Yokanan 12 FHB Father's Heart Bible™

12 ¹Nem dina sadurunge riyaya Paskah, Gusti Yesus rawuh ing Betania, ing panggonane Lazarus kang wis ditangekake saka ing pati dening Gusti Yesus. ²Ing kono wong-wong padha nyawisake bujana kanggo Panjenengane; Marta kang ngladeni, dene Lazarus kalebu salah sawijining wong kang lenggah dhahar bareng karo Panjenengane. ³Maria njupuk lenga wangi narwastu tulen kang larang regane, kira-kira sapinta, banjur kanggo njebadi sampeyane Gusti Yesus, nuli sampeyane diusapi nganggo rambute. Saisining omah kebak ganda arume lenga wangi mau.

⁴Nanging Yudas Iskariot, salah sawijining sakabate, kang bakal ngianati Panjenengane, calathu: ⁵“Yagene lenga wangi iki ora didol kanthi rega watara pametu setaun, banjur dhuwite diwenehake marang wong miskin?” ⁶Anggone kandha mangkono iku dudu marga mikirake wong miskin, nanging marga dheweke iku maling kang nyekel kanthong dhuwit, sarta njupuki apa kang diisekake ing kono.

⁷Gusti Yesus banjur ngandika: “Wong iki jarna bae. Dheweke nyimpen iki kanggo dina panguburanKu. ⁸Kowe bakal tansah duwe wong miskin ing tengah-tengahmu, nanging Aku ora tansah ana ing antaramu.”

⁹Wong Yahudi akeh banget padha krungu yen Gusti Yesus ana ing kono, nuli padha teka, ora mung marga Panjenengane, nanging uga arep ndeleng Lazarus, kang wis ditangekake saka ing antarane wong mati. ¹⁰Mulane para pangarepe imam padha ngrantam arep mateni Lazarus uga, ¹¹amarga saka Lazarus mau akeh wong Yahudi kang padha mrana sarta pracaya marang Gusti Yesus.

Sang Raja Rawuh Nitih Kuldi

¹²Esuke, wong akeh banget kang padha teka ing riyaya mau krungu yen Gusti Yesus bakal rawuh ing Yerusalem. ¹³Wong-wong mau padha njupuk papah kurma, banjur metu methukake Panjenengane karo surak-surak: “Hosana! Rahayu Panjenengane kang rawuh kalawan asmane Rama kita—Ratuning Israel!” ^a a v13 Hosana tegese “Mugi ngentasna samangke!” — panjerite wong akeh saka Jabur 118 nalika padha mapag Gusti Yesus minangka Sang Raja kang wis suwe dienteni.

¹⁴Gusti Yesus pinanggih belo kuldi, banjur dititihi, kaya kang wis katulis: ¹⁵“Aja wedi, he putri Sion; lah, Ratumu rawuh, lenggah ing belo anaking kuldi.” ¹⁶Wiwitane para sakabate ora padha ngerti marang prakara iki; nanging bareng Gusti Yesus wis kaluhurake, lagi padha kelingan yen prakara iki wis katulis bab Panjenengane, lan yen wong-wong wis padha nindakake prakara iki tumrap Panjenengane. ¹⁷Wong akeh kang padha ndherek Panjenengane nalika Panjenengane nimbali Lazarus metu saka ing kubur sarta nangekake saka ing antarane wong mati, padha tetep nekseni. ¹⁸Wong akeh padha methukake Panjenengane awit padha krungu yen Panjenengane wis nindakake pratandha iku. ¹⁹Mulane wong-wong Farisi padha rerasan: “Delengen, kita padha ora oleh gawe apa-apa—jagad kabeh wis padha ngetutake Panjenengane.”

Wong Yunani Padha Nggoleki Gusti Yesus

²⁰Anadene ing antarane wong-wong kang padha munggah arep sembahyang ing riyaya mau, ana sawetara wong Yunani. ²¹Wong-wong iku padha marani Filipus, kang asale saka Betsaida ing tanah Galilea, banjur padha nyuwun: “Bendara, kawula sami kepengin sowan Gusti Yesus.” ²²Filipus banjur lunga ngandhani Andreas; nuli Andreas lan Filipus padha sowan ngaturi uninga marang Gusti Yesus.

²³Gusti Yesus paring wangsulan: “Wis tekan ing wektune Putraning Manungsa kaluhurake. ²⁴Satemen-temene Aku pitutur marang kowe, menawa wiji gandum ora tiba ing lemah lan mati, bakal tetep ijen bae; nanging manawa mati, bakal metu wohe akeh. ²⁵Sing sapa nresnani nyawane, bakal kelangan nyawane; sing sapa sengit marang nyawane ing donya iki, bakal ngreksa nyawane kanggo urip langgeng. ²⁶Sing sapa ngladeni Aku, kudu ngetutake Aku, supaya ana ing ngendi dununganKu, abdiKu uga ana ing kono. Sing sapa ngladeni Aku, bakal kaajenan dening RamaKu.”

²⁷“Saiki nyawaKu ngrasa susah. Apa kang kudu Dakucapake—‘Dhuh Rama, mugi Paduka ngentas Kawula saking wanci punika’? Nanging iya iki prelune Aku teka ing wektu iki. Dhuh Rama, mugi asma Paduka kaluhurna.”

²⁸Nuli ana swara saka ing swarga: “Aku wis ngluhurake, lan bakal Dakluhurake maneh.”

²⁹Wong akeh kang padha ngadeg ing kono padha krungu swara mau, banjur padha ngucap yen iku gludhug; ana maneh kang kandha yen ana malaekat kang ngandika marang Panjenengane.

³⁰Gusti Yesus ngandika: “Tekane swara iki kanggo kaperluanmu, dudu kanggo Aku. ³¹Saiki wis tekan ing wektune jagad iki diadili; saiki panguwasane jagad iki bakal kabuwang metu. ³²Lan Aku, samangsa Aku kajunjung saka ing bumi, bakal narik wong kabeh marang Aku.”

³³Pangandikane mangkono iku kanggo nelakake kepriye bakal sedane.

³⁴Wong akeh padha mangsuli: “Kawula sampun sami mireng saking Toret bilih Sang Kristus badhe lestantun ing salami-laminipun. Kadospundi dene Panjenengan ngandika bilih Putraning Manungsa kedah kajunjung? Sinten ta Putraning Manungsa punika?”

³⁵Gusti Yesus banjur ngandika: “Mung kari sadhela maneh pepadhang ana ing antaramu. Padha mlakua mumpung isih ana pepadhang, supaya kowe aja nganti kalimputan ing pepeteng. Sing sapa mlaku ing pepeteng, ora ngerti menyang ngendi parane. ³⁶Mumpung kowe isih duwe pepadhang, padha pracayaa marang pepadhang iku, supaya kowe padha dadi putrane pepadhang.” Sawise ngandika mangkono, Gusti Yesus banjur tindak, nyingkiri wong-wong mau.

Padha Mlakua Mumpung Isih Ana Pepadhang

³⁷Sanadyan Panjenengane wis nindakake pratandha samono akehe ana ing ngarepe wong-wong mau, ewadene padha ora gelem pracaya marang Panjenengane,

³⁸supaya kagenepana pangandikane Nabi Yesaya, kang wis diucapake, mangkene: “Dhuh Rama, sinten ingkang pitados dhateng pawartos kawula? Lan dhateng sinten astane Rama kita kawedharaken?”

³⁹Mulane wong-wong mau ora bisa pracaya, awit Nabi Yesaya ngandika maneh:

⁴⁰“Panjenengane wis nggawe wuta mripate wong-wong iku lan ngatosake atine, supaya aja nganti padha ndeleng nganggo mripate, lan aja nganti padha ngerti nganggo atine, sarta aja nganti padha mratobat —banjur Dakwarasake wong-wong mau.”

⁴¹Nabi Yesaya ngandika mangkono iku amarga wis mirsani kamulyane Gusti Yesus sarta medhar pangandika bab Panjenengane. ^b b v41 Yokanan nerangake kanthi cetha: nalika Nabi Yesaya mirsani dhampar ing Padaleman Suci lan para seraf padha nguwuh-uwuh: “Suci, suci, suci,” nalika iku Panjenengane lagi mirsani kamulyane Gusti Yesus. ⁴²Ewasemono akeh wong, malah uga akeh panggedhe, kang padha pracaya marang Panjenengane, nanging padha ora wani ngakoni marga wedi marang wong-wong Farisi, supaya aja nganti disebratake saka papan pangibadah, ⁴³amarga padha luwih nresnani kaluhuran kang asale saka manungsa tinimbang kaluhuran kang asale saka Rama kita.

⁴⁴Gusti Yesus banjur nguwuh-uwuh, pangandikane: “Sing sapa pracaya marang Aku, iku ora mung pracaya marang Aku, nanging uga marang Panjenengane kang ngutus Aku. ⁴⁵Lan sing sapa ndeleng Aku, iya ndeleng Panjenengane kang ngutus Aku. ⁴⁶Aku iki teka ing jagad minangka pepadhang, supaya saben wong kang pracaya marang Aku, aja nganti tetep ana ing pepeteng. ⁴⁷Menawa ana wong kang krungu pituturKu, nanging ora netepi, iku ora Dakadili—awit tekaKu ora arep ngadili jagad, nanging arep nylametake jagad. ⁴⁸Sing sapa nampik Aku lan ora gelem nampani pituturKu, wis ana kang ngadili: tembung kang wis Dakpangandikakake, iku kang bakal ngadili dheweke besuk ing dina wekasan. ⁴⁹Awit Aku ora ngandika saka karepKu dhewe; nanging Sang Rama kang ngutus Aku, iku piyambak kang paring dhawuh marang Aku, apa kang kudu Dakkandhakake lan kepriye anggonKu kudu ngandika. ⁵⁰Lan Aku ngerti yen dhawuhe iku urip langgeng. Mulane apa kang Dakkandhakake iku mung kaya kang wis didhawuhake dening Sang Rama marang Aku.”