Purwaning Dumadi 21 FHB Father's Heart Bible™

21 ¹Anadene Rama kita banjur ngrawuhi Sara, kaya kang wis dadi pangandikane, sarta nindakake tumrap Sara apa kang wis diprasetyakake. ²Sara banjur ngandheg lan nglairake anak lanang kanggo Abraham nalika Abraham wis tuwa, ing wektu kang wis katetepake, kaya kang wis diprasetyakake dening Rama kita marang dheweke. ³Abraham banjur ngarani anake lanang, kang wis dilairake dening Sara, aran Iskak. ⁴Abraham nyunati anake lanang, Iskak, nalika umur wolung dina, kaya kang wis didhawuhake dening Rama kita marang dheweke. ⁵Abraham umure satus taun nalika Iskak, anake lanang, kalairake. ⁶Celathune Sara: “Rama kita wis ndadekake aku ngguyu; saben wong kang krungu bakal melu ngguyu karo aku.” ^a a v6 Iskak ateges ‘dheweke ngguyu’ ing basa Ibrani—guyune Sara marang janji kang mokal iku dadi jenenge. ⁷Celathune maneh: “Sapa kang bakal ngandhani Abraham yen Sara bakal nyusoni anak? Ewasemono aku wis nglairake anak lanang kanggo dheweke nalika dheweke wis tuwa.”

Pahargyan kanggo Iskak

⁸Bocah mau saya gedhe lan disapih; ing dina Iskak disapih, Abraham banjur nganakake pahargyan gedhe. ⁹Nanging Sara weruh anak lanang, kang wis dilairake dening Hagar, wong Mesir, marang Abraham, lagi memoyok. ¹⁰Sara banjur celathu marang Abraham: “Tundhungen batur wadon iki dalah anake; anake batur wadon iki ora bakal melu tampa warisan karo anakku, Iskak.”

¹¹Prakara iki ndadekake Abraham susah banget, amarga ngenani anake lanang.

¹²Nanging Rama kita ngandika marang Abraham: “Aja susah mikirake bocah lanang iku lan batur wadonmu. Turutana apa kang dikandhakake Sara marang kowe, awit turunmu bakal disebut lumantar Iskak. ¹³Aku uga bakal ndadekake anake batur wadon iku dadi sawijining bangsa, awit dheweke iku turunmu.”

¹⁴Esuk umun-umun Abraham banjur njupuk roti lan kanthong kulit isi banyu, diwenehake marang Hagar, ditumpangake ing pundhake bareng karo bocahe, banjur dikon lunga. Hagar mangkat lan nglembara ing ara-ara samun Bersyeba. ¹⁵Bareng banyu ing kanthong kulit mau wis entek, bocahe diseleh ing sangisore salah sawijining grumbul. ¹⁶Hagar banjur lunga lan lungguh ing kadohan watara sauncalan panah, awit celathune: “Aku ora kuwat nyawang bocah iku mati.” Banjur dheweke lungguh ana ing kono, nyuwara banter karo nangis.

¹⁷Rama kita mireng swarane bocah mau; Malaekate nimbali Hagar saka langit, pangandikane: “Ana apa, Hagar? Aja wedi—Rama kita wis mireng swarane bocah iku ing papan paturone. ¹⁸Tangia, angkaten bocah iku lan cekelen tangane, awit Aku bakal ndadekake dheweke dadi bangsa kang gedhe.”

¹⁹Rama kita banjur ngelekake mripate Hagar; dheweke weruh ana sumur banyu, banjur lunga ngisi kanthong kulit mau nganggo banyu, nuli ngombeni bocahe.

²⁰Rama kita nunggil karo bocah mau sajrone mundhak gedhe. Bocahe manggon ing ara-ara samun lan dadi tukang manah. ²¹Dheweke manggon ing ara-ara samun Paran, lan ibune ngupayakake bojo kanggo dheweke saka tanah Mesir.

Sumpahe Abimelekh

²²Ing wektu iku, Abimelekh lan Pikhol, senapatining wadyabalane, padha ngucap marang Abraham: “Gusti Allah nunggil karo kowe ing samubarang kang koktindakake. ²³Saiki supataa marang aku ing kene demi Gusti Allah, yen kowe ora bakal cidra marang aku, marang anak-anakku, utawa marang turun-turunku. Tuduhna marang aku lan marang tanah panggonanmu dadi wong manca iki, kabecikan kang padha kaya kang wis daktuduhake marang kowe.”

²⁴Abraham ngucap: “Aku supata.” ²⁵Abraham banjur ngresula marang Abimelekh bab sumur banyu kang wis direbut dening para abdine Abimelekh. ²⁶Abimelekh mangsuli: “Aku ora ngerti sapa kang nindakake prakara iki. Kowe ora ngandhani aku, lan aku lagi krungu bab iki dina iki.”

²⁷Abraham banjur njupuk wedhus lan sapi, diwenehake marang Abimelekh, lan wong loro mau banjur gawe prajanjian. ²⁸Abraham misahake cempe wadon pitu saka pepanthan, ²⁹lan Abimelekh takon marang Abraham: “Apa tegese cempe wadon pitu kang kokpisahake iki?”

³⁰Wangsulane: “Tampanana cempe wadon pitu iki saka aku minangka pratandha yen aku kang ndhudhuk sumur iki.” ³¹Mulane panggonan iku banjur diarani Bersyeba, amarga ing kono wong loro mau padha sumpah-sinumpah. ^b b v31 Bersyeba nduweni teges rangkep, yaiku “sumur pitu” lan “sumur sumpah”—karo-karone cocog karo adegan iki, nalika Abraham supata ing sacedhake sumur. ³²Dadi wong loro mau padha gawe prajanjian ing Bersyeba. Abimelekh lan Pikhol, senapatining wadyabalane, banjur padha bali menyang tanah Filisti. ³³Abraham banjur nandur wit tamariska ing Bersyeba, lan ing kono dheweke nyebut asmane Rama kita, El Olam—Rama kita kang langgeng. ^c c v33 El Olam ateges ‘Allah Kang Langgeng.’ Abraham ngarani Rama kita kanthi asma iki ing Bersyeba—Panjenengane kang langgeng, kang prajanjiane tetep santosa ing saben turunan. ³⁴Lan Abraham manggon ing tanah Filisti nganti suwe banget.