Numeri 11 FHB Father's Heart Bible™

11 ¹Die volk het gekla oor hulle swaarkry waar ons Vader dit kon hoor; hy het dit gehoor, sy toorn het ontvlam, en die vuur van ons Vader het onder hulle opgevlam en die rand van die kamp verteer. ²Die volk het na Moses geroep, Moses het tot ons Vader gebid, en die vuur het gaan lê. ³Daarom is daardie plek Tabera genoem, omdat die vuur van ons Vader onder hulle opgevlam het. ^a a v3 Tabera beteken “brand” — die plek is vernoem na die vuur wat daar uitgebreek het.

⁴Die gemengde menigte onder hulle het hewig begeer; ook die mense van Israel het weer gehuil en gesê: “As ons maar net vleis had om te eet! ⁵Ons onthou die vis wat ons verniet in Egipte geëet het, die komkommers, spanspekke, prei, uie en knoffel. ⁶Maar nou is ons eetlus weg; daar is niks anders om te sien nie as net hierdie manna.” ⁷Die manna was soos koljandersaad, en dit het soos bleek harpuis gelyk. ^b b v7 Bdellium was ’n bleek, pêrelagtige harpuis of gom — die manna het dieselfde deurskynende voorkoms gehad. ⁸Die volk het rondgegaan en dit bymekaargemaak, dit in meulens gemaal of in vysels fyngestamp, dit in potte gekook en dit in koeke gevorm. Dit het gesmaak soos gebak wat met olie gemaak is. ⁹Wanneer die dou snags op die kamp geval het, het die manna saam daarmee geval.

¹⁰Moses het die volk hoor huil volgens hulle families, elkeen by die ingang van sy tent. Die toorn van ons Vader het hewig ontvlam, en dit het vir Moses verkeerd gelyk. ¹¹Moses het vir ons Vader gesê: “Waarom het u u dienaar sleg behandel? Waarom het ek nie guns by u gevind nie, dat u die las van hierdie hele volk op my plaas? ¹²Het ék al hierdie mense verwek? Het ek hulle gebaar, dat u vir my sou sê: ‘Dra hulle in jou arms, soos ’n versorger ’n suigeling dra,’ na die land wat u met ’n eed aan hulle voorvaders beloof het om te gee? ¹³Waar kan ek vleis kry vir al hierdie mense? Hulle huil aanhoudend by my en sê: ‘Gee vir ons vleis om te eet!’ ¹⁴Ek kan nie al hierdie mense alleen dra nie; dit is te swaar vir my. ¹⁵As u my so behandel, maak my dan nou dood, asseblief—as ek guns in u oë gevind het—en laat my nie my eie ellende sien nie.”

Die Vader Deel die Gees met Sewentig

¹⁶Toe sê ons Vader vir Moses: “Maak vir my sewentig manne uit die oudstes van Israel bymekaar, van wie jy weet dat hulle oudstes en opsigters van die volk is, en bring hulle na die tent van ontmoeting, en laat hulle daar by jou staan. ¹⁷Ek sal afkom en daar met jou praat, en ek sal van die Gees wat op jou is neem en dit op hulle plaas. Hulle sal die las van die volk saam met jou dra, sodat jy dit nie alleen dra nie.

¹⁸Sê vir die volk: Heilig julleself vir môre—julle sal vleis eet. Julle het gehuil waar ons Vader dit kon hoor en gesê: ‘As ons maar net vleis had om te eet! Dit het met ons beter gegaan in Egipte.’ Daarom sal ons Vader vir julle vleis gee, en julle sal eet. ¹⁹Nie net een dag, of twee, of vyf, of tien, of twintig dae sal julle dit eet nie, ²⁰maar ’n hele maand lank, totdat dit by julle neusgate uitkom en julle daarvan walg—omdat julle ons Vader wat onder julle is, verwerp het en voor hom gehuil het en gesê het: ‘Waarom het ons tog uit Egipte getrek?’”

²¹Moses het gesê: “Die volk by wie ek is, tel 600 000 man te voet, en tog sê u: ‘Ek sal vir hulle vleis gee om ’n hele maand lank te eet’?” ²²Kan daar genoeg kleinvee en beeste geslag word om hulle te versadig? Kan al die visse van die see bymekaargemaak word om hulle te versadig?

²³Ons Vader het vir Moses gesê: “Is my hand te kort? Nou sal jy sien of my woord vir jou waar word of nie.”

²⁴Moses het uitgegaan en die woorde van ons Vader vir die volk vertel. Hy het sewentig manne uit die oudstes van die volk bymekaargemaak en hulle rondom die tent laat staan. ²⁵Toe het ons Vader in die wolk afgekom en met hom gepraat, en hy het van die Gees wat op hom was geneem en dit op die sewentig oudstes geplaas. Toe die Gees op hulle rus, het hulle geprofeteer—maar nie weer nie. ²⁶Twee manne het in die kamp agtergebly, die een met die naam Eldad, die ander Medad, en die Gees het op hulle gerus—hulle was onder dié wat opgeskryf was, maar het nie na die tent toe uitgegaan nie—tog het hulle in die kamp geprofeteer. ²⁷’n Jongman het gehardloop en vir Moses berig gebring: “Eldad en Medad profeteer in die kamp.”

²⁸Josua, die seun van Nun, Moses se helper van sy jeug af, het gesê: “My heer Moses, keer hulle!”

²⁹Maar Moses het geantwoord: “Is jy jaloers ter wille van my? Ek wens al die mense van ons Vader was profete, dat ons Vader sy Gees op hulle sou plaas!”

³⁰Toe het Moses na die kamp teruggekeer, hy en die oudstes van Israel.

Kwartels van die Vader, ’n Plaag oor Begeerte

³¹’n Wind het van ons Vader uitgegaan, kwartels van die see af aangedryf en hulle rondom die kamp laat val—omtrent ’n dagreis na elke kant, omtrent ’n meter diep op die grond. ³²Die volk was daardie hele dag, die hele nag en die hele volgende dag op die been om die kwartels bymekaar te maak—die een wat die minste bymekaargemaak het, het sestig skepels gehad—toe het hulle dit alles vir hulleself rondom die kamp uitgesprei. ^c c v32 ’n Homer was ’n groot droëmaat — ongeveer die vrag wat ’n donkie kon dra, omtrent 220 liter; tien homers was ’n geweldige oes. ³³Terwyl die vleis nog tussen hulle tande was, nog nie gekou nie, het die toorn van ons Vader teen die volk ontvlam, en ons Vader het hulle met ’n baie ernstige plaag getref. ³⁴Daardie plek is Kibrot-Hattaäwa genoem, omdat hulle daar die mense begrawe het wat begeer het. ^d d v34 Kibrot-Hattaäwa beteken “grafte van begeerte” — vernoem na dié wat daar begrawe is ná die volk se gierigheid na vleis.

³⁵Van Kibrot-Hattaäwa af het die volk na Haserot vertrek, en hulle het by Haserot gebly.