Hongersnood in Betlehem

In die donker dae van die rigters, een stil verhaal van trou en verlossing: 'n weduwee uit 'n vreemde volk word deur 'n losser in die familie van ons Vader opgeneem, en word die oorgrootmoeder van koning Dawid.

Hoofstuk 1.

In die tyd toe die rigters regeer het, het daar ’n hongersnood in die land gekom, en ’n man uit Betlehem in Juda het saam met sy vrou en twee seuns gegaan om ’n tyd lank in die velde van Moab te woon. Die man se naam was Elimeleg, sy vrou Naomi, en sy twee seuns Maglon en Kiljon—Efratiete uit Betlehem in Juda. Hulle het na die gebied van Moab gegaan en daar gebly. Toe het Elimeleg, Naomi se man, gesterf, en sy het met haar twee seuns agtergebly. Hulle het met Moabitiese vroue getrou—Orpa en Rut—en het omtrent tien jaar daar gewoon. Maglon en Kiljon het ook albei gesterf, en Naomi het sonder haar twee kinders en haar man agtergebly.

Rut se onbreekbare band

In die velde van Moab het Naomi gehoor dat ons Vader na sy volk omgesien het en hulle voedsel gegee het, en daarom het sy saam met haar twee skoondogters opgetrek om van daar af terug te keer. Sy het die plek waar sy was, saam met haar twee skoondogters verlaat, en hulle het op die pad teruggegaan na die land Juda toe. Naomi het vir haar twee skoondogters gesê: “Gaan terug, elkeen na haar moeder se huis toe. Mag ons Vader aan julle goedheid bewys, soos julle dit aan die oorledenes en aan my bewys het. Mag ons Vader aan elkeen van julle rus gee in die huis van ’n ander man.” Toe het sy hulle gesoen, en hulle het hardop gehuil.

En hulle het vir haar gesê: “Nee—ons sal saam met u na u volk toe teruggaan.”

Naomi het gesê: “Gaan terug, my dogters. Waarom sou julle saam met my gaan? Het ek nog seuns in my skoot wat julle mans kan word? Gaan terug, my dogters, gaan, want ek is te oud om te trou. Al sou ek sê daar is nog hoop, al sou ek vanaand ’n man hê en seuns baar, sou julle vir hulle wag totdat hulle groot is? Sou julle ongetroud bly ter wille van hulle? Nee, my dogters—dit is vir my baie bitterder as vir julle, omdat ons Vader se hand teen my gedraai het.”

Hieroor het hulle weer hardop gehuil. Toe het Orpa haar skoonmoeder vaarwel gesoen, maar Rut het aan haar vasgeklou. Naomi het gesê: “Kyk, jou skoonsuster het na haar volk en haar gode toe teruggegaan. Gaan saam met haar terug.”

Rut het gesê: “Moenie by my aandring om u te verlaat of om om te draai en op te hou om u te volg nie. Waar u gaan, sal ek gaan; waar u bly, sal ek bly. U volk sal my volk wees, en u God my God. ^a Waar u sterf, sal ek sterf, en daar sal ek begrawe word. Mag ons Vader my straf, ja, nog soveel swaarder, as enigiets anders as die dood u en my skei.”

Toe Naomi sien dat Rut vasbeslote was om saam met haar te gaan, het sy niks meer vir haar gesê nie.

So het hulle twee verder gereis totdat hulle by Betlehem aangekom het. Toe hulle in Betlehem inkom, het die hele dorp oor hulle in rep en roer geraak, en die vroue het gesê: “Is dit Naomi?”

“Moenie my Naomi noem nie,” het sy gesê. “Noem my Mara—die Almagtige het baie bitter met my gehandel. ^b Ek het vol weggegaan, maar ons Vader het my leeg laat terugkom. Waarom sou julle my Naomi noem, terwyl ons Vader my verdruk het en die Almagtige onheil oor my gebring het?” So het Naomi uit die velde van Moab teruggekeer, saam met Rut die Moabitiese vrou, haar skoondogter, wat saam met haar teruggekom het. Hulle het Betlehem bereik net toe die garsoes begin het.