Κατά Ιωάννην 11 FHB Father's Heart Bible™

11 ¹Ήταν άρρωστος κάποιος που τον έλεγαν Λάζαρο, από τη Βηθανία, το χωριό της Μαρίας και της αδελφής της της Μάρθας. ²Η Μαρία —αυτής ο αδελφός, ο Λάζαρος, ήταν άρρωστος— ήταν εκείνη που άλειψε τον Κύριο με αρωματικό λάδι και σκούπισε τα πόδια του με τα μαλλιά της. ³Έστειλαν λοιπόν οι αδελφές μήνυμα σ' αυτόν και του είπαν: «Κύριε, αυτός που αγαπάς είναι άρρωστος».

⁴Όταν το άκουσε ο Ιησούς, είπε: «Αυτή η αρρώστια δεν θα καταλήξει σε θάνατο, αλλά είναι για τη δόξα του Πατέρα μας, για να δοξαστεί μέσα απ' αυτήν ο Υιός του Πατέρα μας».

⁵Ο Ιησούς αγαπούσε τη Μάρθα και την αδελφή της και τον Λάζαρο. ⁶Όταν λοιπόν άκουσε πως ο Λάζαρος ήταν άρρωστος, έμεινε δύο ακόμα μέρες εκεί που βρισκόταν.

⁷Έπειτα απ' αυτό είπε στους μαθητές: «Ας γυρίσουμε πάλι στην Ιουδαία».

⁸Του είπαν οι μαθητές: «Ραββί, μόλις τώρα προσπάθησαν οι Ιουδαίοι να σε λιθοβολήσουν, κι εσύ πας πάλι εκεί;»

⁹Ο Ιησούς απάντησε: «Δεν έχει δώδεκα ώρες η μέρα; Όποιος περπατάει τη μέρα δεν σκοντάφτει, γιατί βλέπει το φως αυτού του κόσμου. ¹⁰Αν όμως κανείς περπατάει τη νύχτα, σκοντάφτει, επειδή το φως δεν είναι μέσα του». ¹¹Αφού τα είπε αυτά, τους είπε: «Ο φίλος μας ο Λάζαρος κοιμήθηκε, αλλά πηγαίνω να τον ξυπνήσω».

¹²Του είπαν λοιπόν οι μαθητές: «Κύριε, αν κοιμήθηκε, θα γίνει καλά». ¹³Ο Ιησούς όμως είχε μιλήσει για τον θάνατό του, εκείνοι όμως νόμισαν ότι εννοούσε τον φυσικό ύπνο.

¹⁴Τότε λοιπόν ο Ιησούς τους είπε καθαρά: «Ο Λάζαρος πέθανε, ¹⁵και χαίρομαι για χάρη σας που δεν ήμουν εκεί, για να πιστέψετε. Ας πάμε όμως σ' αυτόν».

¹⁶Τότε ο Θωμάς, που τον έλεγαν Δίδυμο, είπε στους άλλους μαθητές: «Ας πάμε κι εμείς, να πεθάνουμε μαζί του».

¹⁷Όταν λοιπόν έφτασε ο Ιησούς, βρήκε τον Λάζαρο να είναι κιόλας τέσσερις μέρες στον τάφο. ¹⁸Η Βηθανία ήταν κοντά στα Ιεροσόλυμα, περίπου δύο μίλια μακριά, ^a a v18 Τα δεκαπέντε στάδια ήταν περίπου δύο μίλια (περίπου 3 χιλιόμετρα). ¹⁹και πολλοί από τους Ιουδαίους είχαν έρθει στη Μάρθα και στη Μαρία για να τις παρηγορήσουν για τον αδελφό τους. ²⁰Όταν άκουσε η Μάρθα πως ερχόταν ο Ιησούς, πήγε να τον προϋπαντήσει· η Μαρία όμως έμεινε καθισμένη στο σπίτι. ²¹Είπε η Μάρθα στον Ιησού: «Κύριε, αν ήσουν εδώ, δεν θα πέθαινε ο αδελφός μου. ²²Αλλά και τώρα ξέρω πως ό,τι ζητήσεις από τον Πατέρα μας, θα σου το δώσει».

²³Της είπε ο Ιησούς: «Ο αδελφός σου θα αναστηθεί».

²⁴Του είπε η Μάρθα: «Ξέρω πως θα αναστηθεί κατά την ανάσταση, την έσχατη μέρα».

²⁵Της είπε ο Ιησούς: «Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή. Όποιος πιστεύει σ' εμένα, θα ζήσει κι ας πεθάνει, ²⁶και όποιος ζει και πιστεύει σ' εμένα δεν θα πεθάνει ποτέ. Το πιστεύεις αυτό;»

²⁷Του είπε: «Ναι, Κύριε· πιστεύω πως εσύ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του Πατέρα μας, αυτός που έρχεται στον κόσμο».

²⁸Αφού τα είπε αυτά, πήγε και φώναξε κρυφά την αδελφή της τη Μαρία: «Ο Δάσκαλος είναι εδώ και σε ζητάει». ²⁹Εκείνη, μόλις το άκουσε, σηκώθηκε γρήγορα και πήγε σ' αυτόν. ³⁰Ο Ιησούς δεν είχε μπει ακόμα στο χωριό, αλλά βρισκόταν ακόμα εκεί που τον είχε συναντήσει η Μάρθα. ³¹Οι Ιουδαίοι που ήταν μαζί της στο σπίτι και την παρηγορούσαν, όταν είδαν τη Μαρία να σηκώνεται γρήγορα και να βγαίνει, την ακολούθησαν, νομίζοντας πως πήγαινε στον τάφο για να κλάψει εκεί. ³²Η Μαρία, όταν έφτασε εκεί που ήταν ο Ιησούς και τον είδε, έπεσε στα πόδια του και του είπε: «Κύριε, αν ήσουν εδώ, δεν θα πέθαινε ο αδελφός μου».

³³Ο Ιησούς, όταν την είδε να κλαίει, και να κλαίνε και οι Ιουδαίοι που είχαν έρθει μαζί της, αναστέναξε βαθιά μέσα του και ταράχτηκε.

³⁴Και είπε: «Πού τον βάλατε;» Του είπαν: «Κύριε, έλα να δεις».

³⁵Ο Ιησούς δάκρυσε.

³⁶Είπαν τότε οι Ιουδαίοι: «Δες πόσο τον αγαπούσε!» ³⁷Μερικοί όμως απ' αυτούς είπαν: «Αυτός που άνοιξε τα μάτια του τυφλού, δεν μπορούσε να κάνει ώστε να μην πεθάνει κι αυτός;»

³⁸Ο Ιησούς λοιπόν, βαθιά συγκινημένος πάλι μέσα του, ήρθε στον τάφο· ήταν μια σπηλιά, και μια πέτρα ήταν ακουμπισμένη πάνω της.

³⁹Είπε ο Ιησούς: «Πάρτε την πέτρα». Του είπε η Μάρθα, η αδελφή του νεκρού: «Κύριε, θα μυρίζει πια, γιατί είναι τέσσερις μέρες νεκρός».

⁴⁰Της είπε ο Ιησούς: «Δεν σου είπα πως, αν πιστέψεις, θα δεις τη δόξα του Πατέρα μας;»

⁴¹Πήραν λοιπόν την πέτρα. Ο Ιησούς σήκωσε τα μάτια του ψηλά και είπε: «Πατέρα, σ' ευχαριστώ που με άκουσες. ⁴²Εγώ ήξερα πως πάντοτε με ακούς, αλλά το είπα αυτό για το πλήθος που στέκεται εδώ, για να πιστέψουν πως εσύ με έστειλες». ⁴³Αφού τα είπε αυτά, φώναξε με δυνατή φωνή: «Λάζαρε, έλα έξω!»

⁴⁴Βγήκε ο νεκρός, με τα πόδια και τα χέρια δεμένα με λουρίδες από λινό ύφασμα, και το πρόσωπό του τυλιγμένο με ένα πανί. Τους είπε ο Ιησούς: «Λύστε τον και αφήστε τον να φύγει».

Το συνέδριο συνέρχεται

⁴⁵Πολλοί λοιπόν από τους Ιουδαίους που είχαν έρθει στη Μαρία και είδαν αυτό που έκανε ο Ιησούς, πίστεψαν σ' αυτόν. ⁴⁶Μερικοί όμως απ' αυτούς πήγαν στους Φαρισαίους και τους είπαν αυτά που είχε κάνει ο Ιησούς. ⁴⁷Τότε οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι συγκάλεσαν το συνέδριο και είπαν: «Τι κάνουμε; Γιατί αυτός ο άνθρωπος κάνει πολλά θαυματουργικά σημεία. ⁴⁸Αν τον αφήσουμε έτσι, όλοι θα πιστέψουν σ' αυτόν, και θα έρθουν οι Ρωμαίοι και θα μας πάρουν και τον τόπο μας και το έθνος μας».

⁴⁹Ένας όμως απ' αυτούς, ο Καϊάφας, που ήταν αρχιερέας εκείνη τη χρονιά, τους είπε: «Εσείς δεν ξέρετε τίποτε απολύτως. ⁵⁰Δεν βλέπετε πως σας συμφέρει να πεθάνει ένας άνθρωπος για τον λαό, παρά να χαθεί ολόκληρο το έθνος;» ⁵¹Αυτό δεν το είπε από μόνος του· αλλά, καθώς ήταν αρχιερέας εκείνη τη χρονιά, προφήτεψε πως ο Ιησούς θα πέθαινε για το έθνος, ⁵²και όχι μόνο για το έθνος, αλλά και για να συγκεντρώσει σε ένα τα διασκορπισμένα παιδιά του Πατέρα μας. ^b b v52 Ο Καϊάφας είπε περισσότερα απ' όσα καταλάβαινε. Ο Ιησούς θα πέθαινε όχι μόνο για το ιουδαϊκό έθνος, αλλά για να συγκεντρώσει σε μία οικογένεια κάθε διασκορπισμένο παιδί του Πατέρα μας. ⁵³Από εκείνη λοιπόν τη μέρα σχεδίαζαν να τον θανατώσουν. ⁵⁴Γι' αυτό ο Ιησούς δεν κυκλοφορούσε πια φανερά ανάμεσα στους Ιουδαίους, αλλά έφυγε από εκεί για μια πόλη που λεγόταν Εφραΐμ, κοντά στην έρημο, και έμεινε εκεί με τους μαθητές του.

⁵⁵Πλησίαζε το Πάσχα των Ιουδαίων, και πολλοί ανέβηκαν από την ύπαιθρο στα Ιεροσόλυμα πριν από το Πάσχα, για να εξαγνιστούν. ⁵⁶Έψαχναν λοιπόν τον Ιησού, και καθώς στέκονταν στον ναό ρωτούσαν ο ένας τον άλλον: «Τι νομίζετε; Δεν θα έρθει τάχα στη γιορτή;» ⁵⁷Οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι είχαν δώσει εντολή, αν κάποιος ήξερε πού βρισκόταν, να το αναφέρει, για να τον συλλάβουν.