Księga Liczb 11

11 ¹Lud skarżył się na swoje trudy tam, gdzie nasz Ojciec mógł to słyszeć; usłyszał, zapłonął jego gniew i ogień naszego Ojca rozgorzał wśród nich, pochłaniając skraj obozu. ²Lud zawołał do Mojżesza, Mojżesz pomodlił się do naszego Ojca i ogień przygasł. ³Dlatego to miejsce nazwano Tabera, bo ogień naszego Ojca rozgorzał wśród nich. ^a a v3 Tabera znaczy „pożar” — miejsce nazwano od ognia, który tam wybuchł.

⁴Zbieranina, która była wśród nich, uległa gwałtownej pożądliwości; także synowie Izraela znów zapłakali, mówiąc: „Gdybyśmy tylko mieli mięso do jedzenia! ⁵Pamiętamy ryby, które jedliśmy w Egipcie za darmo, ogórki, melony, pory, cebulę i czosnek. ⁶Ale teraz straciliśmy apetyt; nie ma zupełnie nic do oglądania oprócz tej manny.” ⁷A manna była jak nasienie kolendry i wyglądała jak blada żywica. ^b b v7 Bdellium było bladą, podobną do perły żywicą lub gumą — manna miała ten sam przezroczysty wygląd. ⁸Lud wychodził, by ją zbierać, mełł ją w żarnach albo tłukł w moździerzach, gotował w garnkach i formował z niej placki. Smakowała jak ciasto przyrządzone na oliwie. ⁹Gdy nocą na obóz opadała rosa, wraz z nią opadała manna.

¹⁰Mojżesz słyszał, jak lud płacze według swoich rodów, każdy u wejścia do swojego namiotu. Gniew naszego Ojca rozgorzał wielce, a Mojżeszowi wydało się to złe. ¹¹Mojżesz powiedział do naszego Ojca: „Czemu źle potraktowałeś swojego sługę? Czemu nie znalazłem u ciebie łaski, że włożyłeś na mnie ciężar całego tego ludu? ¹²Czy to ja począłem cały ten lud? Czy to ja go zrodziłem, że mówisz mi: «Nieś go na swoich rękach, jak opiekun niesie karmione niemowlę», do ziemi, którą przysiągłeś dać ich przodkom? ¹³Skąd mam wziąć mięso dla całego tego ludu? Ciągle płaczą przede mną, mówiąc: «Daj nam mięsa do jedzenia!» ¹⁴Nie mogę sam nieść całego tego ludu; to zbyt ciężkie dla mnie. ¹⁵Jeśli tak mnie traktujesz, zabij mnie teraz, proszę — jeśli znalazłem łaskę w twoich oczach — i nie dawaj mi oglądać mojej własnej nędzy.”

Ojciec dzieli się Duchem z siedemdziesięcioma

¹⁶Wtedy nasz Ojciec powiedział do Mojżesza: „Zbierz mi siedemdziesięciu mężów spośród starszych Izraela, których znasz jako starszych i przełożonych ludu, przyprowadź ich do Namiotu Spotkania i niech tam staną z tobą. ¹⁷Zstąpię, będę tam z tobą mówił, wezmę nieco z Ducha, który jest na tobie, i włożę na nich. Będą z tobą nieść ciężar ludu, abyś nie nosił go sam.

¹⁸Powiedz ludowi: Poświęćcie się na jutro — będziecie jeść mięso. Płakaliście tam, gdzie nasz Ojciec mógł to słyszeć, mówiąc: «Gdybyśmy tylko mieli mięso do jedzenia! Lepiej nam było w Egipcie.» Dlatego nasz Ojciec da wam mięso, a wy będziecie jeść. ¹⁹Nie przez jeden dzień będziecie je jeść, nie przez dwa, pięć, dziesięć ani dwadzieścia dni, ²⁰lecz przez cały miesiąc, aż wyjdzie wam z nozdrzy i obrzydnie wam — ponieważ odrzuciliście naszego Ojca, który jest wśród was, płacząc przed nim, mówiąc: «Czemu w ogóle wyszliśmy z Egiptu?»”

²¹Mojżesz powiedział: „Lud, wśród którego jestem, liczy sześćset tysięcy pieszych, a ty mówisz: «Dam im mięso do jedzenia na cały miesiąc»?” ²²Czy można by zabić trzody i stada, aby ich nasycić? Czy można by zebrać wszystkie ryby morza, aby ich nasycić?

²³Nasz Ojciec powiedział do Mojżesza: „Czy moja ręka jest za krótka? Teraz zobaczysz, czy moje słowo spełni się dla ciebie, czy nie.”

²⁴Mojżesz wyszedł i przekazał ludowi słowa naszego Ojca. Zebrał siedemdziesięciu mężów spośród starszych ludu i ustawił ich wokół namiotu. ²⁵Wtedy nasz Ojciec zstąpił w obłoku, przemówił do niego, wziął nieco z Ducha, który był na nim, i włożył na siedemdziesięciu starszych. Gdy Duch spoczął na nich, prorokowali — ale już więcej nie. ²⁶Dwaj mężowie pozostali w obozie, jeden zwał się Eldad, drugi Medad, i Duch spoczął na nich — byli wśród tych zapisanych, ale nie wyszli do namiotu — a jednak prorokowali w obozie. ²⁷Młodzieniec przybiegł i doniósł Mojżeszowi: „Eldad i Medad prorokują w obozie.”

²⁸Jozue, syn Nuna, pomocnik Mojżesza od swojej młodości, powiedział: „Panie mój, Mojżeszu, powstrzymaj ich!”

²⁹Lecz Mojżesz odpowiedział: „Czy jesteś zazdrosny o mnie? Oby cały lud naszego Ojca był prorokami i oby nasz Ojciec włożył na nich swojego Ducha!”

³⁰Potem Mojżesz wrócił do obozu, on i starsi Izraela.

Przepiórki od Ojca, plaga za pożądliwość

³¹Wiatr wyszedł od naszego Ojca, przygnał przepiórki od morza i rozrzucił je wokół obozu — na około dzień drogi z każdej strony, na około trzy stopy wysoko nad ziemią. ³²Lud był na nogach przez cały ten dzień, całą noc i cały następny dzień, zbierając przepiórki — kto zebrał najmniej, miał sześćdziesiąt buszli — potem rozłożyli je sobie wokół obozu. ^c c v32 Chomer był dużą miarą ciał sypkich — mniej więcej ładunek, jaki mógł unieść osioł, około 220 litrów; dziesięć chomerów to był ogromny zbiór. ³³Gdy mięso było jeszcze między ich zębami, jeszcze nie przeżute, gniew naszego Ojca rozgorzał przeciwko ludowi i nasz Ojciec poraził ich bardzo ciężką plagą. ³⁴To miejsce nazwano Kibrot-Hattaawa, bo tam pogrzebano ludzi, którzy ulegli pożądliwości. ^d d v34 Kibrot-Hattaawa znaczy „groby pożądliwości” — nazwano tak od tych, których tam pogrzebano po tym, jak lud łaknął mięsa.

³⁵Z Kibrot-Hattaawy lud wyruszył do Chaserot i pozostał w Chaserot.