Wilangan 11 FHB Father's Heart Bible™

11 ¹Bangsa iku padha nggrundel bab rekasane, lan iku kepireng dening Rama kita; Panjenengane midhanget, bebendune mulad-mulad, sarta geni saka Rama kita murub ing satengahe wong-wong mau, ngobong pinggiring pakemahan. ²Bangsa iku padha sesambat marang Nabi Musa, banjur Nabi Musa ndedonga marang Rama kita, temah genine sirep. ³Mulane panggonan iku dijenengake Tabera, awit geni saka Rama kita wis murub ing satengahe wong-wong mau. ^a a v3 Tabera ateges “kobaran” — panggonan iku dijenengake mangkono marga geni kang murub ing kono.

⁴Wong-wong campuran kang ana ing satengahe padha kapencut banget; bangsa Israel uga padha nangis maneh, pangucape: “Saupama aku padha duwe daging kanggo dipangan! ⁵Aku padha kelingan iwak kang padha dakpangan ing Mesir tanpa bayar, timun, semangka, kucai, brambang, lan bawang putih. ⁶Nanging saiki napsu mangan kita wis ilang; ora ana apa-apa kang katon kajaba manna iki.” ⁷Dene manna iku kaya wiji ketumbar, lan rupane kaya blendok kang semu putih. ^b b v7 Bdelium iku blendok utawa getah kang semu putih kaya mutiara — manna duwe rupa kang bening kaya mangkono. ⁸Wong-wong padha mubeng nglumpukake manna mau, digiling nganggo panggilingan utawa ditutu ing lumpang, dikulub ing kwali, banjur digawe roti bunder. Rasane kaya panganan kang digawe nganggo lenga. ⁹Nalika ebun tumiba ing pakemahan ing wayah bengi, manna iku uga tumiba bebarengan.

¹⁰Nabi Musa krungu bangsa iku padha nangis miturut golonganing kulawargane, siji-sijine ing ngarep lawanging tendane. Bebendune Rama kita mulad-mulad banget, lan iku katon ora prayoga tumrap Nabi Musa. ¹¹Nabi Musa munjuk marang Rama kita: “Kenging punapa Paduka damel awon dhateng abdi Paduka? Kenging punapa kawula boten manggih sih wonten ing ngarsa Paduka, ngantos Paduka ngemotaken momotaning bangsa punika sadaya dhateng kawula? ¹²Punapa kawula ingkang nggarbini bangsa punika sadaya? Punapa kawula ingkang nglairaken, ngantos Paduka ngandika dhateng kawula: ‘Gendhongen wong-wong iku ing pangkonmu, kaya dene juru-momong anggone nggendhong bayi kang nusu,’ dhateng tanah ingkang Paduka janjekaken kanthi supaos badhe kaparingaken dhateng para leluhuripun? ¹³Saking pundi kawula angsal daging kangge bangsa punika sadaya? Tiyang-tiyang punika tansah nangis dhateng kawula, aturipun: ‘Aku padha wenehana daging kang dakpangan!’ ¹⁴Kawula piyambak boten kiyat ngemot bangsa punika sadaya; punika awrat sanget tumrap kawula. ¹⁵Manawi makaten patrap Paduka dhateng kawula, mugi kawula sapunika Paduka pejahana — manawi kawula manggih sih wonten ing paningal Paduka — supados kawula boten ningali kasangsaran kawula piyambak.”

Sang Rama Peparing Roh marang Wong Pitung Puluh

¹⁶Banjur Rama kita ngandika marang Nabi Musa: “Klumpukna wong pitung puluh saka para tetuwaning Israel kanggo Aku, yaiku wong kang koweruhi minangka tetuwa lan panggedhening bangsa iku, banjur gawanen menyang Tarub Pasewakan, lan konen ngadeg ing kono bebarengan karo kowe. ¹⁷Aku bakal tumurun lan ngandika karo kowe ana ing kono, sarta bakal Dakjupuk saperangan saka Roh kang ana ing kowe, banjur Daktumpangake marang wong-wong mau. Wong-wong iku bakal padha mikul momotaning bangsa iki bebarengan karo kowe, supaya kowe ora mikul dhewekan.

¹⁸Kandhakna marang bangsa iku: Padha sumuceni awakmu kanggo sesuk — kowe kabeh bakal mangan daging. Kowe wis padha nangis ing pamiyarsane Rama kita, pangucapmu: ‘Saupama aku padha duwe daging kanggo dipangan! Aku padha luwih kepenak nalika ing Mesir.’ Mulane Rama kita bakal maringi daging marang kowe, lan kowe bakal padha mangan. ¹⁹Ora mung sedina, rong dina, limang dina, sepuluh dina, utawa rong puluh dina anggonmu bakal mangan, ²⁰nanging nganti sewulan muput, nganti daging mau metu saka bolonganing irungmu lan ndadekake kowe jeleh — amarga kowe wis padha nampik Rama kita kang ana ing tengahmu, karo nangis ana ing ngarsane, pangucapmu: ‘Yagene aku padha metu saka Mesir?’”

²¹Nabi Musa munjuk: “Bangsa ingkang kawula sarengi cacahipun nem atus ewu tiyang ingkang mlampah, mangka Paduka ngandika: ‘Aku bakal maringi daging marang wong-wong iku kang bakal dipangan sajroning sewulan muput’?” ²²Punapa pepanthaning menda saha lembu kenging dipunbeleh ngantos nyekapi tiyang-tiyang punika? Punapa sadaya ulam ing seganten kenging dipunklempakaken ngantos nyekapi?

²³Rama kita ngandika marang Nabi Musa: “Apa astaKu kurang dawa? Saiki kowe bakal weruh apa pangandikanKu bakal kelakon tumrap kowe apa ora.”

²⁴Nabi Musa banjur metu lan ngandharake pangandikane Rama kita marang bangsa iku. Dheweke nglumpukake wong pitung puluh saka para tetuwaning bangsa mau, banjur dipapanake ngubengi Tarub mau. ²⁵Banjur Rama kita tumurun ing sajroning mega, lan ngandika marang Nabi Musa, sarta mundhut saperangan saka Roh kang ana ing dheweke, nuli ditumpangake marang para tetuwa pitung puluh mau. Nalika Sang Roh manggon ing wong-wong iku, banjur padha medhar wangsit — nanging ora maneh. ²⁶Ana wong loro kang isih kari ing pakemahan, kang siji jenenge Eldad, sijine Medad, lan Sang Roh manggon ing wong loro mau — wong-wong iku kalebu kang wis kadhaptar nanging ora metu menyang Tarub — ewasemono padha medhar wangsit ing pakemahan. ²⁷Ana nom-noman kang mlayu lan matur marang Nabi Musa: “Eldad lan Medad sami medhar wangsit wonten ing pakemahan.”

²⁸Yusak bin Nun, kang dadi abdine Nabi Musa wiwit nome, banjur matur: “Dhuh bendara kula, Nabi Musa, mugi tiyang-tiyang punika panjenengan penggak!”

²⁹Nanging Nabi Musa mangsuli: “Apa kowe meri kanggo aku? Aku kepengin supaya kabeh umate Rama kita padha dadi nabi, lan Rama kita maringake Rohe marang wong-wong mau!”

³⁰Nabi Musa banjur bali menyang pakemahan, dheweke lan para tetuwaning Israel.

Manuk Gemak saka Sang Rama, Pageblug marga Kepinginan

³¹Banjur ana angin kang metu saka Rama kita, kang nggiring manuk gemak saka segara, sarta nurunake ing sakubenge pakemahan — watara lakon sedina adohe ing saben sisih, lan watara telung kaki jerone ing lemah. ³²Bangsa iku padha tangi sadina muput, sawengi muput, lan sadina esuke, nglumpukake manuk gemak mau — kang sithik dhewe oleh sewidak busel — banjur kabeh dijereng-jereng ing sakubenge pakemahan kanggo awake dhewe. ^c c v32 Homer iku ukuran garingan kang gedhe — kira-kira samomotan kang bisa digawa kuldi, watara 220 liter; sepuluh homer iku asil kang akeh banget. ³³Nalika daging mau isih ana ing antaraning untune, durung nganti kamamah, bebendune Rama kita mulad-mulad marang bangsa iku, lan Rama kita ndhawahi wong-wong mau kalawan pageblug kang abot banget. ³⁴Panggonan iku dijenengake Kibrot-Taawa, awit ing kono wong-wong padha ngubur para wong kang kapencut mau. ^d d v34 Kibrot-Taawa ateges “kuburaning kepinginan” — dijenengake mangkono marga para wong kang dikubur ing kono sawise bangsa iku srakah marang daging.

³⁵Saka Kibrot-Taawa bangsa iku padha budhal menyang Hazerot, lan padha manggon ing Hazerot.