Bangsa Israil Humandeuar ku Kasusah

Lantaran hayang pisan daging, jalma réa ceurik mikangen ka Mesir, sarta Musa togmol nyarioskeun ka Rama-Na yén manéhna moal kuat nanggung maranéhna sorangan. Manéhna meunang dua jawaban: Roh dibagikeun ka tujuh puluh kokolot, jeung puyuh anu ngalimpah nepi ka jadi hukuman — daging dipaparin, sarta pageblug di tempat kahayang éta dikubur.

Pasal 11.

Bangsa teh humandeuar perkara kasusahna, kadangueun ku Rama urang; Mantenna ngadangu, bebendu-Na hurung, tuluy seuneu ti Rama urang ngagegedur di antara maranehna, ngalebur sisi pasanggrahan. Bangsa teh sasambat ka Nabi Musa, tuluy Musa neneda ka Rama urang, seuneuna jep pareum. Eta tempat tuluy dingaranan Tabera, lantaran seuneu ti Rama urang geus ngagegedur di antara maranehna. ^a

Jalma-jalma campuran anu aya di antara maranehna karapinginan kacida; urang Israil oge nepi ka careurik deui, pokna, “Lamun urang baroga daging keur didahar mah! Urang inget kana lauk anu didahar di Mesir nu teu kudu mayar, bonteng, samangka, bawang daun, bawang beureum, jeung bawang bodas. Tapi ayeuna mah napsu dahar urang leungit; taya nanaon anu katingali salian ti manna ieu.” Ari manna teh saperti siki katuncar, jeung rupana siga geutah bodas. ^b Jalma-jalma arindit mungutan manna, tuluy digiling dina panggilingan atawa ditutu dina jubleg, digodog dina pariuk, sarta dijieun kueh. Rasana siga roti anu dijieunna make minyak. Waktu ibun ragrag ka pasanggrahan peutingna, manna oge milu ragrag.

Musa ngadenge bangsa teh careurik dumasar kaom-kaomna, masing-masing di lawang kemahna. Bebendu Rama urang hurung kacida, sarta Musa ngarasa teu ngenah. Musa unjukan ka Rama urang, “Naha Gusti nganyenyeri ka abdi, abdi-Na Gusti? Naha abdi teu kenging piwelas ti Gusti, dugi ka beungbeurat sakumna bangsa ieu ditumpakeun ka abdi? Naha abdi anu ngandung ieu sakabeh jalma? Naha abdi anu ngalahirkeunana, dugi ka Gusti ngadawuh ka abdi, ‘Gandong ku leungeun maneh, saperti indung nyusuan ngagandong orok,’ ka tanah anu ku Gusti disumpahkeun bakal dipaparinkeun ka karuhunna? Ti mana abdi kenging daging pikeun ieu sakabeh jalma? Maranehna careurik bae ka abdi, pokna, ‘Bere kami daging keur didahar!’ Abdi teu kiat ngagandong ieu sakabeh jalma nyalira; teuing beuratna pikeun abdi. Upami kieu Gusti ngalakukeun ka abdi, mugi abdi dipaehan ayeuna — upami abdi kenging piwelas di payuneun Gusti — sareng ulah abdi ningal kasangsaraan diri sorangan.”

Rama Maparin Roh ka Tujuh Puluh Jalma

Geus kitu Rama urang ngandika ka Musa, “Kumpulkeun keur Kami tujuh puluh urang lalaki ti para kokolot Israil, anu ku maneh kanyahoan jadi kokolot jeung pamingpin bangsa, tuluy bawa ka Kemah Pasamoan, sina narangtung di dinya jeung maneh. Kami rek turun, ngandika jeung maneh di dinya, nyokot sabagian tina Roh anu aya dina maneh, tuluy dipasangkeun ka maranehna. Maranehna bakal mangku beungbeurat bangsa jeung maneh, supaya maneh teu mangku sorangan.

Bejakeun ka bangsa: Sucikeun diri maraneh pikeun isukan — maraneh bakal ngadahar daging. Maraneh geus careurik kadangueun ku Rama urang, pokna, ‘Lamun urang baroga daging keur didahar mah! Urang leuwih mulus di Mesir.’ Ku sabab eta Rama urang bakal maparin daging ka maraneh, sarta maraneh bakal ngadahar. Lain ngan sapoe, dua, lima, sapuluh, atawa dua puluh poe maraneh ngadaharna, tapi sabulan campleng, nepi ka kaluar tina liang irung maraneh jeung matak geuleuh — lantaran maraneh geus nampik Rama urang anu aya di antara maraneh, careurik di payuneun-Na, pokna, ‘Naha urang bet kungsi ninggalkeun Mesir?’”

Musa unjukan, “Bangsa anu aya jeung abdi teh jumlahna genep ratus rebu jalma anu laleumpang, tapi Gusti ngadawuh, ‘Kami rek maparin daging ka maranehna keur didahar sabulan campleng’?” Naha domba jeung sapi kudu dipeuncit pikeun nyugemakeun maranehna? Naha sakabeh lauk di laut kudu dikumpulkeun pikeun nyugemakeun maranehna?

Rama urang ngandika ka Musa, “Naha leungeun Kami teh pondok teuing? Ayeuna maneh bakal nyaho naha pangandika Kami bakal laksana keur maneh atawa henteu.”

Musa kaluar tuluy nepikeun pangandika Rama urang ka bangsa. Anjeunna ngumpulkeun tujuh puluh urang lalaki ti para kokolot bangsa, sarta diteundeun ngurilingan kemah. Geus kitu Rama urang lungsur dina mega, ngandika ka Musa, nyandak sabagian tina Roh anu aya dina Musa, tuluy dipaparinkeun ka tujuh puluh kokolot tea. Waktu Roh tea reureuh dina maranehna, maranehna ngaramal — tapi teu deui. Aya dua urang lalaki anu tetep di pasanggrahan, nu saurang ngaranna Eldad, nu saurang deui Medad, tuluy Roh tea reureuh dina maranehna — maranehna kaasup anu geus kadaptar tapi henteu milu kaluar ka kemah — tapi maranehna ngaramal di pasanggrahan. Aya hiji budak ngora lumpat ngalaporkeun ka Musa, pokna, “Eldad jeung Medad keur ngaramal di pasanggrahan.”

Yosua bin Nun, pangbantu Musa ti ngora keneh, pok ngomong, “Juragan Musa, jungjunan abdi, pancegkeun maranehna!”

Tapi waler Musa, “Naha maneh sirik ngabela ka kami? Sing saestu kami mah hayang sakumna umat Rama urang jadi nabi, sarta Rama urang kersa maparinkeun Roh-Na ka maranehna!”

Geus kitu Musa mulih ka pasanggrahan, anjeunna jeung para kokolot Israil.

Manuk Gemak ti Rama, Pageblug pikeun Napsu Sarakah

Aya angin niup ti Rama urang, nyapukeun manuk gemak ti laut, tuluy ngaragragkeunana ngurilingan pasanggrahan — kira-kira sapoe leumpang jauhna ka unggal juru, sarta kira-kira tilu suku kandelna di luhur taneuh. Bangsa teh ngarilu sapoe eta, sapeuting eta, jeung sapoe isukna mungutan manuk gemak — anu pangsaeutikna ngumpulkeun genep puluh gantang — tuluy dihamparkeun pikeun maranehna sorangan ngurilingan pasanggrahan. ^c Sabot daging tea masih keneh aya di antara huntuna, acan dikenyah, bebendu Rama urang hurung ka bangsa teh, tuluy Rama urang neunggel maranehna ku pageblug anu kacida beuratna. Eta tempat dingaranan Kibrot-hatawa, lantaran di dinya maranehna nguburkeun jalma-jalma anu karapinginan. ^d

Ti Kibrot-hatawa bangsa teh angkat ka Haserot, tuluy maranehna cicing di Haserot.