Ewangelia Jana 11

11 ¹Pewien człowiek, imieniem Łazarz, był chory; pochodził z Betanii, ze wsi Marii i jej siostry Marty. ²A Maria, której brat Łazarz był chory, namaściła Pana wonnym olejkiem i otarła jego stopy swoimi włosami. ³Siostry więc posłały do niego wiadomość: „Panie, ten, którego miłujesz, jest chory”.

⁴Usłyszawszy to, Jezus powiedział: „Ta choroba nie skończy się śmiercią, lecz jest dla chwały naszego Ojca, aby Syn naszego Ojca został przez nią uwielbiony”.

⁵A Jezus miłował Martę i jej siostrę, i Łazarza. ⁶Gdy więc usłyszał, że Łazarz jest chory, pozostał jeszcze dwa dni w miejscu, gdzie przebywał.

⁷Potem powiedział do uczniów: „Chodźmy z powrotem do Judei”.

⁸Uczniowie powiedzieli do niego: „Rabbi, Żydzi dopiero co chcieli cię ukamienować, a ty znowu tam idziesz?”

⁹Jezus odpowiedział: „Czy dzień nie ma dwunastu godzin? Kto chodzi za dnia, nie potknie się, bo widzi światło tego świata. ¹⁰Lecz jeśli ktoś chodzi nocą, potyka się, bo nie ma w nim światła”. ¹¹Po tych słowach powiedział do nich: „Nasz przyjaciel Łazarz zasnął, ale idę, aby go obudzić”.

¹²Uczniowie więc powiedzieli do niego: „Panie, jeśli zasnął, wyzdrowieje”. ¹³A Jezus mówił o jego śmierci, lecz oni myśleli, że mówi o zwykłym śnie.

¹⁴Wtedy Jezus powiedział im wprost: „Łazarz umarł, ¹⁵i raduję się ze względu na was, że mnie tam nie było, abyście uwierzyli. Lecz chodźmy do niego”.

¹⁶Tomasz więc, zwany Bliźniakiem, powiedział do pozostałych uczniów: „Chodźmy i my, aby umrzeć razem z nim”.

¹⁷Gdy więc Jezus przyszedł, zastał Łazarza już od czterech dni w grobie. ¹⁸A Betania była blisko Jerozolimy, w odległości około dwóch mil, ^a a v18 Piętnaście stadiów to około dwóch mil (mniej więcej 3 km). ¹⁹i wielu Żydów przyszło do Marty i Marii, aby je pocieszyć z powodu ich brata. ²⁰Gdy Marta usłyszała, że Jezus nadchodzi, wyszła mu naprzeciw; Maria zaś siedziała w domu. ²¹Marta powiedziała do Jezusa: „Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł. ²²Lecz nawet teraz wiem, że o cokolwiek poprosisz naszego Ojca, da ci”.

²³Jezus powiedział do niej: „Twój brat zmartwychwstanie”.

²⁴Marta powiedziała do niego: „Wiem, że zmartwychwstanie przy zmartwychwstaniu w dniu ostatecznym”.

²⁵Jezus powiedział do niej: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto wierzy we mnie, będzie żył, choćby i umarł, ²⁶a każdy, kto żyje i wierzy we mnie, nie umrze na wieki. Czy wierzysz w to?”

²⁷Powiedziała do niego: „Tak, Panie; wierzę, że ty jesteś Chrystus, Syn naszego Ojca, który przychodzi na świat”.

²⁸A powiedziawszy to, poszła i wezwała po cichu swoją siostrę Marię: „Nauczyciel tu jest i woła cię”. ²⁹Gdy Maria to usłyszała, wstała szybko i poszła do niego. ³⁰Jezus jeszcze nie wszedł do wsi, lecz był wciąż w tym miejscu, gdzie go spotkała Marta. ³¹Żydzi, którzy byli z nią w domu i pocieszali ją, widząc, że Maria szybko wstała i wyszła, poszli za nią, myśląc, że idzie do grobu, aby tam płakać. ³²Maria zaś, gdy przyszła do Jezusa i ujrzała go, upadła mu do stóp i powiedziała: „Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł”.

³³Jezus, gdy ujrzał ją płaczącą i płaczących Żydów, którzy z nią przyszli, rozrzewnił się w duchu i wzburzył się.

³⁴I powiedział: „Gdzie go położyliście?” Powiedzieli do niego: „Panie, chodź i zobacz”.

³⁵Jezus zapłakał.

³⁶Żydzi więc powiedzieli: „Patrz, jak go miłował!” ³⁷Lecz niektórzy z nich powiedzieli: „Czy ten, który otworzył oczy ślepemu, nie mógł sprawić, aby i ten nie umarł?”

³⁸Jezus więc, znowu głęboko wzruszony w sobie, przyszedł do grobu; była to grota, a na niej leżał kamień.

³⁹Jezus powiedział: „Usuńcie kamień”. Marta, siostra zmarłego, powiedziała do niego: „Panie, już cuchnie, bo już cztery dni nie żyje”.

⁴⁰Jezus powiedział do niej: „Czy nie powiedziałem ci, że jeśli uwierzysz, ujrzysz chwałę naszego Ojca?”

⁴¹Usunęli więc kamień. A Jezus podniósł oczy w górę i powiedział: „Ojcze, dziękuję ci, że mnie wysłuchałeś. ⁴²Wiedziałem, że zawsze mnie wysłuchujesz, lecz powiedziałem to ze względu na tłum, który stoi wokół, aby uwierzyli, że ty mnie posłałeś”. ⁴³A gdy to powiedział, zawołał donośnym głosem: „Łazarzu, wyjdź na zewnątrz!”

⁴⁴I wyszedł zmarły, mając nogi i ręce związane opaskami, a twarz owiniętą chustą. Jezus powiedział do nich: „Rozwiążcie go i pozwólcie mu odejść”.

Rada się zbiera

⁴⁵Wielu więc Żydów, którzy przyszli do Marii i zobaczyli, czego Jezus dokonał, uwierzyło w niego. ⁴⁶Lecz niektórzy z nich poszli do faryzeuszów i powiedzieli im, czego Jezus dokonał. ⁴⁷Arcykapłani więc i faryzeusze zebrali Radę i mówili: „Co mamy robić? Bo ten człowiek czyni wiele znaków. ⁴⁸Jeśli go tak zostawimy, wszyscy uwierzą w niego, a Rzymianie przyjdą i zabiorą nam i to miejsce, i naród”.

⁴⁹Lecz jeden z nich, Kajfasz, który był arcykapłanem w tym roku, powiedział im: „Wy nic zgoła nie wiecie ⁵⁰i nie rozumiecie, że lepiej dla was, aby jeden człowiek umarł za lud, niż żeby cały naród zginął”. ⁵¹A nie powiedział tego sam od siebie, lecz jako arcykapłan w tym roku prorokował, że Jezus miał umrzeć za naród, ⁵²a nie tylko za naród, ale też aby zgromadzić w jedno rozproszone dzieci naszego Ojca. ^b b v52 Kajfasz powiedział więcej, niż sam rozumiał. Jezus miał umrzeć nie tylko za naród żydowski, lecz aby zgromadzić każde rozproszone dziecko naszego Ojca w jedną rodzinę. ⁵³Od tego więc dnia naradzali się, aby go zabić. ⁵⁴Jezus więc nie chodził już jawnie wśród Żydów, lecz odszedł do miasta zwanego Efraim, w pobliżu pustyni, i tam przebywał ze swoimi uczniami.

⁵⁵A zbliżała się Pascha żydowska i wielu z kraju udało się do Jerozolimy przed Paschą, aby się oczyścić. ⁵⁶Szukali więc Jezusa i stojąc w świątyni, mówili jeden do drugiego: „Co myślicie? Czyżby nie miał przyjść na święto?” ⁵⁷A arcykapłani i faryzeusze wydali rozkaz, aby każdy, kto się dowie, gdzie on jest, doniósł o tym, żeby mogli go pojmać.