Księga Rodzaju 22

22 ¹Po pewnym czasie nasz Ojciec wystawił Abrahama na próbę. Powiedział do niego: „Abrahamie!” „Oto jestem” — odpowiedział Abraham.

²Wtedy nasz Ojciec powiedział: „Weź swojego syna, swojego jedynego syna, którego miłujesz — Izaaka. Idź do ziemi Moria i tam złóż go na ofiarę całopalną na jednej z gór, którą ci wskażę.” ^a a v2 Potrójna czułość — „swojego syna, swojego jedynego syna, którego miłujesz” — wskazuje na Ewangelię Jana 3:16 i List do Rzymian 8:32. Abrahamowi oszczędzono oddania Izaaka; nasz Ojciec nie oszczędził swojego własnego Syna.

³Wczesnym rankiem następnego dnia Abraham osiodłał swojego osła, wziął dwóch ze swoich sług i swojego syna Izaaka, narąbał drewna na ofiarę całopalną i wyruszył do miejsca, o którym powiedział mu nasz Ojciec. ⁴Trzeciego dnia Abraham podniósł oczy i zobaczył to miejsce z daleka. ⁵Powiedział do swoich sług: „Zostańcie tu z osłem. Ja i chłopiec pójdziemy tam, pokłonimy się i wrócimy do was.” ⁶Abraham wziął drewno na ofiarę całopalną i włożył je na swojego syna Izaaka, a sam niósł ogień i nóż. I szli obaj razem. ⁷Izaak powiedział do swojego ojca Abrahama: „Mój ojcze?” „Oto jestem, mój synu” — odpowiedział Abraham. „Jest ogień i drewno” — powiedział Izaak — „ale gdzie jest baranek na ofiarę całopalną?”

⁸Abraham odpowiedział: „Nasz Ojciec sam upatrzy sobie baranka na ofiarę całopalną, mój synu.” I szli obaj razem. ⁹Gdy dotarli do miejsca, o którym powiedział mu nasz Ojciec, Abraham zbudował ołtarz, ułożył drewno, związał swojego syna Izaaka i położył go na ołtarzu na drewnie. ¹⁰Wtedy Abraham wyciągnął swoją rękę i wziął nóż, aby zabić swojego syna.

¹¹Ale posłaniec naszego Ojca zawołał do niego z nieba: „Abrahamie! Abrahamie!” „Oto jestem” — odpowiedział.

¹²„Nie podnoś ręki na chłopca” — powiedział. „Nie czyń mu nic. Teraz wiem, że boisz się mnie, skoro nie odmówiłeś mi swojego syna, swojego jedynego syna.”

¹³Abraham podniósł oczy i zobaczył za sobą barana, zaplątanego rogami w zaroślach. Poszedł, wziął barana i złożył go na ofiarę całopalną zamiast swojego syna. ¹⁴Abraham nazwał to miejsce „Ojciec upatrzy”, co znaczy „nasz Ojciec upatrzy”. Do dziś mówi się: „Na jego górze będzie upatrzone”. ^b b v14 JHWH-Jireh znaczy „JHWH upatrzy”. Abraham nazwał tę górę po tym, jak nasz Ojciec upatrzył barana w miejsce Izaaka — co zapowiada wieczne zaopatrzenie w Jezusie na krzyżu.

¹⁵Posłaniec naszego Ojca zawołał do Abrahama z nieba po raz drugi

¹⁶i powiedział: „Przysięgam na samego siebie — mówi nasz Ojciec — ponieważ uczyniłeś to i nie odmówiłeś swojego syna, swojego jedynego syna, ¹⁷będę ci obficie błogosławił i znacznie rozmnożę twoje potomstwo jak gwiazdy na niebie i jak piasek na brzegu morza. Twoje potomstwo posiądzie bramę swoich nieprzyjaciół, ¹⁸a przez twoje potomstwo będą błogosławione wszystkie narody ziemi, ponieważ usłuchałeś mojego głosu.”

¹⁹Abraham wrócił do swoich sług i razem wyruszyli do Beer-Szeby. I zamieszkał Abraham w Beer-Szebie.

²⁰Po pewnym czasie doniesiono Abrahamowi: „Milka również urodziła synów twojemu bratu Nachorowi: ²¹Usa, pierworodnego, Buza, jego brata, Kemuela (ojca Arama), ²²Keseda, Chazo, Pildasza, Jidlafa i Betuela.” ²³Betuel zaś został ojcem Rebeki. Tych ośmiu synów urodziła Milka Nachorowi, bratu Abrahama. ²⁴Jego nałożnica, imieniem Reuma, również urodziła dzieci: Tebacha, Gachama, Tachasza i Maakę.