شمېر 11 FHB Father's Heart Bible™

11 ¹خلقو د خپل تکليف په حقله هلته شکايت وکړو چرته چې زمونږ پلار اورېدلے شو؛ هغۀ واورېدو، د هغۀ غضب بل شو، او د زمونږ پلار اور د هغوئ په مينځ کښې ولګېدو، چې د پړاؤ غاړه يې وسوځوله. ²خلقو موسىٰ ته چغې کړې، موسىٰ زمونږ پلار ته دُعا وکړه، او اور مړ شو. ³نو د هغه ځائ نوم تبيره کېښودے شو، ځکه چې د زمونږ پلار اور د هغوئ په مينځ کښې بل شوے وو. ^a a v3 تبيره معنىٰ ”سوزېدل“ — دغه ځائ د هغه اور په نوم نومولے شو چې هلته راپورته شو.

⁴د هغوئ په مينځ کښې چې ګډ خلق ملګرى وو، هغوئ سخت لالچ وکړو؛ د اِسرائيل خلقو هم بيا وژړل، او وې وئيل چې، ”کاش چې مونږ سره د خوړلو دپاره غوښه وَى! ⁵مونږ ته هغه مهيان ياد دى چې مونږ په مصر کښې وړيا خوړل، بادرنګ، خټکى، ګندنه، پياز او هوږه. ⁶خو اوس زمونږ د خوړلو شوق ختم شوے دے؛ د دې مَن نه علاوه بل څۀ نشته چې ووينو.“ ⁷دا مَن د دانيوالو د تُخم په شان وو، او د هغۀ رنګ د سپين ګوند په شان ښکارېدو. ^b b v7 بدلاح يو سپين، د مرغلرې په شان ګوند يا رال وو — مَن هم هم هغه شان روڼ ښکارېدو. ⁸خلق به ګرځېدل او راټولوله يې، په مېچن کښې به يې اوړۀ کول يا په هاوَن کښې به يې ميده کول، په دېګونو کښې به يې اېشول، او ټيکلى به يې ترې نه جوړول. خوند يې د هغه خوراک په شان وو چې په غوړيو جوړ شوے وى. ⁹کله چې به د شپې پرخه په پړاؤ باندې پرېوتله، نو مَن به هم ورسره پرېوتو.

¹⁰موسىٰ خلق واورېدل چې د خپلو قبيلو مطابق ژړل، هر يو د خپلې خېمې په دروازه کښې. د زمونږ پلار غضب ډېر بل شو، او موسىٰ ته دا بد ښکاره شو. ¹¹موسىٰ زمونږ پلار ته ووئيل چې، ”تا ولې له خپل خادم سره بد سلوک وکړو؟ ما ولې ستا په نظر کښې مِهر ونۀ موندو، چې تا د دې ټولو خلقو بوج زما په غاړه کېښودو؟ ¹²آيا دا ټول خلق ما په نس کښې ونيول؟ آيا ما هغوئ وزېږول، چې تۀ ما ته ووايې چې، ’دوئ په خپله غېږ کښې واخله، لکه څنګه چې يو پالونکے د شيدو خوړونکے بچے اوچتوى،‘ هغه ملک ته چې تا د هغوئ د پلرونو سره د ورکولو قسم خوړلے وو؟ ¹³زۀ د دې ټولو خلقو دپاره غوښه له کُومه راوړم؟ هغوئ ما ته پرله پسې ژاړى، او وائى چې، ’مونږ ته د خوړلو دپاره غوښه راکړه!‘ ¹⁴زۀ په يوازې سر دا ټول خلق نۀ شم اوچتولے؛ دا زما دپاره ډېر دروند دے. ¹⁵کۀ تۀ زما سره همدغه شان کوې، نو مهربانى وکړه ما همدا اوس ووژنه—کۀ ما ستا په نظر کښې مِهر موندلے وى—او زما خپله بدبختى ما ته مۀ ښايه.“

پلار روح د اويا کسانو سره شريکوى

¹⁶بيا زمونږ پلار موسىٰ ته وفرمائيل چې، ”زما دپاره د اِسرائيل د مشرانو نه اويا سړى راټول کړه، هغه چې تۀ يې د خلقو د مشرانو او عاملانو په توګه پېژنې، او هغوئ د ملاقات خېمې ته راوله، او هلته دې هغوئ ستا سره ودرېږى. ¹⁷زۀ به راکوز شم، هلته به تا سره خبرې وکړم، او هغه روح نه چې په تا باندې دے لږ به واخلم، او په هغوئ باندې به يې کېږدم. هغوئ به ستا سره د خلقو بوج اوچتوى، چې تۀ به يې يوازې نۀ اوچتوې.

¹⁸خلقو ته ووايه چې، سبا دپاره ځانونه پاک کړئ—تاسو به غوښه وخورئ. تاسو د زمونږ پلار په اورېدو کښې وژړل، او وې وئيل چې، ’کاش چې مونږ سره د خوړلو دپاره غوښه وَى! مونږ په مصر کښې ښۀ وُو.‘ نو زمونږ پلار به تاسو ته غوښه درکړى، او تاسو به يې وخورئ. ¹⁹تاسو به دا نۀ د يوې ورځې، نۀ د دوو، نۀ د پينځو، نۀ د لسو، او نۀ د شلو ورځو دپاره خورئ، ²⁰بلکې پوره يوه مياشت، ترڅو چې ستاسو د پزې د سورو نه راووځى او تاسو ترې نه بېزاره شئ—ځکه چې تاسو هغه پلار رد کړو چې ستاسو په مينځ کښې دے، او د هغۀ په مخکښې مو وژړل، او وې وئيل چې، ’مونږ ولې کله هم له مصر نه راووتلو؟‘“

²¹موسىٰ ووئيل چې، ”هغه خلق چې زۀ ورسره يم شپږ لکه پياده سړى دى، نو بيا هم تۀ وايې چې، ’زۀ به هغوئ ته د پوره يوې مياشتې دپاره د خوړلو غوښه ورکوم‘؟ ²²آيا د هغوئ د ماړۀ کولو دپاره رمې او څاروى حلال کړے شى؟ آيا د هغوئ د ماړۀ کولو دپاره د سمندر ټول مهيان راټول کړے شى؟“

²³زمونږ پلار موسىٰ ته وفرمائيل چې، ”آيا زما لاس دومره لنډ دے؟ اوس به تۀ ووينې چې زما خبره تا دپاره رښتيا کيږى کۀ نه.“

²⁴موسىٰ بهر لاړو او خلقو ته يې د زمونږ پلار خبرې وکړې. هغۀ د خلقو د مشرانو نه اويا سړى راټول کړل او د خېمې چاپېره يې ودرول. ²⁵بيا زمونږ پلار په وريځ کښې راکوز شو، هغۀ سره يې خبرې وکړې، او هغه روح نه چې په هغۀ باندې وو لږ يې واخستو، او په هغه اويا مشرانو باندې يې کېښودو. کله چې روح په هغوئ باندې قرار شو، نو هغوئ نبوت وکړو—خو بيا نه. ²⁶دوه سړى په پړاؤ کښې پاتې شوى وُو، د يوۀ نوم اِلداد وو، او د بل نوم ميداد، او روح په هغوئ باندې قرار شو—هغوئ د هغه کسانو په مينځ کښې وُو چې نومونه يې ليکلى شوى وُو خو خېمې ته نۀ وُو تللى—نو هم هغوئ په پړاؤ کښې نبوت وکړو. ²⁷يو ځوان منډه کړه او موسىٰ ته يې خبر ورکړو چې، ”اِلداد او ميداد په پړاؤ کښې نبوت کوى.“

²⁸د نون زوئ يشوع، چې د خپلې ځوانۍ نه د موسىٰ مددګار وو، ووئيل چې، ”اے زما مالِکه موسىٰ، هغوئ منع کړه!“

²⁹خو موسىٰ جواب ورکړو چې، ”آيا تۀ زما دپاره رشک کوې؟ زما خو خوښه دا ده چې د زمونږ پلار ټول خلق نبيان وَى، او زمونږ پلار دې خپل روح په هغوئ باندې کېږدى!“

³⁰بيا موسىٰ پړاؤ ته واپس راغلو، هغه او د اِسرائيل مشران.

د پلار له طرفه مرغان، د لالچ دپاره وبا

³¹د زمونږ پلار له طرفه يوه هوا راووتله، چې د سمندر نه يې مرغان راوشړل، او د پړاؤ چاپېره يې وغورځول—د هرې خوا نه نژدې د يوې ورځې مزل، او په زمکه باندې نژدې درې فُټه ژور. ³²خلق هغه ټوله ورځ، ټوله شپه، او بله ټوله ورځ پاڅېدلى وُو او مرغان يې راټولول—چې چا تر ټولو کم راټول کړل هغه هم شپېته ټوکرۍ وې—بيا يې ټول د خپل ځان دپاره د پړاؤ چاپېره خوارۀ کړل. ^c c v32 يو حومر د وچو شيانو يو لوئ پېمانه وو — نژدې هغومره بار چې يو خر يې وړلے شو، نژدې ۲۲۰ ليټره؛ لس حومره يو ډېر لوئ انبار وو. ³³لا تر اوسه چې غوښه د هغوئ د غاښونو په مينځ کښې وه، لا نۀ وه ژوولے شوې، چې د زمونږ پلار غضب د خلقو په خلاف بل شو، او زمونږ پلار هغوئ په يوې ډېرې سختې وبا سره ووهل. ³⁴د هغه ځائ نوم قِبروت هتاوه کېښودے شو، ځکه چې هلته هغوئ هغه خلق ښخ کړل چې لالچ يې کړے وو. ^d d v34 قِبروت هتاوه معنىٰ ”د لالچ قبرونه“ — د هغه کسانو په نوم نومولے شو چې د خلقو د غوښې د حرص نه پس هلته ښخ کړے شول.

³⁵د قِبروت هتاوه نه خلق د حصيروت په طرف روان شول، او په حصيروت کښې اوسېدل.