یوحنا 10

10 ¹«آمین، آمین، به شما می‌گویم: هر که از درِ آغل گوسفندان داخل نشود، بلکه از راهی دیگر بالا رود، دزد و راهزن است. ²امّا آن که از در داخل می‌شود، شبانِ گوسفندان است. ³دربان در را برای او می‌گشاید، و گوسفندان صدای او را می‌شنوند. او گوسفندانِ خود را به نام می‌خواند و آنها را بیرون می‌برد. ⁴چون همهٔ گوسفندانِ خود را بیرون بَرَد، پیشاپیش آنها می‌رود، و گوسفندان از پیِ او روانه می‌شوند، زیرا صدای او را می‌شناسند. ⁵امّا هرگز از پیِ بیگانه‌ای نخواهند رفت، بلکه از او خواهند گریخت، زیرا صدای بیگانگان را نمی‌شناسند.»

⁶عیسی این مَثَل را برای آنان بازگفت، امّا آنان درنیافتند که مقصودش چیست.

⁷پس عیسی بار دیگر فرمود: «آمین، آمین، به شما می‌گویم، من درِ گوسفندانم.

⁸«همهٔ آنان که پیش از من آمدند، دزد و راهزن بودند، امّا گوسفندان به آنان گوش فرا ندادند. ⁹من در هستم؛ هر که از راهِ من داخل شود نجات خواهد یافت، و درون و بیرون خواهد رفت و چراگاه خواهد یافت. ¹⁰دزد نمی‌آید جز برای دزدیدن و کشتن و نابود کردن. من آمدم تا ایشان حیات داشته باشند، و آن را به فراوانی داشته باشند.

¹¹«من شبانِ نیکو هستم. شبانِ نیکو جانِ خود را در راهِ گوسفندان می‌نهد. ^a a v11 عیسی لقبِ شبانی را که پدر ما بر اسرائیل بر تن داشت از آنِ خود می‌سازد — شبانی که کاری می‌کند که هیچ مزدوری نمی‌کند: جانِ خود را در راهِ گوسفندان می‌نهد. ¹²مزدور، که شبان نیست و گوسفندان از آنِ او نیستند، چون می‌بیند گرگ می‌آید، گوسفندان را وامی‌گذارد و می‌گریزد — و گرگ آنها را می‌رباید و پراکنده می‌سازد. ¹³او می‌گریزد، زیرا مزدور است و به فکرِ گوسفندان نیست.

¹⁴«من شبانِ نیکو هستم. من گوسفندانِ خود را می‌شناسم و آنها نیز مرا می‌شناسند، ¹⁵چنانکه پدر مرا می‌شناسد و من پدر را می‌شناسم؛ و جانِ خود را در راهِ گوسفندان می‌نهم. ¹⁶گوسفندانِ دیگری نیز دارم که از این آغل نیستند؛ باید آنها را نیز بیاورم، و آنها صدای مرا خواهند شنید. آنگاه یک گله خواهند شد با یک شبان. ¹⁷به همین سبب است که پدر مرا دوست می‌دارد: زیرا جانِ خود را می‌نهم تا آن را بار دیگر بازستانم. ¹⁸کسی آن را از من نمی‌گیرد، بلکه من به خواستِ خود آن را می‌نهم. اختیار دارم که آن را بنهم، و اختیار دارم که آن را بار دیگر بازستانم. این حکم را از پدرِ خود یافتم.»

¹⁹این سخنان بار دیگر در میان یهودیان تفرقه افکند. ²⁰بسیاری از آنان می‌گفتند: «او دیوزده است و از خود بی‌خود شده. چرا به او گوش می‌دهید؟» ²¹امّا دیگران می‌گفتند: «اینها سخنانِ مردی دیوزده نیست. آیا دیو می‌تواند چشمانِ نابینایان را بگشاید؟»

عید تبرک هیکل

²²آنگاه عید تبرک هیکل در اورشلیم فرا رسید. زمستان بود، ^b b v22 عید تبرک هیکل (حَنوکا) یادبودِ تجدیدِ تقدیسِ معبد بود؛ این عید در زمستان واقع می‌شود و از جملهٔ عیدهایی نیست که در شریعتِ موسی امر شده است. ²³و عیسی در معبد، در رواقِ سلیمان قدم می‌زد. ²⁴یهودیان گِردِ او را گرفتند و گفتند: «تا کِی ما را در بلاتکلیفی نگاه می‌داری؟ اگر تو مسیح هستی، آشکارا به ما بگو.»

²⁵عیسی پاسخ داد: «به شما گفتم، امّا باور نمی‌کنید. کارهایی که به نامِ پدرِ خود می‌کنم، دربارهٔ من گواهی می‌دهند، ²⁶امّا شما باور نمی‌کنید، زیرا از گوسفندانِ من نیستید. ²⁷گوسفندانِ من صدای مرا می‌شنوند؛ من آنها را می‌شناسم و آنها از پیِ من می‌آیند. ²⁸من به آنها حیاتِ جاودان می‌بخشم، و هرگز هلاک نخواهند شد، و کسی آنها را از دستِ من نخواهد ربود. ²⁹پدرم که آنها را به من بخشیده است، از همه بزرگ‌تر است؛ و کسی نمی‌تواند آنها را از دستِ پدر برباید. ³⁰من و پدر یکی هستیم.» ^c c v30 عیسی یگانگیِ خود را با پدرش اعلام می‌کند — شخص‌هایی متمایز که یک ذات را قسمت دارند. جمعیت آن را کفر می‌شمارند و به سویِ سنگ‌ها دست می‌برند (آیهٔ ۳۳).

³¹بار دیگر یهودیان سنگ برداشتند تا او را سنگسار کنند.

³²عیسی به آنان گفت: «کارهای نیکِ بسیاری از جانبِ پدر به شما نمایاندم. به‌سببِ کدام‌یک از آنها می‌خواهید سنگسارم کنید؟»

³³گفتند: «تو را به‌سببِ کارِ نیک سنگسار نمی‌کنیم، بلکه به‌سببِ کفر، زیرا تو که انسانی بیش نیستی، ادعای خدایی می‌کنی.»

³⁴عیسی به آنان پاسخ داد: «آیا در شریعتِ شما نوشته نشده است: ‹من گفتم شما خدایانید›؟ ^d d v34 عیسی از مزمور ۸۲ نقل می‌کند، جایی که داورانِ اسرائیل «خدایان» خوانده شده‌اند، زیرا کلامِ خدا بر آنان نازل شد — نه ادعایی که خدایانِ بسیار وجود دارند، بلکه استدلالی از خودِ کتابِ مقدسِ آنان. ³⁵اگر آنان را که کلامِ پدرِ من بر ایشان نازل شد، ‹خدایان› خواند — و کتابِ مقدس را نمی‌توان باطل کرد — ³⁶پس دربارهٔ آن که پدر او را جدا ساخت و به جهان فرستاد چه می‌گویید؟ چرا مرا به کفر متهم می‌کنید، از آن‌رو که گفتم ‹من پسرِ پدر ما هستم›؟

³⁷«اگر کارهای پدرِ خود را به‌جا نمی‌آورم، پس به من باور نکنید. ³⁸امّا اگر آنها را به‌جا می‌آورم، حتی اگر به من باور نمی‌کنید، به آن کارها باور کنید، تا بدانید و همچنان بدانید که پدر در من است و من در پدر.»

³⁹بار دیگر خواستند او را دستگیر کنند، امّا او از چنگِ آنان گریخت.

⁴⁰آنگاه عیسی به آن سویِ رودِ اردن بازگشت، به همان جایی که یحیی نخست تعمید می‌داد، و در آنجا ماند. ⁴¹بسیاری نزدِ او آمدند و گفتند: «یحیی هیچ آیتی به‌جا نیاورد، امّا هر آنچه یحیی دربارهٔ این مرد گفت، راست بود.» ⁴²و در آن مکان بسیاری به او ایمان آوردند.