یوحنا 12

12 ¹شش روز پیش از عید پِسَح، عیسی به بیت‌عَنیا آمد، جایی که ایلعازَر، همان که عیسی او را از مردگان برخیزانیده بود، زندگی می‌کرد. ²در آنجا برای او شامی ترتیب دادند؛ مارتا خدمت می‌کرد و ایلعازَر یکی از کسانی بود که با او بر سر سفره نشسته بودند. ³مریم حدود یک پیمانه عطرِ سنبلِ خالص و گران‌بها برگرفت و بر پاهای عیسی ریخت و آنگاه با موی خود پاهای او را خشک کرد. خانه از رایحهٔ آن عطر آکنده شد.

⁴اما یهودای اِسخَریوطی، یکی از شاگردانش، همان که می‌خواست او را تسلیم کند، گفت: ⁵«چرا این عطر به بهای مزد یک سالِ کار فروخته نشد تا به تنگدستان داده شود؟» ⁶این را نه از آن رو گفت که در فکر تنگدستان بود، بلکه از آن رو که دزد بود و صندوق پول را نگاه می‌داشت و از آنچه در آن گذاشته می‌شد، برمی‌داشت.

⁷پس عیسی گفت: «او را به حال خود واگذارید. او این را برای روز تدفین من نگاه داشته است. ⁸تنگدستان همیشه با شما خواهند بود، اما من همیشه با شما نخواهم بود.»

⁹جمعیت بزرگی از یهودیان دریافتند که عیسی آنجاست و آمدند، نه تنها به‌خاطر او، بلکه تا ایلعازَر را نیز که او را از مردگان برخیزانیده بود، ببینند. ¹⁰پس سران کاهنان بر آن شدند که ایلعازَر را نیز بکشند، ¹¹زیرا به‌سبب او بسیاری از یهودیان روی می‌گرداندند و به عیسی ایمان می‌آوردند.

پادشاه سوار می‌آید

¹²روز بعد، جمعیت بزرگی که برای عید آمده بودند، شنیدند که عیسی به اورشلیم می‌آید. ¹³شاخه‌های نخل برگرفتند و به پیشوازش بیرون رفتند و فریاد برمی‌آوردند: «هوشیعانا! خجسته باد او که به نام پدر ما می‌آید—پادشاه اسرائیل!» ^a a v13 هوشیعانا یعنی «اکنون نجات بده!»—فریاد جمعیت از مزمور ۱۱۸ آنگاه که عیسی را همچون پادشاهِ دیرانتظار خوش‌آمد می‌گویند.

¹⁴عیسی کره‌الاغی یافت و بر آن سوار شد، چنان‌که نوشته شده است: ¹⁵«مترس، ای دختر صَهیون؛ بنگر، پادشاهت می‌آید، سوار بر کره‌الاغی.» ¹⁶شاگردانش در آغاز این چیزها را درک نکردند؛ اما چون عیسی جلال یافت، به یاد آوردند که این چیزها دربارهٔ او نوشته شده بود و آنان این کارها را برای او کرده بودند. ¹⁷جمعیتی که هنگام فراخواندن ایلعازَر از قبر و برخیزانیدنش از مردگان با او بودند، پیوسته شهادت می‌دادند. ¹⁸جمعیت به پیشوازش رفتند، زیرا شنیده بودند که او این آیت را به‌جا آورده است. ¹⁹پس فَریسیان به یکدیگر گفتند: «می‌بینید که هیچ به جایی نمی‌رسید—تمام جهان از پی او رفته است.»

یونانیان در جست‌وجوی عیسی

²⁰در میان کسانی که برای پرستش در عید بالا آمده بودند، چند یونانی نیز بودند. ²¹اینان نزد فیلیپُس که اهل بیت‌صِیدای جلیل بود آمدند و از او خواهش کرده، گفتند: «سرورم، می‌خواهیم عیسی را ببینیم.» ²²فیلیپُس رفت و به آندریاس گفت؛ آنگاه آندریاس و فیلیپُس رفتند و به عیسی گفتند.

²³عیسی به آنان پاسخ داد: «ساعت آن فرا رسیده است که پسرِ انسان جلال یابد. ²⁴آمین، آمین، به شما می‌گویم، تا دانهٔ گندم به خاک نیفتد و نمیرد، تنها می‌مانَد؛ اما اگر بمیرد، ثمرِ بسیار می‌آورد. ²⁵هر که جان خود را دوست بدارد، آن را از دست می‌دهد؛ و هر که در این جهان از جان خود بیزار باشد، آن را برای حیاتِ جاودان نگاه می‌دارد. ²⁶هر که مرا خدمت کند، باید از من پیروی کند، تا خدمتگزار من نیز آنجا که من هستم باشد. هر که مرا خدمت کند، پدرم او را حرمت خواهد نهاد.»

²⁷«اکنون جان من مضطرب است. چه بگویم—‹پدر، مرا از این ساعت برهان›؟ اما برای همین به این ساعت رسیده‌ام. پدر، نام خود را جلال ده.»

²⁸آنگاه ندایی از آسمان رسید: «آن را جلال داده‌ام، و باز جلال خواهم داد.»

²⁹جمعیتی که آنجا ایستاده بودند، آن را شنیدند و گفتند رعد غرید؛ دیگران گفتند فرشته‌ای با او سخن گفت.

³⁰عیسی گفت: «این ندا به‌خاطر شما آمد، نه به‌خاطر من. ³¹اکنون داوری این جهان است؛ اکنون حاکمِ این جهان بیرون افکنده خواهد شد. ³²و من چون از زمین برافراشته شوم، همگان را به‌سوی خود خواهم کشید.»

³³این را گفت تا نشان دهد به چه‌گونه مرگی می‌بایست بمیرد.

³⁴جمعیت پاسخ داد: «ما از شریعت شنیده‌ایم که مسیح تا به ابد می‌مانَد. پس چگونه می‌گویی پسرِ انسان باید برافراشته شود؟ این پسرِ انسان کیست؟»

³⁵پس عیسی گفت: «اندک زمانی دیگر نور با شماست. تا نور دارید راه بروید، مبادا تاریکی بر شما چیره شود. هر که در تاریکی راه می‌رود، نمی‌داند به کجا می‌رود. ³⁶تا نور دارید، به نور ایمان آورید تا فرزندان نور شوید.» عیسی این را گفت و رفت و خود را از آنان پنهان کرد.

تا نور دارید، راه بروید

³⁷با آنکه او در حضورشان آیات بسیار به‌جا آورده بود، باز به او ایمان نمی‌آوردند،

³⁸تا کلام اِشعیای نبی که گفته بود تحقق یابد: «پدر، کیست که پیام ما را باور کرده باشد؟ و بازوی پدر ما بر که آشکار شده است؟»

³⁹علت اینکه نمی‌توانستند ایمان بیاورند این بود، زیرا اِشعیا باز گفت: ⁴⁰«او چشمانشان را کور کرده و دلشان را سخت ساخته است، تا با چشمان خود نبینند و با دل خود نفهمند و بازنگردند— و من ایشان را شفا دهم.»

⁴¹اِشعیا این چیزها را گفت، زیرا جلال عیسی را دید و دربارهٔ او سخن گفت. ^b b v41 یوحنا به‌روشنی به ما می‌گوید: آنگاه که اِشعیا تخت را در معبد دید و سرافین ندا برمی‌آوردند «قدّوس، قدّوس، قدّوس»، او جلال عیسی را می‌دید. ⁴²با این همه، بسیاری حتی از بزرگان به او ایمان آوردند، اما به‌خاطر فَریسیان اقرار نمی‌کردند، مبادا از کنیسه رانده شوند، ⁴³زیرا جلالی را که از مردمان است، بیش از جلالی که از پدر ما است، دوست می‌داشتند.

⁴⁴عیسی به بانگ بلند گفت: «هر که به من ایمان آورد، نه تنها به من، بلکه به فرستندهٔ من ایمان آورده است. ⁴⁵و هر که مرا ببیند، فرستندهٔ مرا دیده است. ⁴⁶من همچون نور به جهان آمدم، تا هر که به من ایمان آورد، در تاریکی نمانَد. ⁴⁷اگر کسی سخنان مرا بشنود و آنها را نگاه ندارد، من او را داوری نمی‌کنم—زیرا نیامده‌ام تا جهان را داوری کنم، بلکه تا جهان را نجات دهم. ⁴⁸هر که مرا رد کند و سخنان مرا نپذیرد، داوری دارد: همان کلامی که گفته‌ام، در روز واپسین او را داوری خواهد کرد. ⁴⁹من از پیش خود سخن نگفته‌ام؛ بلکه پدری که مرا فرستاد، خودْ به من فرمان داد که چه بگویم و چگونه بگویم. ⁵⁰و می‌دانم که فرمان او حیاتِ جاودان است، پس تنها آنچه را که پدر به من گفته است، می‌گویم.»