योहान 11

Chapter 11.

11 ¹ लाजर नावाचा एक मनुष्य आजारी होता; तो बेथानीचा होता, म्हणजे मरीया व तिची बहीण मार्था यांच्या गावचा. ² ही तीच मरीया, जिने प्रभूला सुगंधी तेलाने अभिषेक केला आणि आपल्या केसांनी त्याचे पाय पुसले; तिचाच भाऊ लाजर आजारी होता. ³ म्हणून त्या बहिणींनी त्याला निरोप पाठवला, “प्रभू, ज्याच्यावर तू प्रीती करतोस तो आजारी आहे.”

⁴ हे ऐकून येशू म्हणाला, “हा आजार मरणात संपणार नाही, तर आमच्या पित्याच्या गौरवासाठी आहे, म्हणजे त्याद्वारे आमच्या पित्याच्या पुत्राचे गौरव व्हावे.”

⁵ आता येशू मार्थेवर, तिच्या बहिणीवर व लाजरावर प्रीती करत असे. ⁶ म्हणून लाजर आजारी आहे हे ऐकल्यावरही तो जिथे होता तिथेच आणखी दोन दिवस राहिला.

⁷ यानंतर तो शिष्यांना म्हणाला, “आपण पुन्हा यहूदीयाला जाऊ या.”

⁸ शिष्य त्याला म्हणाले, “गुरुजी, आत्ताच तर यहूदी तुला दगडमार करू पाहत होते, आणि तू पुन्हा तिकडेच जातोस काय?”

⁹ येशूने उत्तर दिले, “दिवसाचे बारा तास नाहीत काय? जो कोणी दिवसा चालतो तो अडखळत नाही, कारण त्याला या जगाचा प्रकाश दिसतो. ¹⁰ पण जो कोणी रात्री चालतो तो अडखळतो, कारण त्याच्यामध्ये प्रकाश नाही.” ¹¹ हे बोलल्यावर तो त्यांना म्हणाला, “आपला मित्र लाजर झोपी गेला आहे, पण मी त्याला जागे करायला जातो.”

¹² यावर शिष्य त्याला म्हणाले, “प्रभू, तो झोपी गेला असेल तर तो बरा होईल.” ¹³ आता येशू त्याच्या मरणाविषयी बोलत होता, पण त्यांना वाटले की तो झोपेच्या विसाव्याविषयी बोलतो आहे.

¹⁴ म्हणून येशूने त्यांना स्पष्टपणे सांगितले, “लाजर मेला आहे, ¹⁵ आणि मी तिथे नव्हतो याचा मला तुमच्यासाठी आनंद आहे, म्हणजे तुम्ही विश्वास ठेवाल. चला, आपण त्याच्याकडे जाऊ या.”

¹⁶ यावर दिदुमस म्हटलेला थोमा इतर शिष्यांना म्हणाला, “आपणही जाऊ या आणि त्याच्याबरोबर मरू या.”

¹⁷ म्हणून येशू आला तेव्हा त्याला आढळले की लाजराला कबरेत ठेवून चार दिवस झाले होते. ¹⁸ बेथानी यरुशलेमेजवळ, सुमारे दोन मैलांच्या अंतरावर होती, ^a a v18 पंधरा स्टेडिया म्हणजे सुमारे दोन मैल (अंदाजे ३ किलोमीटर). ¹⁹ आणि पुष्कळ यहूदी मार्था व मरीया यांच्याकडे त्यांच्या भावाविषयी सांत्वन करायला आले होते. ²⁰ येशू येत आहे हे ऐकताच मार्था त्याला भेटायला गेली; पण मरीया घरातच बसून राहिली. ²¹ मार्था येशूला म्हणाली, “प्रभू, तू येथे असतास तर माझा भाऊ मेला नसता. ²² पण आताही मला ठाऊक आहे की जे काही तू आमच्या पित्याजवळ मागशील ते तो तुला देईल.”

²³ येशू तिला म्हणाला, “तुझा भाऊ पुन्हा उठेल.”

²⁴ मार्था त्याला म्हणाली, “शेवटल्या दिवशी पुनरुत्थानाच्या वेळी तो पुन्हा उठेल हे मला ठाऊक आहे.”

²⁵ येशू तिला म्हणाला, “पुनरुत्थान व जीवन मीच आहे. जो माझ्यावर विश्वास ठेवतो तो मेला तरी जगेल, ²⁶ आणि जो कोणी जिवंत असून माझ्यावर विश्वास ठेवतो तो कधीही मरणार नाही. यावर तुझा विश्वास आहे काय?”

²⁷ ती त्याला म्हणाली, “होय प्रभू; तूच ख्रिस्त, आमच्या पित्याचा पुत्र, जगात येणारा आहेस, यावर माझा विश्वास आहे.”

²⁸ हे बोलल्यावर ती गेली आणि तिने आपली बहीण मरीया हिला हळूच बोलावले, “गुरुजी आले आहेत, आणि ते तुला बोलावत आहेत.” ²⁹ हे ऐकताच मरीया लगबगीने उठली आणि त्याच्याकडे गेली. ³⁰ येशू अद्याप गावात आला नव्हता; मार्था त्याला जिथे भेटली होती तिथेच तो अजून होता. ³¹ जे यहूदी तिच्याबरोबर घरात होते व तिचे सांत्वन करत होते, त्यांनी मरीया लगबगीने उठून बाहेर जाताना पाहिले; ती कबरेकडे तिथे रडायला जात आहे असे समजून ते तिच्यामागे गेले. ³² मरीया येशू होता तिथे आली, त्याला पाहून त्याच्या पायांवर पडली आणि म्हणाली, “प्रभू, तू येथे असतास तर माझा भाऊ मेला नसता.”

³³ मरीयेला रडताना व तिच्याबरोबर आलेल्या यहूद्यांनाही रडताना येशूने पाहिले, तेव्हा तो आत्म्यात कळवळला व व्याकूळ झाला.

³⁴ आणि तो म्हणाला, “तुम्ही त्याला कोठे ठेवले आहे?” ते त्याला म्हणाले, “प्रभू, येऊन पाहा.”

³⁵ येशू रडला.

³⁶ यावर यहूदी म्हणाले, “पाहा, तो त्याच्यावर किती प्रीती करत होता!” ³⁷ पण त्यांच्यातले काही म्हणाले, “ज्याने आंधळ्याचे डोळे उघडले, त्याला ह्याला मरणापासून वाचवता आले नसते काय?”

³⁸ म्हणून येशू पुन्हा आपल्या अंतःकरणात खोल कळवळून कबरेकडे आला—ती एक गुहा होती व तिच्यावर एक दगड ठेवलेला होता.

³⁹ येशू म्हणाला, “तो दगड काढा.” मेलेल्याची बहीण मार्था त्याला म्हणाली, “प्रभू, आतापर्यंत त्याला दुर्गंधी येत असेल—त्याला मरून चार दिवस झाले आहेत.”

⁴⁰ येशू तिला म्हणाला, “जर तू विश्वास ठेवशील तर आमच्या पित्याचे गौरव पाहशील, असे मी तुला सांगितले नव्हते काय?”

⁴¹ मग त्यांनी तो दगड काढला. येशूने वर पाहून म्हटले, “पित्या, तू माझे ऐकलेस म्हणून मी तुझे आभार मानतो. ⁴² तू माझे नेहमीच ऐकतोस हे मला ठाऊक होते, पण येथे उभ्या असलेल्या लोकसमुदायासाठी मी हे बोललो, म्हणजे तू मला पाठवले आहेस यावर त्यांनी विश्वास ठेवावा.” ⁴³ हे बोलल्यावर त्याने मोठ्याने हाक मारली, “लाजरा, बाहेर ये!”

⁴⁴ आणि तो मेलेला मनुष्य बाहेर आला; त्याचे पाय व हात तागाच्या पट्ट्यांनी बांधलेले होते आणि त्याचा चेहरा रुमालाने गुंडाळलेला होता. येशू त्यांना म्हणाला, “त्याला सोडा; त्याला जाऊ द्या.”

धर्मसभा एकत्र येते

⁴⁵ म्हणून मरीयेकडे आलेल्या व येशूने जे केले ते पाहिलेल्या पुष्कळ यहूद्यांनी त्याच्यावर विश्वास ठेवला. ⁴⁶ पण त्यांच्यातले काही परूश्यांकडे गेले आणि येशूने जे केले ते त्यांना सांगितले. ⁴⁷ यावर मुख्य याजक व परूशी यांनी धर्मसभा भरवली आणि म्हणाले, “आपण काय करत आहोत? हा मनुष्य तर पुष्कळ चिन्हे करत आहे. ⁴⁸ आपण त्याला असेच सोडले तर सगळे त्याच्यावर विश्वास ठेवतील, आणि रोमी लोक येऊन आपले हे स्थान व आपले राष्ट्र, दोन्ही हिरावून घेतील.”

⁴⁹ पण त्यांच्यातला एकजण, कयफा, जो त्या वर्षीचा प्रमुख याजक होता, त्यांना म्हणाला, “तुम्हांला काहीच कळत नाही. ⁵⁰ सगळे राष्ट्र नष्ट होण्यापेक्षा एका मनुष्याने लोकांसाठी मरावे, हे तुमच्या हिताचे आहे, हे तुम्हांला दिसत नाही काय?” ⁵¹ हे त्याने स्वतःच्या मनाने सांगितले नाही; तर त्या वर्षीचा प्रमुख याजक असल्यामुळे त्याने भविष्य वर्तवले की येशू त्या राष्ट्रासाठी मरणार आहे, ⁵² आणि केवळ त्या राष्ट्रासाठीच नव्हे, तर आमच्या पित्याच्या पांगलेल्या मुलांना एकत्र करून एक करावे यासाठीही. ^b b v52 कयफा जितके समजत होता त्यापेक्षा अधिक चांगले बोलला. येशू केवळ यहूदी राष्ट्रासाठीच नव्हे, तर आमच्या पित्याच्या प्रत्येक पांगलेल्या मुलाला एका कुटुंबात एकत्र करण्यासाठी मरणार होता. ⁵³ म्हणून त्या दिवसापासून त्यांनी त्याला जिवे मारण्याचा कट रचला. ⁵⁴ म्हणून येशू यापुढे यहूद्यांमध्ये उघडपणे फिरला नाही, तर तेथून निघून रानाजवळील एफ्राईम नावाच्या गावी गेला आणि तिथे आपल्या शिष्यांसह राहिला.

⁵⁵ यहूद्यांचा वल्हांडण सण जवळ आला होता, आणि पुष्कळ जण सणाआधी स्वतःला शुद्ध करून घ्यायला त्या भागातून यरुशलेमेला वर गेले. ⁵⁶ म्हणून ते येशूला शोधू लागले आणि मंदिरात उभे असताना एकमेकांना विचारू लागले, “तुम्हांला काय वाटते? तो सणाला मुळीच येणार नाही काय?” ⁵⁷ मुख्य याजक व परूशी यांनी अशी आज्ञा दिली होती की, त्याचा ठावठिकाणा ज्याला कोणाला माहीत असेल त्याने तो कळवावा, म्हणजे त्यांना त्याला अटक करता येईल.