બેથનીનો લાજરસ

ઈસુ બે દિવસ રાહ જુએ છે, ચાર દિવસ મોડા પહોંચે છે, અને પોતાના મિત્રની કબર પાસે રડે છે. તે માર્થાને કહે છે કે પુનરુત્થાન અને જીવન હું છું, પોતાનું સાંભળવા બદલ મોટેથી પિતાનો આભાર માને છે, અને લાજરસને બહાર બોલાવે છે. ત્યારે જ સભા તેમને મારી નાખવાનો નિર્ણય કરે છે.

અધ્યાય 11.

બેથની ગામમાં, જ્યાં મરિયમ તથા તેની બહેન માર્થા રહેતાં હતાં, ત્યાં લાજરસ નામે એક માણસ માંદો હતો. આ એ જ મરિયમ હતી જેણે પ્રભુને સુગંધી તેલથી અભિષેક કર્યો હતો અને પોતાના વાળથી તેમના પગ લૂછ્યા હતા; તેનો ભાઈ લાજરસ માંદો હતો. તેથી બહેનોએ તેમને સંદેશો મોકલ્યો, “પ્રભુ, જેના પર તમે પ્રેમ કરો છો તે માંદો છે.”

એ સાંભળીને ઈસુએ કહ્યું, “આ માંદગી મરણમાં નહિ પરિણમે, પણ આપણા પિતાના મહિમાને માટે છે, જેથી તેના દ્વારા આપણા પિતાના પુત્ર મહિમાવંત થાય.”

ઈસુ માર્થા, તેની બહેન તથા લાજરસ પર પ્રેમ કરતા હતા. તેથી લાજરસ માંદો છે એવું સાંભળ્યા પછી પણ, જ્યાં હતા ત્યાં જ તેઓ બીજા બે દિવસ રહ્યા.

ત્યાર પછી તેમણે શિષ્યોને કહ્યું, “ચાલો, આપણે પાછા યહૂદિયામાં જઈએ.”

શિષ્યોએ તેમને કહ્યું, “ગુરુજી, હમણાં જ યહૂદીઓએ તમને પથ્થરે મારવાનો પ્રયત્ન કર્યો હતો, અને તમે ફરીથી ત્યાં જાઓ છો?”

ઈસુએ જવાબ આપ્યો, “શું દિવસમાં બાર કલાક નથી? જે કોઈ દિવસે ચાલે છે તે ઠોકર ખાતો નથી, કારણ, તે આ જગતનું અજવાળું જુએ છે. પણ જો કોઈ રાત્રે ચાલે છે, તો તે ઠોકર ખાય છે, કારણ, તેનામાં અજવાળું નથી.” આટલું કહ્યા પછી તેમણે તેઓને કહ્યું, “આપણો મિત્ર લાજરસ ઊંઘી ગયો છે, પણ હું તેને જગાડવા જાઉં છું.”

તેથી શિષ્યોએ તેમને કહ્યું, “પ્રભુ, જો તે ઊંઘી ગયો હોય, તો તે સાજો થઈ જશે.” ઈસુ તો તેના મરણ વિશે બોલતા હતા, પણ તેઓએ માન્યું કે તે સામાન્ય ઊંઘ વિશે કહે છે.

ત્યારે ઈસુએ તેઓને સ્પષ્ટ કહ્યું, “લાજરસ મરણ પામ્યો છે, અને તમારે માટે હું રાજી છું કે હું ત્યાં ન હતો, જેથી તમે વિશ્વાસ કરો. પણ ચાલો, આપણે તેની પાસે જઈએ.”

તેથી થોમાએ, જે દિદિમસ કહેવાતો હતો, બીજા શિષ્યોને કહ્યું, “ચાલો, આપણે પણ જઈએ, અને તેમની સાથે મરીએ.”

તેથી જ્યારે ઈસુ આવ્યા, ત્યારે તેમણે જોયું કે લાજરસને કબરમાં મૂક્યાને ચાર દિવસ થઈ ગયા હતા. બેથની યરુશાલેમની પાસે, આશરે બે માઈલ દૂર હતું, ^a અને ઘણા યહૂદીઓ માર્થા તથા મરિયમ પાસે તેઓના ભાઈ વિશે તેઓને દિલાસો દેવા આવ્યા હતા. જ્યારે માર્થાએ સાંભળ્યું કે ઈસુ આવે છે, ત્યારે તે તેમને મળવા ગઈ; પણ મરિયમ ઘરમાં જ બેસી રહી. માર્થાએ ઈસુને કહ્યું, “પ્રભુ, જો તમે અહીં હોત, તો મારો ભાઈ મરણ ન પામત. પણ હમણાં પણ હું જાણું છું કે તમે આપણા પિતા પાસે જે કંઈ માગશો, તે તેઓ તમને આપશે.”

ઈસુએ તેને કહ્યું, “તારો ભાઈ પાછો સજીવન થશે.”

માર્થાએ તેમને કહ્યું, “હું જાણું છું કે છેલ્લે દિવસે પુનરુત્થાનમાં તે પાછો સજીવન થશે.”

ઈસુએ તેને કહ્યું, “પુનરુત્થાન તથા જીવન હું છું. જે મારા પર વિશ્વાસ કરે છે, તે મરે તોપણ જીવશે, અને જે કોઈ જીવે છે અને મારા પર વિશ્વાસ કરે છે, તે કદી મરશે નહિ. શું તું આ વાત પર વિશ્વાસ કરે છે?”

તેણે તેમને કહ્યું, “હા, પ્રભુ; હું વિશ્વાસ કરું છું કે તમે ખ્રિસ્ત, આપણા પિતાના પુત્ર છો, જે જગતમાં આવનાર છે.”

આટલું કહ્યા પછી તે ગઈ અને પોતાની બહેન મરિયમને ખાનગીમાં બોલાવીને કહ્યું, “ગુરુજી અહીં છે, અને તને બોલાવે છે.” એ સાંભળીને મરિયમ ઝટ ઊઠીને તેમની પાસે ગઈ. ઈસુ હજી ગામમાં આવ્યા ન હતા, પણ જ્યાં માર્થા તેમને મળી હતી ત્યાં જ હતા. જે યહૂદીઓ તેની સાથે ઘરમાં હતા અને તેને દિલાસો દેતા હતા, તેઓએ મરિયમને ઝટ ઊઠીને બહાર જતી જોઈ, ત્યારે તેઓ એમ ધારીને તેની પાછળ ગયા કે તે કબર પાસે રડવા જાય છે. મરિયમ ઈસુ પાસે આવી, અને તેમને જોઈને તેમના પગે પડીને બોલી, “પ્રભુ, જો તમે અહીં હોત, તો મારો ભાઈ મરણ ન પામત.”

જ્યારે ઈસુએ તેને તથા તેની સાથે આવેલા યહૂદીઓને રડતા જોયા, ત્યારે તેઓ આત્મામાં ઊંડે વ્યથિત થયા અને વ્યાકુળ થયા.

અને તેમણે કહ્યું, “તમે તેને ક્યાં મૂક્યો છે?” તેઓએ તેમને કહ્યું, “પ્રભુ, આવીને જુઓ.”

ઈસુ રડ્યા.

તેથી યહૂદીઓએ કહ્યું, “જુઓ, તે તેના પર કેટલો પ્રેમ કરતા હતા!” પણ તેઓમાંના કેટલાકે કહ્યું, “જેમણે આંધળાની આંખો ઉઘાડી, તે શું આને મરતાં બચાવી શક્યા ન હોત?”

તેથી ઈસુ, ફરીથી પોતાના મનમાં ઊંડે વ્યથિત થઈને, કબર પાસે આવ્યા; એ એક ગુફા હતી અને તેના પર એક પથ્થર મૂકેલો હતો.

ઈસુએ કહ્યું, “આ પથ્થર ખસેડો.” મરણ પામેલાની બહેન માર્થાએ તેમને કહ્યું, “પ્રભુ, હવે તો તેમાંથી દુર્ગંધ આવતી હશે, કારણ, તેને મરણ પામ્યે ચાર દિવસ થઈ ગયા છે.”

ઈસુએ તેને કહ્યું, “શું મેં તને કહ્યું ન હતું કે જો તું વિશ્વાસ કરશે, તો આપણા પિતાનો મહિમા જોશે?”

તેથી તેઓએ એ પથ્થર ખસેડ્યો. ઈસુએ ઊંચે જોઈને કહ્યું, “હે પિતા, હું તમારો આભાર માનું છું કે તમે મારું સાંભળ્યું. હું જાણતો હતો કે તમે હંમેશાં મારું સાંભળો છો, પણ અહીં ઊભેલા લોકોને માટે મેં આ કહ્યું, જેથી તેઓ વિશ્વાસ કરે કે તમે મને મોકલ્યો છે.” આટલું કહ્યા પછી તેમણે મોટા અવાજે બૂમ પાડી, “લાજરસ, બહાર આવ!”

મરણ પામેલો માણસ બહાર આવ્યો, તેના પગ તથા હાથ શણના ટુકડાથી બાંધેલા હતા, અને તેનું મોં કપડાથી વીંટેલું હતું. ઈસુએ તેઓને કહ્યું, “તેને છોડો; તેને જવા દો.”

ન્યાયસભા ભેગી થાય છે

તેથી જે ઘણા યહૂદીઓ મરિયમ પાસે આવ્યા હતા અને ઈસુએ જે કર્યું તે જોયું, તેઓએ તેમના પર વિશ્વાસ કર્યો. પણ તેઓમાંના કેટલાકે ફરોશીઓ પાસે જઈને ઈસુએ જે કર્યું હતું તે તેઓને કહ્યું. તેથી મુખ્ય યાજકોએ તથા ફરોશીઓએ ન્યાયસભા ભેગી કરીને કહ્યું, “આપણે શું કરીએ છીએ? કારણ, આ માણસ ઘણાં ચમત્કારિક ચિહ્નો કરે છે. જો આપણે તેને એમ જ રહેવા દઈશું, તો સૌ કોઈ તેના પર વિશ્વાસ કરશે, અને રોમનો આવીને આપણું સ્થાન તથા આપણી પ્રજા બન્ને લઈ લેશે.”

પણ તેઓમાંના એક, કાયાફા, જે તે વર્ષનો પ્રમુખ યાજક હતો, તેણે તેઓને કહ્યું, “તમે કશું જ જાણતા નથી. શું તમે જોતા નથી કે આખી પ્રજા નાશ પામે તેના કરતાં એક માણસ લોકોને માટે મરે, એ તમારે માટે સારું છે?” આ તેણે પોતાની મેળે કહ્યું ન હતું, પણ તે વર્ષનો પ્રમુખ યાજક હોવાથી તેણે ભવિષ્ય ભાખ્યું કે ઈસુ એ પ્રજાને માટે મરણ પામશે, અને કેવળ એ પ્રજાને માટે નહિ, પણ આપણા પિતાનાં વિખેરાયેલાં બાળકોને એકત્ર કરીને એક કરવા માટે પણ. ^b તેથી તે દિવસથી તેઓએ તેમને મારી નાખવાનું કાવતરું રચ્યું. તેથી ઈસુ હવે યહૂદીઓમાં ખુલ્લેઆમ ફરતા ન હતા, પણ અરણ્યની પાસે એફ્રાઈમ નામના નગરમાં ચાલ્યા ગયા, અને ત્યાં પોતાના શિષ્યો સાથે રહ્યા.

યહૂદીઓનો પાસ્ખાપર્વ પાસે આવ્યો હતો, અને ઘણા લોકો પોતાને શુદ્ધ કરવા માટે એ પહેલાં ગામડાંમાંથી યરુશાલેમ ગયા. તેથી તેઓ ઈસુને શોધવા લાગ્યા, અને મંદિરમાં ઊભા રહીને એકબીજાને પૂછવા લાગ્યા, “તમને શું લાગે છે? તે પર્વમાં નહિ જ આવે, ખરું ને?” મુખ્ય યાજકોએ તથા ફરોશીઓએ હુકમ કર્યો હતો કે જો કોઈને ઈસુ ક્યાં છે તેની ખબર પડે, તો તેણે તે જણાવવું, જેથી તેઓ તેમને પકડી શકે.