Ewangelia Jana 10

10 ¹„Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: kto nie wchodzi do owczarni przez bramę, lecz wdziera się inną drogą, ten jest złodziejem i rozbójnikiem. ²Kto natomiast wchodzi przez bramę, jest pasterzem owiec. ³Jemu odźwierny otwiera i owce słuchają jego głosu. Woła swoje owce po imieniu i wyprowadza je. ⁴A gdy wyprowadzi wszystkie swoje, idzie przed nimi, owce zaś podążają za nim, bo znają jego głos. ⁵Za obcym nigdy nie pójdą, lecz uciekną od niego, bo nie znają głosu obcych”.

⁶Tę przypowieść powiedział im Jezus, lecz oni nie zrozumieli, co chciał im przez to powiedzieć.

⁷Jezus więc znów powiedział: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Ja jestem bramą dla owiec.

⁸Wszyscy, którzy przyszli przede mną, są złodziejami i rozbójnikami, ale owce ich nie słuchały. ⁹Ja jestem bramą; kto przeze mnie wejdzie, będzie zbawiony, będzie wchodził i wychodził, i znajdzie pastwisko. ¹⁰Złodziej przychodzi tylko po to, aby kraść, zabijać i niszczyć. Ja przyszedłem, aby miały życie i aby miały je w obfitości.

¹¹Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz oddaje swoje życie za owce. ^a a v11 Jezus bierze tytuł pasterza, jaki nasz Ojciec nosił nad Izraelem, i czyni go swoim — Pasterza, który czyni to, czego nie uczyniłby żaden najemnik: oddaje swoje życie za owce. ¹²Najemnik, który nie jest pasterzem i do którego owce nie należą, widząc nadchodzącego wilka, porzuca owce i ucieka — a wilk porywa je i rozprasza. ¹³Ucieka, bo jest najemnikiem i nie troszczy się o owce.

¹⁴Ja jestem dobrym pasterzem. Znam swoje owce i moje owce znają mnie, ¹⁵tak jak Ojciec zna mnie, a ja znam Ojca; i oddaję swoje życie za owce. ¹⁶Mam także inne owce, które nie są z tej owczarni; i te muszę przyprowadzić, i będą słuchać mojego głosu. I staną się jedną trzodą, z jednym pasterzem. ¹⁷Dlatego miłuje mnie Ojciec, że oddaję swoje życie, aby je znowu wziąć. ¹⁸Nikt mi go nie odbiera, lecz ja oddaję je z własnej woli. Mam moc je oddać i mam moc znowu je wziąć. Takie polecenie otrzymałem od mojego Ojca”.

¹⁹Z powodu tych słów znów powstał rozłam wśród Żydów. ²⁰Wielu z nich mówiło: „Ma demona i oszalał. Czemu go słuchacie?”. ²¹Inni jednak mówili: „To nie są słowa człowieka opętanego przez demona. Czy demon może otworzyć oczy ślepych?”.

Święto Poświęcenia

²²Potem nastało w Jerozolimie Święto Poświęcenia. Była zima, ^b b v22 Święto Poświęcenia (Chanuka) upamiętniało ponowne poświęcenie świątyni; przypada zimą i nie należy do świąt nakazanych w Prawie Mojżeszowym. ²³a Jezus przechadzał się w świątyni, w krużganku Salomona. ²⁴Żydzi otoczyli go i powiedzieli: „Jak długo będziesz trzymać nas w niepewności? Jeśli jesteś Chrystusem, powiedz nam otwarcie”.

²⁵Jezus odpowiedział: „Powiedziałem wam, a nie wierzycie. Dzieła, które czynię w imieniu mojego Ojca, świadczą o mnie, ²⁶ale wy nie wierzycie, bo nie jesteście z moich owiec. ²⁷Moje owce słuchają mojego głosu; ja je znam, a one podążają za mną. ²⁸Ja daję im życie wieczne i nigdy nie zginą, i nikt nie wyrwie ich z mojej ręki. ²⁹Mój Ojciec, który mi je dał, jest większy nad wszystko; i nikt nie może ich wyrwać z ręki Ojca. ³⁰Ja i Ojciec jedno jesteśmy”. ^c c v30 Jezus oznajmia jedność ze swoim Ojcem — odrębne Osoby mające jeden byt. Tłum słyszy w tym bluźnierstwo i sięga po kamienie (w. 33).

³¹Żydzi znów podnieśli kamienie, aby go ukamienować.

³²Jezus odpowiedział im: „Pokazałem wam wiele dobrych dzieł od Ojca. Za które z nich chcecie mnie ukamienować?”.

³³„Nie kamienujemy cię za dobry czyn — odpowiedzieli — lecz za bluźnierstwo, bo ty, zwykły człowiek, czynisz z siebie Boga”.

³⁴Jezus odpowiedział im: „Czy nie jest napisane w waszym Prawie: «Ja rzekłem: bogami jesteście»? ^d d v34 Jezus cytuje Psalm 82, w którym sędziowie Izraela nazwani są „bogami”, bo doszło do nich słowo Boże — nie jest to twierdzenie, że istnieje wielu bogów, lecz argument z ich własnego Pisma. ³⁵Jeśli nazwał bogami tych, do których doszło słowo mojego Ojca — a Pismo nie może być naruszone — ³⁶to co powiecie o tym, którego Ojciec poświęcił i posłał na świat? Czemu oskarżacie mnie o bluźnierstwo, że powiedziałem: «Jestem Synem naszego Ojca»?

³⁷Jeśli nie czynię dzieł mojego Ojca, nie wierzcie mi. ³⁸Ale jeśli je czynię, to choćbyście mnie nie wierzyli, wierzcie dziełom, abyście poznali i wciąż wiedzieli, że Ojciec jest we mnie, a ja w Ojcu”.

³⁹Znów próbowali go pojmać, lecz wymknął się z ich rąk.

⁴⁰Potem Jezus odszedł z powrotem za Jordan, na miejsce, gdzie Jan najpierw chrzcił, i tam pozostał. ⁴¹Wielu przyszło do niego i mówili: „Jan nie uczynił żadnego znaku, ale wszystko, co Jan powiedział o tym człowieku, było prawdą”. ⁴²I wielu tam uwierzyło w niego.