ڳاڻاٽو 11 FHB Father's Heart Bible™

11 ¹ماڻهن اسان جي پيءُ جي ٻڌندي پنهنجي تڪليف جي شڪايت ڪئي. اسان جي پيءُ اهو ٻڌو تہ سندس غضب ڀڙڪي اٿيو، ۽ اسان جي پيءُ جي باھ سندن وچ ۾ ڀڙڪي ڪئمپ جي ڪنڊ کي ساڙڻ لڳي. ²ماڻهن موسيٰ ڏانهن دانهن ڪئي، موسيٰ اسان جي پيءُ آڏو دعا ڪئي، تڏهن باھ ٿڌي ٿي وئي. ³تنهنڪري انهيءَ جاءِ جو نالو تبعيره رکيو ويو، ڇاڪاڻ تہ اتي اسان جي پيءُ جي باھ سندن وچ ۾ ڀڙڪي هئي. ^a a v3 تبعيره جي معنيٰ ”ٻرڻ“ آهي — انهيءَ جاءِ جو نالو اتي ڀڙڪيل باھ جي ڪري رکيو ويو.

⁴سندن وچ ۾ جيڪا ملي جلي ٽولي هئي، تنهن کي شديد لالچ ٿيو؛ بني اسرائيل بہ وري روئندي چيو تہ ”ڪاش اسان وٽ کائڻ لاءِ گوشت هجي! ⁵اسان کي اهي مڇيون ياد اچن ٿيون جيڪي اسان مصر ۾ مفت کاڌيون هيون، ۽ ڪڪڙيون، خربوزا، گندنا، بصر ۽ ٿوم بہ. ⁶پر هاڻي اسان جي اشتها ختم ٿي وئي آهي؛ هن من کانسواءِ ڪجھ بہ نظر نہ ٿو اچي.“ ⁷من ڌاڻي جي ٻج جهڙو هو، ۽ ڏسڻ ۾ ڦِڪي گوند جهڙو هو. ^b b v7 بدولح ڦِڪي، موتي جهڙي گوند هئي — من جي شڪل بہ اهڙي ئي نيم شفاف هئي. ⁸ماڻهو گھمي ڦري ان کي گڏ ڪندا هئا، چڪين ۾ پيهندا هئا يا اوکرين ۾ ڪُٽيندا هئا، ديڳن ۾ ٻوڙيندا هئا ۽ ان جون ٽِڪيون ٺاهيندا هئا. ان جو ذائقو تيل ۾ ٺهيل مٺائيءَ جهڙو هو. ⁹جڏهن رات جو ڪئمپ تي اوس پوندي هئي، تڏهن ان سان گڏ من بہ پوندو هو.

¹⁰موسيٰ ماڻهن کي پنهنجن پنهنجن خاندانن مطابق، هر ڪنهن کي پنهنجي خيمي جي در تي روئندي ٻڌو. اسان جي پيءُ جو غضب ڏاڍو ڀڙڪيو، ۽ موسيٰ کي اها ڳالھ بڇڙي لڳي. ¹¹موسيٰ اسان جي پيءُ کي چيو تہ ”تو پنهنجي ٻانهي سان بڇڙائي ڇو ڪئي آهي؟ مون کي تنهنجي نظر ۾ مهر ڇو نہ ملي، جو تو هن سڄي قوم جو بار مون تي رکيو آهي؟ ¹²ڇا مون هي سڀ ماڻهو پيٽ ۾ کنيا؟ ڇا مون کين جنم ڏنو، جو تون مون کي چوين ٿو تہ ’انهيءَ ملڪ تائين، جيڪو ڏيڻ جو تو سندن ابن ڏاڏن سان قسم کنيو هو، کين پنهنجي هنج ۾ کڻي هل، جيئن سنڀاليندڙ ٿڃ پيئندڙ ٻار کي کڻي ٿو‘؟ ¹³هنن سڀني ماڻهن لاءِ مون کي گوشت ڪٿان ملي؟ اهي مون وٽ روئي روئي چون ٿا تہ ’اسان کي کائڻ لاءِ گوشت ڏي!‘ ¹⁴آءٌ هي سڀ ماڻهو اڪيلي سر کڻي نہ ٿو سگھان؛ اهو مون لاءِ تمام ڳرو آهي. ¹⁵جيڪڏهن تون مون سان هيئن ڪرين ٿو تہ مهرباني ڪري مون کي هاڻي ئي ماري ڇڏ — جيڪڏهن مون تنهنجي نظر ۾ مهر ماڻي آهي — ۽ مون کي پنهنجي مصيبت ڏسڻ نہ ڏي.“

پيءُ پنهنجو روح ستر ماڻهن سان ورهائي ٿو

¹⁶پوءِ اسان جي پيءُ موسيٰ کي فرمايو تہ ”بني اسرائيل جي بزرگن مان ستر ماڻهو، جن کي تون ماڻهن جا بزرگ ۽ اهلڪار ڄاڻين ٿو، مون لاءِ گڏ ڪر؛ کين ملاقات واري خيمي ۾ وٺي اچ ۽ اتي توسان گڏ بيھڻ ڏي. ¹⁷آءٌ لهي ايندس ۽ اتي توسان ڳالهائيندس، ۽ جيڪو روح تو تي آهي ان مان ڪجھ کڻي انهن تي رکندس. پوءِ اهي ماڻهن جو بار توسان گڏ کڻندا، جيئن تون اڪيلو نہ کڻين.

¹⁸ماڻهن کي چئو تہ: سڀاڻي لاءِ پاڻ کي پاڪ ڪريو — اوهان گوشت کائيندا. اوهان اسان جي پيءُ جي ٻڌندي روئي چيو هو تہ ’ڪاش اسان وٽ کائڻ لاءِ گوشت هجي! اسين مصر ۾ وڌيڪ سٺا هئاسين.‘ تنهنڪري اسان جو پيءُ اوهان کي گوشت ڏيندو، ۽ اوهان کائيندا. ¹⁹اوهان اهو نہ هڪ ڏينهن، نہ ٻن، نہ پنجن، نہ ڏهن ۽ نہ ويهن ڏينهن کائيندا، ²⁰بلڪ سڄو مهينو، جيستائين اهو اوهان جي نڪن مان نڪري اچي ۽ اوهان کي کانئس نفرت ٿي وڃي — ڇاڪاڻ تہ اوهان پنهنجي وچ ۾ رهندڙ اسان جي پيءُ کي رد ڪيو آهي، ۽ سندس آڏو روئي چيو آهي تہ ’اسين مصر مان ڇو نڪتاسين؟‘“

²¹موسيٰ چيو تہ ”جن ماڻهن ۾ آءٌ آهيان، اهي پيادل ڇھ لک آهن، ۽ تون چوين ٿو تہ ’آءٌ کين سڄي مهيني لاءِ کائڻ جو گوشت ڏيندس‘؟“ ²²ڇا انهن لاءِ رڍن ۽ ڍورن جا ڌڻ ڪُهيا وڃن تہ اهي کين ڪافي ٿين؟ ڇا سمنڊ جون سموريون مڇيون گڏ ڪيون وڃن تہ اهي کين ڪافي ٿين؟

²³اسان جي پيءُ موسيٰ کي فرمايو تہ ”ڇا منهنجو هٿ ننڍو ٿي ويو آهي؟ هاڻي تون ڏسندين تہ منهنجو قول تو لاءِ پورو ٿئي ٿو يا نہ.“

²⁴موسيٰ ٻاهر نڪري ماڻهن کي اسان جي پيءُ جا ڪلام ٻڌايائين. ماڻهن جي بزرگن مان ستر ماڻهو گڏ ڪري خيمي جي چوڌاري بيھاريائين. ²⁵پوءِ اسان جو پيءُ ڪڪر ۾ لهي آيو، ۽ مٿس ڳالهايائينس. جيڪو روح موسيٰ تي هو ان مان ڪجھ کڻي ستر بزرگن تي رکيائين. جڏهن روح مٿن ٺهي ويو، تڏهن اهي نبوت ڪرڻ لڳا، پر وري نہ ڪيائون. ²⁶ٻه ماڻهو ڪئمپ ۾ رهجي ويا هئا، هڪڙي جو نالو الداد ۽ ٻئي جو ميداد هو؛ روح مٿن ٺهي ويو — اهي لکيلن ۾ هئا پر خيمي ڏانهن نہ ويا هئا — تڏهن بہ ڪئمپ ۾ نبوت ڪرڻ لڳا. ²⁷هڪ جوان ڊوڙندو اچي موسيٰ کي ٻڌايائين تہ ”الداد ۽ ميداد ڪئمپ ۾ نبوت ڪري رهيا آهن.“

²⁸نون جي پٽ يشوع، جيڪو جوانيءَ کان موسيٰ جو خدمتگار هو، چيو تہ ”منهنجا مالڪ موسيٰ، کين روڪ!“

²⁹موسيٰ وراڻيو تہ ”ڇا تون منهنجي ڪري حسد ٿو ڪرين؟ ڪاش اسان جي پيءُ جا سڀ ماڻهو نبي هجن، ۽ اسان جو پيءُ پنهنجو روح مٿن رکي!“

³⁰پوءِ موسيٰ ۽ بني اسرائيل جا بزرگ ڪئمپ ڏانهن موٽي آيا.

پيءُ جي طرفان ٻٽيرا، لالچ جي ڪري وبا

³¹اسان جي پيءُ وٽان هڪ واءُ نڪتو، جنهن سمنڊ مان ٻٽيرا اڏائي آندا ۽ ڪئمپ جي چوڌاري ڪِرائي ڇڏيا — هر پاسي اٽڪل هڪ ڏينهن جي پنڌ جيترو، ۽ زمين تي اٽڪل ٽن فوٽن جي ٿلهه ۾. ³²ماڻهو سڄو ڏينهن، سڄي رات ۽ ٻيو سڄو ڏينهن اٿي ٻٽيرا گڏ ڪندا رهيا — گھٽ ۾ گھٽ گڏ ڪندڙ بہ ساٺ بشل گڏ ڪيا — پوءِ پنهنجي لاءِ ڪئمپ جي چوڌاري سڀ پکيڙي ڇڏيائون. ^c c v32 هومر هڪ وڏو سڪو ماپو هو — اٽڪل ايترو بار جيترو هڪ گڏھ کڻي سگھي، يعني اٽڪل ۲۲۰ ليٽر؛ ڏه هومر وڏو ذخيرو هو. ³³گوشت اڃا سندن ڏندن جي وچ ۾ هو، اڃا چٻاڙيو بہ نہ ويو هو تہ اسان جي پيءُ جو غضب ماڻهن تي ڀڙڪي اٿيو، ۽ اسان جي پيءُ کين ڏاڍي سخت وبا سان ماريو. ³⁴انهيءَ جاءِ جو نالو قبروت هتاوه رکيو ويو، ڇاڪاڻ تہ اتي لالچي ماڻهن کي دفنايائون. ^d d v34 قبروت هتاوه جي معنيٰ ”لالچ جون قبرون“ آهي — گوشت لاءِ ماڻهن جي لالچ کانپوءِ اتي دفنايل ماڻهن جي ڪري اهو نالو پيو.

³⁵ماڻهو قبروت هتاوه کان ڪوچ ڪري حصيروت پهتا ۽ اتي رهيا.