پيدائش 21 FHB Father's Heart Bible™

21 ¹پوءِ اسان جي پيءُ سارا جي خبر ورتي، جيئن فرمايو هئائين، ۽ جيڪو واعدو ڪيو هئائين سو سندس لاءِ پورو ڪيائين. ²سارا حامله ٿي ۽ ابراهيم لاءِ سندس پوڙهائپ ۾ هڪ پٽ ڄڻيائين، ان مقرر وقت تي جنهن جو اسان جي پيءُ ساڻس واعدو ڪيو هو. ³ابراهيم پنهنجي انهيءَ پٽ جو، جيڪو سارا کيس ڄڻيو هو، نالو اسحاق رکيو. ⁴جيئن اسان جي پيءُ کيس حڪم ڏنو هو تيئن ابراهيم پنهنجي پٽ اسحاق جو اٺن ڏينهن جي عمر ۾ ختنو ڪيو. ⁵جڏهن سندس پٽ اسحاق ڄائو، تڏهن ابراهيم جي عمر هڪ سؤ ورهيه هئي. ⁶سارا چيو تہ ”اسان جي پيءُ مون کي کل ڏني آهي؛ جيڪو بہ ٻڌندو سو مون سان گڏ کلندو.“ ^a a v6 عبراني ۾ اسحاق جو مطلب آهي ’هو کلي ٿو‘ — ناممڪن واعدي تي سارا جي کل ئي سندس نالو بڻجي وئي. ⁷وري چيائين تہ ”ابراهيم کي ڪير چئي سگهي ها تہ سارا ٻارن کي کير پيئاريندي؟ تڏهن بہ مون کيس سندس پوڙهائپ ۾ پٽ ڄڻيو آهي.“

اسحاق لاءِ ضيافت

⁸ٻار وڏو ٿيو ۽ سندس کير ڇڏايو ويو؛ جنهن ڏينهن اسحاق جو کير ڇڏايو ويو، ان ڏينهن ابراهيم وڏي ضيافت ڏني. ⁹پر سارا هاجره مصري جي ابراهيم لاءِ ڄڻيل پٽ کي ٺٺوليون ڪندي ڏٺائين. ¹⁰ابراهيم کي چيائين تہ ”هن ٻانهيءَ کي ۽ سندس پٽ کي ڪڍي ڇڏ؛ ڇالاءِ جو هن ٻانهيءَ جو پٽ منهنجي پٽ اسحاق سان گڏ ڪڏهن بہ وارث نہ ٿيندو.“

¹¹اها ڳالهه ابراهيم کي ڏاڍي ڏکي لڳي، ڇاڪاڻ تہ اها سندس پٽ بابت هئي.

¹²پر اسان جي پيءُ ابراهيم کي فرمايو تہ ”ڇوڪري ۽ پنهنجي ٻانهيءَ جي ڪري پريشان نہ ٿيءُ. سارا جيڪو ڪجهه تو کي چوي، سو سڀ ٻڌ، ڇالاءِ جو تنهنجو نسل اسحاق جي نالي سان سڏجندو. ¹³مان ٻانهيءَ جي پٽ کي بہ هڪ قوم بڻائيندس، ڇالاءِ جو هو تنهنجو نسل آهي.“

¹⁴ابراهيم صبح جو سوير اٿي، ماني ۽ پاڻيءَ جو هڪ مشڪيزو کڻي هاجره کي ڏنائين؛ اهي ٻار سان گڏ سندس ڪلهي تي رکي کيس موڪلي ڇڏيائين. هوءَ هلي وئي ۽ بيرسبع جي بيابان ۾ ڀٽڪندي رهي. ¹⁵جڏهن مشڪيزي ۾ پاڻي کٽي ويو، تڏهن ڇوڪري کي هڪ ٻوٽي هيٺان رکي ڇڏيائين. ¹⁶هوءَ وڃي ٻار کان اٽڪل تير جي اڏام جيتري پرڀرو ويٺي، ڇالاءِ جو چيائين تہ ”مان ڇوڪري کي مرندي ڏسي نہ ٿي سگهان.“ پوءِ اتي ويٺي آواز بلند ڪري روئڻ لڳي.

¹⁷اسان جي پيءُ ڇوڪري جو آواز ٻڌو؛ تڏهن سندس ملائڪ آسمان مان هاجره کي سڏي چيو تہ ”هاجره، ڇا ٿيو آهي؟ ڊڄ نہ، ڇالاءِ جو ڇوڪرو جتي پيو آهي اتان اسان جي پيءُ سندس آواز ٻڌو آهي. ¹⁸اُٿ، ڇوڪري کي کڻي هٿ کان جهل، ڇالاءِ جو مان کيس هڪ وڏي قوم بڻائيندس.“

¹⁹پوءِ اسان جي پيءُ هن جون اکيون کوليون، تہ هن پاڻيءَ جو هڪ کوهه ڏٺو. وڃي مشڪيزو ڀري ڇوڪري کي پيئاريائين.

²⁰ڇوڪرو جڏهن وڏو ٿيو تڏهن اسان جو پيءُ ساڻس گڏ هو. هو بيابان ۾ رهيو ۽ تيرانداز ٿيو. ²¹هو فاران جي بيابان ۾ رهيو، ۽ سندس ماءُ هن لاءِ مصر مان زال آندي.

ابيملڪ جو قسم

²²انهيءَ وقت ابيملڪ ۽ سندس لشڪر جي سردار فيڪول ابراهيم کي چيو تہ ”جيڪي ڪجهه تون ڪرين ٿو، تنهن سڀ ۾ خدا تو سان گڏ آهي. ²³تنهنڪري هاڻي هتي مون سان خدا جو قسم کڻ تہ تون مون سان، منهنجن ٻارن سان يا منهنجي اولاد سان دغا نہ ڪندين. جهڙي مهرباني مون تو سان ڪئي آهي، تهڙي ئي مهرباني مون سان ۽ هن ملڪ سان ڪر، جنهن ۾ تون پرديسي ٿي رهيو آهين.“

²⁴ابراهيم چيو تہ ”مان قسم کڻان ٿو.“ ²⁵پوءِ ابراهيم ابيملڪ کي ان پاڻيءَ جي کوهه بابت شڪايت ڪئي، جيڪو ابيملڪ جي نوڪرن زوريءَ کسي ورتو هو. ²⁶ابيملڪ وراڻيو تہ ”مون کي خبر ناهي تہ اهو ڪنهن ڪيو آهي؛ تو بہ مون کي نہ ٻڌايو هو، ۽ مون اهو اڄ ئي ٻڌو آهي.“

²⁷ابراهيم رڍون ۽ ڍور کڻي ابيملڪ کي ڏنا، پوءِ ٻنهي عهد ڪيو. ²⁸ابراهيم رڍ مان ست مادي ٻچا الڳ ڪري رکيائين، ²⁹تڏهن ابيملڪ ابراهيم کان پڇيو تہ ”هي ست مادي ٻچا جيڪي تو الڳ ڪري رکيا آهن، تن جو مطلب ڇا آهي؟“

³⁰هن وراڻيو تہ ”هي ست مادي ٻچا مون کان قبول ڪر، تہ اها شاهدي ٿئي تہ هي کوهه مون کوٽيو آهي.“ ³¹تنهنڪري اها جاءِ بيرسبع سڏجي وئي، ڇاڪاڻ تہ اتي انهن ٻنهي قسم کنيو. ^b b v31 بيرسبع جون ٻه معنائون آهن: ”ستن جو کوهه“ ۽ ”قسم جو کوهه“ — ٻئي معنائون هن منظر سان ٺهڪن ٿيون، جتي ابراهيم کوهه وٽ قسم کنيو. ³²اهڙيءَ طرح انهن بيرسبع ۾ عهد ڪيو. پوءِ ابيملڪ ۽ سندس لشڪر جو سردار فيڪول فلستين جي ملڪ ڏانهن موٽي ويا. ³³ابراهيم بيرسبع ۾ هڪ لئي جو وڻ پوکيو، ۽ اتي اسان جي پيءُ جو، يعني اسان جي دائمي پيءُ ايل اولم جو نالو وٺي کيس سڏيائين. ^c c v33 ايل اولم جو مطلب آهي ’دائمي خدا‘. ابراهيم اسان جي پيءُ کي بيرسبع ۾ هي نالو ڏنو — اهو دائمي، جنهن جي عهد جا واعدا هر نسل ۾ قائم رهن ٿا. ³⁴ابراهيم گھڻو وقت فلستين جي ملڪ ۾ رهيو.