یوحنا 11

11 ¹مردی به نام ایلعازر بیمار بود، از بیت‌عنیا، دهکدهٔ مریم و خواهرش مارتا. ²این همان مریم بود که برادرش ایلعازر بیمار شده بود؛ همان که خداوند را با روغن معطر تدهین کرد و پاهایش را با موی خود خشک نمود. ³پس آن دو خواهر نزد او پیام فرستادند و گفتند: «خداوندا، آن که او را دوست می‌داری، بیمار است.»

⁴عیسی چون این را شنید، گفت: «این بیماری به مرگ نمی‌انجامد، بلکه برای جلال پدر ما است، تا پسر پدر ما از این راه جلال یابد.»

⁵عیسی مارتا و خواهرش و ایلعازر را دوست می‌داشت. ⁶پس چون شنید که ایلعازر بیمار است، دو روز دیگر در همان جایی که بود درنگ کرد.

⁷آنگاه پس از آن، به شاگردان گفت: «بیایید بار دیگر به یهودیه برویم.»

⁸شاگردان به او گفتند: «ای استاد، همین اواخر یهودیان می‌خواستند تو را سنگسار کنند، و تو باز به آنجا می‌روی؟»

⁹عیسی پاسخ داد: «آیا روز دوازده ساعت نیست؟ هر که در روز راه می‌رود نمی‌لغزد، زیرا نور این جهان را می‌بیند. ¹⁰اما اگر کسی در شب راه رود، می‌لغزد، زیرا نور در او نیست.» ¹¹پس از این سخنان، به آنان گفت: «دوست ما ایلعازر به خواب رفته است، اما می‌روم تا او را بیدار کنم.»

¹²شاگردان به او گفتند: «خداوندا، اگر به خواب رفته، بهبود خواهد یافت.» ¹³عیسی دربارهٔ مرگ او سخن می‌گفت، اما آنان پنداشتند که از خوابِ آرام سخن می‌گوید.

¹⁴پس عیسی آنگاه آشکارا به آنان گفت: «ایلعازر مرده است، ¹⁵و به‌خاطر شما شادمانم که آنجا نبودم، تا ایمان آورید. اما اکنون نزد او برویم.»

¹⁶پس توما که به دوقلو معروف بود، به شاگردان دیگر گفت: «ما نیز برویم تا با او بمیریم.»

¹⁷چون عیسی رسید، دریافت که ایلعازر چهار روز است که در قبر بوده است. ¹⁸بیت‌عنیا نزدیک اورشلیم بود، حدود دو مایل فاصله، ^a a v18 پانزده استادیا حدود دو مایل بود (تقریباً ۳ کیلومتر). ¹⁹و بسیاری از یهودیان نزد مارتا و مریم آمده بودند تا آنان را دربارهٔ برادرشان تسلی دهند. ²⁰چون مارتا شنید که عیسی می‌آید، به استقبالش رفت؛ اما مریم در خانه نشسته ماند. ²¹مارتا به عیسی گفت: «خداوندا، اگر اینجا بودی، برادرم نمی‌مرد. ²²اما حتی اکنون نیز می‌دانم که هر چه از پدر ما بخواهی، به تو خواهد داد.»

²³عیسی به او گفت: «برادرت بار دیگر برخواهد خاست.»

²⁴مارتا به او گفت: «می‌دانم که در قیامتِ روز واپسین بار دیگر برخواهد خاست.»

²⁵عیسی به او گفت: «من قیامت و حیات هستم. هر که به من ایمان آورد، حتی اگر بمیرد، زنده خواهد شد، ²⁶و هر که زنده باشد و به من ایمان آورد، هرگز نخواهد مرد. آیا این را باور داری؟»

²⁷به او گفت: «آری، خداوندا؛ من ایمان دارم که تو مسیح هستی، پسر پدر ما، همان که به جهان می‌آید.»

²⁸چون این را گفت، رفت و خواهرش مریم را در نهان فراخواند و گفت: «استاد اینجاست و تو را می‌طلبد.» ²⁹مریم چون این را شنید، بی‌درنگ برخاست و نزد او رفت. ³⁰عیسی هنوز به دهکده وارد نشده بود؛ او همچنان در همان جایی بود که مارتا به استقبالش رفته بود. ³¹یهودیانی که با مریم در خانه بودند و او را تسلی می‌دادند، چون دیدند که او بی‌درنگ برخاست و بیرون رفت، به دنبالش رفتند، به گمان اینکه به سرِ قبر می‌رود تا در آنجا بگرید. ³²مریم چون به جایی که عیسی بود رسید و او را دید، به پاهایش افتاد و گفت: «خداوندا، اگر اینجا بودی، برادرم نمی‌مرد.»

³³چون عیسی او را گریان دید، و یهودیانی را که همراهش آمده بودند نیز گریان، در روح خود به‌شدت متأثر و آشفته شد.

³⁴و گفت: «او را کجا گذاشته‌اید؟» به او گفتند: «خداوندا، بیا و ببین.»

³⁵عیسی گریست.

³⁶پس یهودیان گفتند: «بنگرید چقدر او را دوست می‌داشت!» ³⁷اما بعضی از آنان گفتند: «آیا این مرد که چشمان آن نابینا را گشود، نمی‌توانست کاری کند که این یکی نمیرد؟»

³⁸پس عیسی، بار دیگر در درون خود عمیقاً متأثر، به سرِ قبر آمد؛ قبری که غاری بود و سنگی بر آن نهاده بودند.

³⁹عیسی گفت: «سنگ را بردارید.» مارتا، خواهرِ آن مرده، به او گفت: «خداوندا، تا کنون بوی بدی گرفته است، زیرا چهار روز است که مرده.»

⁴⁰عیسی به او گفت: «آیا به تو نگفتم که اگر ایمان آوری، جلال پدر ما را خواهی دید؟»

⁴¹پس سنگ را برداشتند. عیسی چشمان خود را به بالا دوخت و گفت: «پدر، تو را سپاس می‌گویم که مرا شنیدی. ⁴²می‌دانستم که تو همیشه مرا می‌شنوی، اما این را به‌خاطر جماعتی که اینجا ایستاده‌اند گفتم، تا ایمان آورند که تو مرا فرستاده‌ای.» ⁴³چون این را گفت، به آواز بلند فریاد زد: «ایلعازر، بیرون بیا!»

⁴⁴آن مرده بیرون آمد، در حالی که دست‌ها و پاهایش به نوارهای کتان بسته شده بود و صورتش با پارچه‌ای پیچیده بود. عیسی به آنان گفت: «او را باز کنید و بگذارید برود.»

شورا گرد هم می‌آید

⁴⁵پس بسیاری از یهودیانی که نزد مریم آمده بودند و آنچه را عیسی کرد دیدند، به او ایمان آوردند. ⁴⁶اما بعضی از آنان نزد فَریسیان رفتند و آنچه را عیسی کرده بود به آنان بازگفتند. ⁴⁷پس سران کاهنان و فَریسیان شورا را گرد آوردند و گفتند: «چه کنیم؟ زیرا این مرد نشانه‌های بسیار انجام می‌دهد. ⁴⁸اگر او را به حال خود واگذاریم، همه به او ایمان خواهند آورد، و رومیان خواهند آمد و هم مکان ما و هم قوم ما را خواهند گرفت.»

⁴⁹اما یکی از آنان، قیافا، که در آن سال کاهن اعظم بود، به آنان گفت: «شما هیچ نمی‌دانید. ⁵⁰آیا نمی‌بینید که برای شما بهتر است یک نفر به‌جای قوم بمیرد تا آنکه تمام ملت هلاک شود؟» ⁵¹و این را از خود نگفت، بلکه چون در آن سال کاهن اعظم بود، نبوت کرد که عیسی به‌جای آن ملت خواهد مرد، ⁵²و نه تنها به‌جای آن ملت، بلکه تا فرزندان پراکندهٔ پدر ما را نیز در یکی گرد آورد. ^b b v52 قیافا بهتر از آنچه خود می‌دانست سخن گفت. عیسی نه تنها به‌جای ملت یهود، بلکه برای آنکه هر فرزند پراکندهٔ پدر ما را در یک خانواده گرد آورد، خواهد مرد. ⁵³پس از آن روز به بعد، آنان توطئه چیدند تا او را بکشند. ⁵⁴پس عیسی دیگر آشکارا در میان یهودیان رفت‌وآمد نمی‌کرد، بلکه از آنجا به شهری به نام افرایم نزدیک بیابان کناره گرفت، و با شاگردان خود در آنجا ماند.

⁵⁵عید پِسَحِ یهودیان نزدیک بود، و بسیاری پیش از آن از آن سرزمین به اورشلیم رفتند تا خود را تطهیر کنند. ⁵⁶پس در جستجوی عیسی بودند و در حالی که در معبد ایستاده بودند، از یکدیگر می‌پرسیدند: «چه گمان می‌کنید؟ آیا او به عید نخواهد آمد؟» ⁵⁷سران کاهنان و فَریسیان دستور داده بودند که اگر کسی از مکان او آگاه شود، خبر دهد، تا او را دستگیر کنند.