Yûhenna 11 FHB Father's Heart Bible™

11 ¹Mirovekî bi navê Lazar, ji Beytanyayê, ji gundê Meryem û xwişka wê Marta, nexweş bû. ²Meryema ku birayê wê Lazar nexweş bû, ew e ya ku bi rûnê bîhnxweş Xudan mesh kir û bi porê xwe lingên wî ziwa kirin. ³Loma xwişkan ji wî re xeber şand û got: “Ya Xudan, yê ku tu jê hez dikî nexweş e.”

⁴Gava Îsa ev bihîst, got: “Ev nexweşî bi mirinê naqede, lê ji bo rûmeta Bavê me ye, da ku Kurê Bavê me pê birûmet bibe.”

⁵Îsa ji Marta, ji xwişka wê û ji Lazar hez dikir. ⁶Loma gava wî bihîst ku Lazar nexweş e, du rojên din jî li cihê ku lê bû ma.

⁷Piştî vê yekê wî ji şagirtan re got: “Werin em vegerin Cihûstanê.”

⁸Şagirtan jê re got: “Rabbî, hê nû Cihûyan hewl da ku te bidin ber keviran, û tu dîsa diçî wir?”

⁹Îsa bersiv da: “Ma roj ne diwanzdeh saet e? Kesê ku bi roj dimeşe natirpile, çimkî ronahiya vê dinyayê dibîne. ¹⁰Lê heke yek bi şev bimeşe, ew ditirpile, çimkî ronahî ne di wî de ye.” ¹¹Piştî vê yekê wî ji wan re got: “Hevalê me Lazar raketiye, lê ez diçim ku wî hişyar bikim.”

¹²Loma şagirtan jê re got: “Ya Xudan, heke ew raketiye, ewê baş bibe.” ¹³Îsa li ser mirina wî dipeyivî, lê wan hizir kir ku mebesta wî xewa asayî ye.

¹⁴Hingê Îsa bi eşkereyî ji wan re got: “Lazar miriye, ¹⁵ji bo we ez şa me ku ez ne li wir bûm, da ku hûn bawer bikin. Lê werin em herin ba wî.”

¹⁶Loma Tomasê ku jê re Cêwî dihat gotin, ji şagirtên din re got: “Werin em jî herin û bi wî re bimirin.”

¹⁷Loma gava Îsa gihîşt wir, wî dît ku jixwe çar roj bûn Lazar di gorê de bû. ¹⁸Beytanya nêzîkî Orşelîmê bû, bi qasî du mîl jê dûr bû, ^a a v18 Panzdeh stadyûm bi qasî du mîl bû (nêzîkî 3 km). ¹⁹û gelek Cihû hatibûn ba Marta û Meryemê, da ku derbarê birayê wan de serxweşiyê bidin wan. ²⁰Gava Marta bihîst ku Îsa tê, ew çû pêşiya wî; Meryem di malê de rûniştî ma. ²¹Marta ji Îsa re got: “Ya Xudan, heke tu li vir bûya, birayê min nedimir. ²²Lê ez niha jî dizanim ku tu çi ji Bavê me bixwazî, ewê bide te.”

²³Îsa jê re got: “Birayê te wê dîsa rabe.”

²⁴Marta jê re got: “Ez dizanim ku ewê di vejînê de, di roja dawî de, dîsa rabe.”

²⁵Îsa jê re got: “Vejîn û jiyan ez im. Yê ku bi min bawer dike, her çend bimire jî, wê bijî, ²⁶û her kesê ku dijî û bi min bawer dike, tu car namire. Ma tu bi vê bawer dikî?”

²⁷Wê jê re got: “Belê, ya Xudan; ez bawer dikim ku tu Mesîh î, Kurê Bavê me, yê ku tê dinyayê.”

²⁸Piştî ku wê ev got, çû û bi dizî gazî xwişka xwe Meryemê kir: “Mamoste li vir e, gazî te dike.” ²⁹Gava Meryemê ev bihîst, zû rabû û çû ba wî. ³⁰Îsa hê neketibû gund; ew hê li wî cihî bû ku Marta pêşiya wî girtibû. ³¹Gava Cihûyên ku bi wê re di malê de bûn û tesellî didan wê, dît ku Meryem bi lez rabû û derket, li pey wê çûn; wan hizir dikir ku ew diçe ser gorê da ku li wir bigirî. ³²Meryem hat ba Îsa; wê ew dît, xwe avêt ber lingên wî û got: “Ya Xudan, heke tu li vir bûya, birayê min nedimir.”

³³Gava Îsa dît ku ew digirî û Cihûyên ku bi wê re hatibûn jî digirîn, di ruhê xwe de kûr nalî û xemgîn bû.

³⁴Û wî got: “We ew li ku daniye?” Wan jê re got: “Ya Xudan, were û binêre.”

³⁵Îsa giriya.

³⁶Loma Cihûyan got: “Binêrin, wî çiqas jê hez dikir!” ³⁷Lê hinekan ji wan got: “Ma ev mirovê ku çavên korî vekirin, nikaribû bikira ku ev jî nemire?”

³⁸Loma Îsa, ku dîsa di hundirê xwe de pir hejiyabû, hat ber gorê—şikefteke ku kevirek li ber wê bû.

³⁹Îsa got: “Kevir rakin.” Marta, xwişka mirî, jê re got: “Ya Xudan, êdî divê bîhn jê bê—çar roj in ku miriye.”

⁴⁰Îsa jê re got: “Ma min ji te re negot: heke tu bawer bikî, tê rûmeta Bavê me bibînî?”

⁴¹Hingê wan kevir rakir. Îsa serê xwe hilda jor û got: “Bavo, ez spasiya te dikim ku te min bihîst. ⁴²Min dizanibû ku tu her gav min dibihîzî, lê min ji bo vê elaleta ku li vir sekiniye ev got, da ku ew bawer bikin ku te ez şandime.” ⁴³Piştî ku wî ev got, bi dengekî bilind gazî kir: “Lazar, were derve!”

⁴⁴Mirî derket derve; lingên wî û destên wî bi şeridên kitanî girêdayî bûn û rûyê wî bi destmalekê pêçayî bû. Îsa ji wan re got: “Wî vekin; bihêlin bila here.”

Civata Bilind Dicive

⁴⁵Loma gelek Cihûyên ku hatibûn ba Meryemê û dîtibûn ku Îsa çi kir, baweriya xwe bi wî anî. ⁴⁶Lê hin ji wan çûn ba Fêrisiyan û ji wan re got ka Îsa çi kiribû. ⁴⁷Loma serokkahînan û Fêrisiyan Civata Bilind civand û got: “Em çi dikin? Çimkî ev mirov gelek nîşanan dike. ⁴⁸Heke em wî wisa bihêlin, wê her kes bi wî bawer bike û Romayî wê werin û hem cihê me hem jî miletê me ji me bistînin.”

⁴⁹Lê yekî ji wan, Kayafa, ku wê salê serokkahîn bû, ji wan re got: “Hûn tu tiştî nizanin. ⁵⁰Ma hûn nabînin ku ji bo we çêtir e ku mirovek ji bo gel bimire, ji wê yekê ku hemû milet helak bibe?” ⁵¹Wî ev ji ber xwe ve negot; lê ji ber ku ew wê salê serokkahîn bû, wî pêxembertî kir ku Îsa wê ji bo milet bimira, ⁵²ne tenê ji bo milet, lê herweha da ku zarokên Bavê me yên belavbûyî bicivîne û bike yek. ^b b v52 Kayafa ji tiştê ku dizanibû çêtir peyivî. Îsa wê ne tenê ji bo miletê Cihû bimira, lê ji bo ku her zarokê Bavê me yê belavbûyî di malbatekê de bicivîne. ⁵³Loma ji wê rojê û pê ve wan şêwr kir ku wî bikujin. ⁵⁴Loma êdî Îsa di nav Cihûyan de bi eşkereyî negeriya, lê vekişiya bajarekî bi navê Efrayîm, ku nêzîkî çolê ye, û li wir bi şagirtên xwe re ma.

⁵⁵Cejna Derbasbûnê ya Cihûyan nêzîk bû û gelek kes berî cejnê ji gundewaran derketin Orşelîmê, da ku xwe paqij bikin. ⁵⁶Loma li Îsa digeriyan û gava di perestgehê de sekinî bûn, ji hev dipirsîn: “Hûn çi difikirin? Qey ew nayê cejnê?” ⁵⁷Serokkahînan û Fêrisiyan emir dabû ku her kesê ku bizane ew li ku ye, divê xeber bide, da ku wî bigirin.