Lazarus Urang Betania

Yesus ngantos dua poé, sumping opat poé telat, sarta nangis di kuburan sobat-Na. Mantenna ngandika ka Marta yén Mantenna téh kebangkitan jeung kahirupan, ngahaturkeun nuhun ka Rama-Na kalawan tarik sabab geus ngadangukeun Mantenna, sarta ngageroan Lasarus kaluar. Harita déwan mutuskeun pikeun maéhan Mantenna.

Pasal 11.

Aya hiji jalma ngaranna Lazarus, keur gering, urang Betania, nya eta kampung tempat cicing Maryam jeung Marta dulurna. Maryam teh — anu lanceukna, nya eta Lazarus, keur gering — nya ieu anu kungsi ngaminyakan Gusti ku minyak seungit sarta nyusutan sampean-Na ku buukna. Nya tuluy dua awewe sadulur teh ngirim beja ka Anjeunna, ungelna, “Gusti, anu dipikaasih ku Gusti teh keur gering.”

Barang ngadangu kitu, Yesus ngalahir, “Ieu gering moal nepi ka maot, tapi pikeun kamulyaan Rama urang, supaya Putra Rama urang dimulyakeun ku jalan eta.”

Ari Yesus teh asih ka Marta, ka dulurna, jeung ka Lazarus. Ku sabab kitu, sanggeus ngadangu yen Lazarus gering, Anjeunna kalah ka tetep cicing dua poe deui di tempat Anjeunna.

Sanggeus kitu, Anjeunna ngalahir ka murid-murid-Na, “Hayu urang balik deui ka Yudea.”

Ceuk murid-murid-Na, “Guru, nembe pisan urang Yahudi teh arek maledogan Guru ku batu, na Guru bade uih deui ka ditu?”

Waler Yesus, “Lain dina sapoe teh aya dua welas jam? Sing saha anu leumpang ti beurang moal titajong, sabab manehna nenjo caang ieu dunya. Tapi mun aya anu leumpang ti peuting, tangtu titajong, sabab caang teh henteu aya di jerona.” Sanggeus kitu, Anjeunna ngalahir ka maranehna, “Sobat urang, Lazarus, keur sare, tapi ku Kami rek digugahkeun.”

Ku murid-murid-Na ditembalan, “Gusti, upami anjeunna bener-bener sare, tangtos bakal cageur deui.” Saenyana anu dimaksad ku Yesus teh pupusna Lazarus, tapi ku murid-murid-Na disangkana sare biasa.

Ku sabab kitu Yesus terus terang, saur-Na, “Lazarus geus maot, sarta Kami ngarasa bungah ku lantaran maraneh, yen Kami harita henteu aya di dinya, supaya maraneh palercaya. Tapi hayu urang ngalayad ka ditu.”

Ti dinya Tomas, anu katelah si Kembar, ngomong ka murid-murid sejenna, “Hayu urang oge milu, supaya bisa milu paeh jeung Anjeunna.”

Barang Yesus sumping, kamanggih yen Lazarus teh geus opat poe aya di jero kuburan. Betania teh deukeut ka Yerusalem, kira-kira dua mil jauhna, ^a sarta loba urang Yahudi anu daratang ka Marta jeung Maryam, rek ngupahan dumeh ditinggalkeun ku dulurna. Barang ngadenge yen Yesus sumping, Marta mapag ka Anjeunna; ari Maryam tetep diuk di jero imah. Marta unjukan ka Yesus, “Gusti, upami Gusti aya di dieu, tangtos saderek abdi teu dugi ka pupus. Nanging sanaos kitu, abdi terang, naon bae anu dipundut ku Gusti ka Rama urang, tangtos bakal dipaparinkeun ka Gusti.”

Waler Yesus, “Dulur maneh bakal hirup deui.”

Marta unjukan, “Abdi terang, saderek abdi bakal hirup deui dina mangsa hudangna nu maraot, dina poe panungtungan.”

Waler Yesus, “Kami teh anu matak hirup deui, sarta Kami sumberna hirup. Sing saha anu percaya ka Kami, najan geus maot bakal hirup deui, sarta sing saha anu hirup tur percaya ka Kami, moal maot salalawasna. Percayaeun maneh kana hal ieu?”

Waler Marta, “Leres, Gusti; abdi percanten yen Gusti teh Kristus, Putra Rama urang, anu disumpingkeun ka alam dunya.”

Sanggeus unjukan kitu, Marta indit nyampeurkeun Maryam, dulurna, tuluy ngaharewos, “Guru geus sumping, nimbalan maneh.” Barang ngadenge kitu, Maryam gancang nangtung tuluy nyampeurkeun ka Anjeunna. Harita Yesus tacan lebet ka kampung, tapi tetep aya di tempat tadi, nya eta anu dipapag ku Marta. Urang Yahudi anu keur ngupahan Maryam di jero imah, barang narenjo Maryam gancang nangtung tuluy kaluar, tuluy marilu, panyanana rek ceurik ka kuburan. Barang Maryam tepi ka tempat Yesus, sanggeus ningal Anjeunna, tuluy nyuuh kana sampean-Na, pok unjukan, “Gusti, upami Gusti aya di dieu, tangtos saderek abdi teu dugi ka pupus.”

Barang Yesus ningal Maryam ceurik, kitu deui urang Yahudi anu marengan oge ceurik, Anjeunna ngaraos nalangsa pisan sarta trenyuh manah-Na.

Tuluy Anjeunna mariksa, “Di mana ayana layon teh?” Tembal maranehna, “Mangga Gusti, cobi tingali.”

Yesus muwun.

Ngaromong urang Yahudi, “Tuh tenjo, kacida nyaahna ka Lazarus!” Tapi aya nu ngaromong, “Anjeunna anu geus nyingraykeun panon nu lolong, naha teu iasa nyegah ieu jalma supaya ulah maot?”

Yesus beuki trenyuh manah-Na, tuluy sumping ka kuburan. Eta kuburan teh guha anu ditutup ku batu.

Saur Yesus, “Singkahkeun eta batu.” Marta, dulurna nu maot, unjukan, “Gusti, tangtos parantos bau, da parantos opat poe maotna.”

Waler Yesus, “Lain tadi geus ceuk Kami, lamun maneh percaya, bakal nenjo kamulyaan Rama urang?”

Tuluy batu teh disingkahkeun. Yesus tanggah ka luhur, tuluy ngalahir, “Nun Ama, Kami ngahaturkeun nuhun ka Ama, dumeh Ama parantos ngadangu paneda Kami. Kami terang, Ama teh salawasna ngadangu ka Kami, nanging ieu teh diucapkeun ku Kami pikeun jalma rea anu ngabarubun di dieu, supaya maranehna palercaya yen Kami diutus ku Ama.” Sanggeus ngalahir kitu, Anjeunna cumeluk tarik, “Lazarus, kaluar!”

Jol nu maot teh kaluar, leungeun jeung sukuna kabuntel ku kaen boeh, beungeutna oge katutup ku lawon. Saur Yesus ka maranehna, “Buka buntelanana, sina leumpang.”

Majelis Agama Ngariung

Ku sabab kitu loba urang Yahudi anu daratang ka Maryam, anu nyaraksian pagawean Yesus, tuluy palercaya ka Anjeunna. Tapi aya sawareh anu arindit ka urang Parisi, ngabejakeun hal anu dipidamel ku Yesus. Ku sabab kitu para imam kapala jeung urang Parisi ngumpulkeun Majelis Agama, tuluy ngaromong, “Kumaha ieu urang teh? Ieu jelema loba nyieun tanda ajaib. Lamun ku urang diantep bae, tangtu kabeh jalma bakal palercaya ka manehna, sarta urang Rum bakal datang ngarebut tempat urang jeung bangsa urang.”

Tapi aya saurang, nya eta Kayapas, Imam Agung dina taun eta, ngomong ka maranehna, “Maraneh teh teu nyaho nanaon. Na maraneh teu ngarti, yen leuwih hade pikeun maraneh ana aya saurang anu paeh pikeun rahayat, ti batan sakumna bangsa anu binasa?” Ieu omongan teh lain tina pikiranana sorangan, tapi lantaran manehna Imam Agung dina taun eta, manehna ngaramalkeun yen Yesus bakal pupus pikeun bangsa eta, lain pikeun bangsa eta wungkul, tapi oge pikeun ngumpulkeun jadi hiji sakabeh putra-putra Rama urang anu pabalencar. ^b Ti poe eta maranehna sakait rek maehan Anjeunna. Ku sabab kitu Yesus henteu deui ngalalampah kalawan tetela di kalangan urang Yahudi, tapi nyingkir ka hiji kota anu disebut Epraim, deukeut gurun keusik, tuluy cicing di dinya jeung murid-murid-Na.

Harita geus deukeut kana Paska urang Yahudi, sarta loba jalma ti pilemburan anu arunggah ka Yerusalem samemeh Paska, pikeun nyucikeun maneh. Maranehna nareangan Yesus, bari saterusan silih tanya waktu ngariung di Bait Allah, “Kumaha ceuk maraneh? Rek sumping teu Anjeunna kana pesta ieu?” Ari para imam kapala jeung urang Parisi geus marentahkeun, saha-saha anu nyaho di mana ayana Yesus kudu ngalaporkeun, supaya Anjeunna bisa ditangkep.