Yûhenna 12 FHB Father's Heart Bible™

12 ¹Şeş roj beriya Cejna Derbasbûnê Îsa hat Beytanyayê, cihê ku Lazarê ku Îsa ew ji mirinê rakiribû lê dima. ²Li wir wan jê re şîvek çêkir; Marta xizmet dikir û Lazar yek ji wan bû ku bi wî re li ser sifrê rûniştibûn. ³Meryemê nêzîkî nîv lître bîhnxweşiya nardê ya xwerû û biha girt, lingên Îsa pê rûn kirin û paşê lingên wî bi porê xwe zuha kirin. Mal bi bîhna bîhnxweşiyê tije bû.

⁴Lê Cihûdayê Îskeryotî, yek ji şagirtên wî, yê ku wê wî bidaya dest, got: ⁵“Çima ev bîhnxweşî bi qasî heqê salekê nehat firotin û ji belengazan re nehat dayîn?” ⁶Wî ev yek ne ji ber ku xema wî ji belengazan re hebû got, lê ji ber ku ew diz bû: sindoqa pereyan li ba wî bû û wî tiştên ku tê de dihatin danîn dibirin.

⁷Loma Îsa got: “Dev jê berdin. Wê ev ji bo roja veşartina min hilaniye. ⁸Belengaz wê her gav di nav we de bin, lê ezê her gav li ba we nebim.”

⁹Elaleteke mezin ji Cihûyan pê hesiya ku Îsa li wir e û hat; ne tenê ji bo wî, lê herweha ji bo ku Lazarê ku wî ji miriyan rakiribû bibînin. ¹⁰Loma serekên kahînan şêwir kirin ku Lazar jî bikujin, ¹¹çimkî ji ber wî gelek Cihû ji wan diqetiyan û baweriya xwe bi Îsa dianîn.

Padîşah Siwar Tê

¹²Roja din elaleta mezin a ku ji bo cejnê hatibû bihîst ku Îsa tê Orşelîmê. ¹³Wan şaxên daran ên xurmeyan girtin û derketin pêşiya wî, bi qîrîn digotin: “Hosana! Pîroz e Yê ku bi navê Bavê me tê—Padîşahê Îsraêl!” ^a a v13 Hosana tê wateya “Niha xilas bike!” — ev qîrîna elaletê ya ji Zebûr 118 e, gava ku pêşwaziya Îsa wek Padîşahê ku ji mêj ve li hêviya wî bûn dikin.

¹⁴Îsa kerekî ciwan dît û li ser siwar bû, çawa ku hatiye nivîsîn: ¹⁵“Netirse, ey keça Siyonê; va ye, padîşahê te tê, li ser kurîkê kerê siwar e.” ¹⁶Şagirtên wî di destpêkê de ev tişt fêm nekirin; lê gava Îsa hat birûmetkirin, hat bîra wan ku ev tişt li ser wî hatibûn nivîsîn û ku wan ev tişt ji wî re kiribûn. ¹⁷Elaleta ku gava wî Lazar ji gorê gazî kir û ew ji miriyan rakir bi wî re bû, berdewam şahidî dida. ¹⁸Elalet derket pêşiya wî, çimkî wan bihîstibû ku wî ev nîşan çêkiriye. ¹⁹Loma Fêrisiyan ji hev re got: “Binêrin, hûn tu tiştî bi dest naxin—hemû dinya li pey wî çûye.”

Yewnanî li Îsa Digerin

²⁰Di nav wan kesên ku hilkişiyabûn da ku di cejnê de biperizin de, hin Yewnanî hebûn. ²¹Ev hatin ba Fîlîpos, ku ji Beytsayda ya Celîlê bû, û jê xwestin: “Ezbenî, em dixwazin Îsa bibînin.” ²²Fîlîpos çû û ji Andrêyas re got; paşê Andrêyas û Fîlîpos çûn û ji Îsa re gotin.

²³Îsa bersiv da wan û got: “Dem hat ku Kurê Mirov bê birûmetkirin. ²⁴Bi rastî, bi rastî ez ji we re dibêjim, heke libeke genim nekeve erdê û nemire, ew bi tenê dimîne; lê heke bimire, gelek ber dide. ²⁵Kesê ku ji jiyana xwe hez dike, wê winda dike; kesê ku di vê dinyayê de ji jiyana xwe nefret dike, wê ji bo jiyana herheyî diparêze. ²⁶Kesê ku ji min re xizmetê dike, divê li pey min were; bi vî awayî xulamê min wê li cihê ku ez lê me be. Kesê ku ji min re xizmetê dike, Bavê min wê wî birûmet bike.”

²⁷“Niha canê min tengijiye. Ez çi bibêjim—‘Bavo, min ji vê saetê xilas bike’? Lê ji bo vê yekê ez hatim vê saetê. Bavo, navê xwe birûmet bike.”

²⁸Hingê dengek ji ezmên hat: “Min ew birûmet kiriye û ezê dîsa wî birûmet bikim.”

²⁹Elaleta ku li wir sekinîbû ev bihîst û got ku ewr gurmî; hinekên din gotin ku milyaketekî bi wî re peyivî.

³⁰Îsa got: “Ev deng ji bo xatirê we hat, ne ji bo min. ³¹Niha dadbarkirina vê dinyayê ye; niha serokê vê dinyayê wê bê avêtin derve. ³²Û gava ez ji erdê bêm bilindkirin, ezê hemû mirovan bikişînim ba xwe.”

³³Wî ev got da ku nîşan bide ku ew ê bi kîjan cure mirinê bimira.

³⁴Elaletê bersiv da: “Me ji Şerîetê bihîstiye ku Mesîh her û her dimîne. Tu çawa dikarî bibêjî ku divê Kurê Mirov bê bilindkirin? Ev Kurê Mirov kî ye?”

³⁵Loma Îsa got: “Ronahî hê demeke kin bi we re ye. Heta ku ronahî li ba we ye bimeşin, da ku tarî we negire. Kesê ku di tariyê de dimeşe, nizane ku ew diçe ku derê. ³⁶Heta ku ronahî li ba we ye, baweriya xwe bi ronahiyê bînin, da ku hûn bibin zarokên ronahiyê.” Piştî ku Îsa ev got, ew çû û xwe ji wan veşart.

Heta ku Ronahî li Ba We Ye, Bimeşin

³⁷Tevî ku wî li ber çavên wan ewqas nîşan çêkiribûn jî, wan dîsa baweriya xwe bi wî nedianî,

³⁸da ku gotina Îşaya pêxember pêk were, ya ku wî got: “Bavo, kê bawerî bi peyama me aniye? Û milê Bavê me ji kê re hatiye eşkerekirin?”

³⁹Ji ber vê yekê wan nikaribû bawer bikin, çimkî Îşaya dîsa got:

⁴⁰“Wî çavên wan kor kirine û dilê wan hişk kiriye, da ku ew bi çavên xwe nebînin, bi dilê xwe fêm nekin û venegerin —û ez wan qenc bikim.”

⁴¹Îşaya ev tişt gotin, çimkî wî rûmeta Îsa dîtibû û li ser wî peyivî. ^b b v41 Yûhenna bi zelalî ji me re dibêje: gava Îşaya text di perestgehê de dît û serafîman bi qîrîn got “Pîroz, pîroz, pîroz,” wî rûmeta Îsa didît. ⁴²Dîsa jî heta ji serokan jî gelekan bawerî bi wî anî; lê ji ber Fêrisiyan wan ev yek eşkere nedikir, da ku ji kinîştê neyên derxistin, ⁴³çimkî wan ji rûmeta ku ji mirovan tê bêtir hez dikir, ne ji rûmeta ku ji Bavê me tê.

⁴⁴Îsa bi dengekî bilind got: “Kesê ku baweriyê bi min tîne, ne tenê baweriyê bi min tîne, lê bi Yê ku ez şandime jî. ⁴⁵Û kesê ku min dibîne, Yê ku ez şandime dibîne. ⁴⁶Ez wek ronahî hatim dinyayê, da ku her kesê ku bawerî bi min tîne di tariyê de nemîne. ⁴⁷Heke yek gotinên min bibihîze û wan neparêze, ez wî dadbar nakim—çimkî ez nehatim ku dinyayê dadbar bikim, lê ji bo ku dinyayê xilas bikim. ⁴⁸Kesê ku min red dike û gotinên min qebûl nake, dadgerê wî jixwe heye: gotina ku min gotiye wê roja dawî wî dadbar bike. ⁴⁹Ez ji ber xwe ve nepeyivîm; lê Bavê ku ez şandime bi xwe emir da min ku ez çi bibêjim û çawa bipeyivim. ⁵⁰Ez dizanim ku emrê wî jiyana herheyî ye; loma ez tenê tiştê ku Bav ji min re got ku bibêjim, dibêjim.”