يوحنا 11 FHB Father's Heart Bible™

11 ¹بيت عنياہ ڳوٺ جو، جيڪو مريم ۽ سندس ڀيڻ مرٿا جو ڳوٺ هو، لعزر نالي هڪڙو ماڻهو بيمار هو. ²مريم، جنهن جو ڀاءُ لعزر بيمار هو، اها ئي هئي جنهن خداوند تي خوشبودار تيل مَليو ۽ پنهنجن وارن سان سندس پير اگھيا. ³تنهنڪري ڀينرن کيس چورائي موڪليو تہ ”اي خداوند، جنهن سان تون پيار ٿو ڪرين سو بيمار آهي.“

⁴اهو ٻڌي يسوع چيو تہ ”هيءَ بيماري موت ڏانهن وڃڻ واري ناهي، پر اسان جي پيءُ جي جلوي لاءِ آهي، تہ جيئن ان جي وسيلي اسان جي پيءُ جي فرزند کي جلوو ملي.“

⁵يسوع مرٿا، سندس ڀيڻ ۽ لعزر سان پيار ڪندو هو. ⁶تنهنڪري جڏهن هن ٻڌو تہ لعزر بيمار آهي، تڏهن جتي هو اتي ئي ٻيا ٻه ڏينهن رهيو.

⁷پوءِ انهيءَ کان پوءِ شاگردن کي چيائين تہ ”اچو تہ وري يهوديا ڏانهن هلون.“

⁸شاگردن کيس چيو تہ ”اي ربي، يهودين هاڻي ئي تو کي سنگسار ڪرڻ جي ڪوشش ڪئي هئي، ۽ تون وري اتي ٿو وڃين؟“

⁹يسوع وراڻيو تہ ”ڇا ڏينهن ۾ ٻارهن ڪلاڪ نہ آهن؟ جيڪو ڏينهن ۾ هلي ٿو سو ٿاٻو نہ ٿو کائي، ڇاڪاڻ تہ هو هن دنيا جي روشني ڏسي ٿو. ¹⁰پر جيڪڏهن ڪو رات جو هلي ٿو تہ ٿاٻو کائي ٿو، ڇاڪاڻ تہ روشني هن ۾ ناهي.“ ¹¹اهو چئي، پوءِ کين چيائين تہ ”اسان جو دوست لعزر ننڊ ۾ پئجي ويو آهي، پر آءٌ کيس جاڳائڻ ٿو وڃان.“

¹²تنهنڪري شاگردن کيس چيو تہ ”اي خداوند، جيڪڏهن هو ننڊ ۾ پئجي ويو آهي تہ ٺيڪ ٿي ويندو.“ ¹³يسوع سندس موت جي باري ۾ ڳالهايو هو، پر هنن سمجهيو تہ هو عام ننڊ جي ڳالهه ٿو ڪري.

¹⁴تڏهن يسوع کين صاف چيو تہ ”لعزر مري ويو آهي، ¹⁵آءٌ اوهان جي ڪري خوش آهيان تہ اتي نہ هوس، تہ جيئن اوهين ايمان آڻيو. پر اچو تہ ساڻس ملڻ هلون.“

¹⁶تڏهن توما، جنهن کي ٻٽو سڏيندا هئا، ٻين شاگردن کي چيو تہ ”اچو تہ اسين بہ هلون ۽ ساڻس گڏ مرون.“

¹⁷تنهنڪري جڏهن يسوع پهتو تڏهن ڏٺائين تہ لعزر کي قبر ۾ رکيو ويو چار ڏينهن ٿي چڪا هئا. ¹⁸بيت عنياہ يروشلم کان ويجھو، اٽڪل ٻه ميل پري هو، ^a a v18 پندرهن اسٽاڊيا لڳ ڀڳ ٻه ميل (اٽڪل ٣ ڪلوميٽر) هئا. ¹⁹ڪيترائي يهودي مرٿا ۽ مريم وٽ سندن ڀاءُ جي ڪري کين تسلي ڏيڻ آيا هئا. ²⁰جڏهن مرٿا ٻڌو تہ يسوع اچي پيو، تڏهن هوءَ ساڻس ملڻ هلي وئي؛ مريم گھر ۾ ويٺي رهي. ²¹مرٿا يسوع کي چيو تہ ”اي خداوند، جيڪڏهن تون هتي هجين ها تہ منهنجو ڀاءُ نہ مري ها. ²²پر هاڻي بہ آءٌ ڄاڻان ٿي تہ جيڪو ڪجھ تون اسان جي پيءُ کان گھرندين، سو هو تو کي ڏيندو.“

²³يسوع کيس چيو تہ ”تنهنجو ڀاءُ وري اٿندو.“

²⁴مرٿا چيائينس تہ ”آءٌ ڄاڻان ٿي تہ هو آخري ڏينهن قيامت ۾ وري اٿندو.“

²⁵يسوع کيس چيو تہ ”قيامت ۽ زندگي آءٌ آهيان. جيڪو مون تي ايمان آڻي ٿو، سو جيتوڻيڪ مري، تڏهن بہ جيئرو رهندو، ²⁶هر ڪو جيڪو جيئرو آهي ۽ مون تي ايمان آڻي ٿو، سو ڪڏهن بہ نہ مرندو. ڇا تون اهو مڃين ٿي؟“

²⁷چيائينس تہ ”ها خداوند، آءٌ ايمان ٿي آڻيان تہ تون مسيح، اسان جي پيءُ جو فرزند آهين، جيڪو دنيا ۾ اچڻ وارو آهي.“

²⁸اهو چئي، هوءَ وڃي پنهنجي ڀيڻ مريم کي ڳجھي طرح سڏي چيائينس تہ ”استاد هتي آهي ۽ تو کي سڏي ٿو.“ ²⁹جڏهن مريم اهو ٻڌو تہ جلدي اُٿي ڏانهنس هلي وئي. ³⁰يسوع اڃا ڳوٺ ۾ داخل نہ ٿيو هو؛ هو اڃا اتي ئي هو جتي مرٿا ساڻس ملي هئي. ³¹گھر ۾ مريم سان گڏ جيڪي يهودي کيس تسلي ڏئي رهيا هئا، تن جڏهن مريم کي جلدي اُٿي ٻاهر نڪرندي ڏٺو، تڏهن پويان هليا، ۽ سمجهيائون تہ هوءَ قبر ڏانهن ٿي وڃي تہ اتي روئي. ³²مريم يسوع وٽ اچي، کيس ڏسي، سندس پيرن تي ڪري چيائينس تہ ”اي خداوند، جيڪڏهن تون هتي هجين ها تہ منهنجو ڀاءُ نہ مري ها.“

³³جڏهن يسوع کيس روئيندي ڏٺو، ۽ ساڻس گڏ آيل يهودين کي بہ روئيندي ڏٺو، تڏهن روح ۾ ڏاڍو غمگين ٿي ويو ۽ بيقرار ٿيو.

³⁴پوءِ چيائين تہ ”اوهان کيس ڪٿي رکيو آهي؟“ چيائونس تہ ”اي خداوند، اچي ڏس.“

³⁵يسوع روئي پيو.

³⁶تڏهن يهودين چيو تہ ”ڏسو، هن کيس ڪيترو نہ پيار ڪندو هو!“ ³⁷پر انهن مان ڪن چيو تہ ”ڇا هي ماڻهو، جنهن انڌي جون اکيون کوليون، کيس مرڻ کان بچائي نہ ٿي سگھيو؟“

³⁸تڏهن يسوع وري پنهنجي اندر ۾ ڏاڍو غمگين ٿي قبر وٽ آيو؛ اها هڪ غار هئي جنهن جي منهن تي پٿر رکيل هو.

³⁹يسوع چيو تہ ”پٿر هٽايو.“ مئل جي ڀيڻ مرٿا کيس چيو تہ ”اي خداوند، هاڻي تہ بوءِ ايندي هوندي، ڇاڪاڻ تہ کيس مئي چار ڏينهن ٿي ويا آهن.“

⁴⁰يسوع کيس چيو تہ ”ڇا مون تو کي نہ چيو هو تہ جيڪڏهن تون ايمان آڻيندينءَ تہ اسان جي پيءُ جو جلوو ڏسندينءَ؟“

⁴¹تنهنڪري هنن پٿر هٽايو. يسوع مٿي نهاري چيو تہ ”اي بابا، آءٌ تنهنجو شڪر ٿو ڪريان جو تو مون کي ٻڌو. ⁴²آءٌ ڄاڻان ٿو تہ تون مون کي هميشه ٻڌين ٿو، پر هيءَ ڳالهه مون هتي بيٺل ميڙ جي ڪري چئي، تہ جيئن اهي ايمان آڻين تہ تو مون کي موڪليو آهي.“ ⁴³جڏهن هن اهو چئي ورتو، تڏهن وڏي آواز سان سڏ ڪيائين تہ ”لعزر، ٻاهر نڪري اچ!“

⁴⁴اهو مئل ٻاهر نڪري آيو؛ سندس پير ۽ هٿ ڪپڙي جي پٽين سان ٻڌل هئا، ۽ منهن رومال ۾ ويڙهيل هو. يسوع کين چيو تہ ”کيس کوليو ۽ وڃڻ ڏيوس.“

مجلس گڏ ٿئي ٿي

⁴⁵تنهنڪري مريم وٽ آيل يهودين مان ڪيترن جن يسوع جيڪي ڪيو سو ڏٺو، تن هن تي ايمان آندو. ⁴⁶پر انهن مان ڪي فريسين وٽ وڃي کين ٻڌايائون تہ يسوع ڇا ڪيو هو. ⁴⁷تنهنڪري سردار ڪاهنن ۽ فريسين مجلس گڏ ڪري چيو تہ ”اسين ڇا ٿا ڪريون؟ ڇاڪاڻ تہ هي ماڻهو ڪيترائي نشان ڏيکاري ٿو. ⁴⁸جيڪڏهن اسين کيس ائين ئي ڇڏيون تہ سڀ ڪو هن تي ايمان آڻيندو، ۽ رومي اچي اسان جي جاءِ ۽ اسان جي قوم ٻنهي کي کسي ويندا.“

⁴⁹پر انهن مان هڪڙي، ڪيفا، جيڪو انهيءَ سال سردار ڪاهن هو، کين چيو تہ ”اوهان کي ڪجھ بہ خبر ناهي. ⁵⁰ڇا اوهان کي سمجھ ۾ نہ ٿو اچي تہ اوهان لاءِ اهو وڌيڪ چڱو آهي تہ هڪڙو ماڻهو قوم لاءِ مري، ان کان تہ سڄي قوم هلاڪ ٿئي؟“ ⁵¹هن اهو پنهنجي طرفان نہ چيو؛ پر انهيءَ سال سردار ڪاهن هجڻ ڪري هن اڳڪٿي ڪئي تہ يسوع قوم لاءِ مرندو، ⁵²رڳو قوم لاءِ نہ، پر اسان جي پيءُ جي پکڙيل ٻارن کي گڏ ڪري هڪڙو ڪرڻ لاءِ بہ. ^b b v52 ڪيفا جيترو پاڻ ڄاتو پئي، تنهن کان وڌيڪ چڱو ڳالهايو. يسوع رڳو يهودي قوم لاءِ ئي نہ، پر اسان جي پيءُ جي هر پکڙيل ٻار کي هڪڙي ڪٽنب ۾ گڏ ڪرڻ لاءِ مرندو. ⁵³تنهنڪري انهيءَ ڏينهن کان وٺي هنن کيس مارڻ جو منصوبو ٺاهيو. ⁵⁴تنهنڪري يسوع وري يهودين ۾ کلي عام نہ گھمندو هو، پر اتان هٽي بيابان جي ويجھو افرائيم نالي هڪ شهر ڏانهن وڃي شاگردن سان گڏ اتي رهيو.

⁵⁵يهودين جو فصح ويجھو هو، ۽ ڪيترائي ماڻهو فصح کان اڳ پاڻ کي پاڪ ڪرڻ لاءِ ملڪ مان يروشلم ڏانهن ويا. ⁵⁶تنهنڪري هنن يسوع کي ڳوليو، ۽ هيڪل ۾ بيٺا هڪ ٻئي کان پڇيائون تہ ”اوهان جو ڇا خيال آهي؟ ڇا هو عيد تي ڪڏهن بہ نہ ايندو؟“ ⁵⁷سردار ڪاهنن ۽ فريسين حڪم ڏنو هو تہ جيڪو بہ ڄاڻي تہ هو ڪٿي آهي، سو خبر ڏئي، تہ جيئن کيس گرفتار ڪري سگھن.