Yohanes 10 FHB Father's Heart Bible™

10 ¹“Satemenna, satemenna ceuk Kami ka maraneh: sing saha anu asup ka kandang domba henteu ngaliwatan panto, tapi unggah ti jalan sejen, eta teh bangsat jeung rampog. ²Sabalikna, anu asupna ngaliwatan panto, eta pangangon domba. ³Nu ngajaga panto mukakeun panto pikeun manehna, sarta domba-domba ngadenge sorana. Manehna nyalukan domba-dombana ku ngaranna masing-masing, tuluy dituyun ka luar. ⁴Sanggeus kabeh dombana dikaluarkeun, manehna leumpang ti hareup, sarta domba-domba naluturkeun, karana nyarahoeun kana sorana. ⁵Domba-domba moal daek nuturkeun jalma deungeun, malah bakal lalumpatan ngajauhan, karana teu wawuh kana sora nu deungeun.”

⁶Yesus nyarioskeun ieu misil ka maranehna, tapi maranehna teu ngarti kana maksad Anjeunna.

⁷Ku sabab eta Yesus nyarios deui, “Satemenna, satemenna ceuk Kami ka maraneh, Kami teh panto pikeun domba-domba.

⁸“Sakabeh anu datang ti memeh Kami teh bangsat jeung rampog, tapi domba-domba henteu ngadarengekeun ka maranehna. ⁹Kami teh panto; sing saha anu asup ngaliwatan Kami bakal salamet, bebas asup kaluar, sarta manggih pangangonan. ¹⁰Bangsat datang ngan rek maling, maehan, jeung ngaruksak. Ari Kami sumping supaya maranehna boga hirup, jeung hirupna teh ngalimpah-limpah.

¹¹“Kami teh pangangon anu hade. Pangangon anu hade mah ngorbankeun nyawana pikeun domba-dombana. ^a a v11 Yesus nyandak gelar pangangon anu kungsi dianggo ku Rama urang pikeun Israil, tuluy dijadikeun gelar Anjeunna ku manten — Pangangon anu ngalampahkeun hal anu moal dipigawe ku jalma buruhan: ngorbankeun nyawana pikeun domba-domba. ¹²Jalma buruhan, anu lain pangangon jeung lain nu boga domba, ana nenjo ajag datang, domba-domba ditinggalkeun tuluy kabur — ajag narajang sarta nyerakeun domba-domba. ¹³Manehna kabur karana ngan jelema buruhan, teu malire ka domba-domba.

¹⁴“Kami teh pangangon anu hade. Kami wawuh ka domba-domba Kami, sarta domba-domba Kami wawuh ka Kami, ¹⁵sakumaha Rama uninga ka Kami sarta Kami terang ka Rama, jeung Kami ngorbankeun nyawa pikeun domba-domba. ¹⁶Kami boga domba-domba sejen anu lain ti kandang ieu; eta oge kudu dituyun ku Kami, sarta bakal ngadarenge sora Kami. Maranehna bakal ngahiji jadi hiji kelompok, kalawan hiji pangangon. ¹⁷Nya ku sabab ieu Rama mikaasih ka Kami: Kami ngorbankeun nyawa supaya bisa nampa deui. ¹⁸Taya saurang oge anu bisa ngarebut nyawa Kami, tapi ku karep Kami sorangan Kami masrahkeunana. Kami boga wewenang pikeun masrahkeun, sarta wewenang pikeun nampa deui. Ieu parentah teh ditampa ku Kami ti Ama Kami.”

¹⁹Ku sabab ieu ucapan, urang Yahudi pacengkadan deui. ²⁰Loba ti antara maranehna anu ngaromong, “Anjeunna kasurupan setan jeung geus gelo. Ku naon kudu didarengekeun?” ²¹Tapi nu sejen ngaromong, “Ieu ucapan lain ti jalma anu kasurupan setan. Naha setan bisa nyageurkeun panon anu lolong?”

Pesta Dedikasi

²²Tuluy datang Pesta Dedikasi di Yerusalem. Harita keur usum tiis, ^b b v22 Pesta Dedikasi (Hanukah) ngagungkeun pangbaktian deui Bait Allah; eta digelar dina usum tiis sarta henteu kaasup pesta-pesta anu diparentahkeun dina Kitab Toret Musa. ²³sarta Yesus keur angkat-angkatan di Bait Allah, di emper Soleman. ²⁴Urang Yahudi ngarubung ka Anjeunna sarta ngaromong, “Nepi ka iraha anjeun ngagantung-gantung hate kami? Upami anjeun teh Kristus, pok terangkeun sing tetela.”

²⁵Waler Yesus, “Kami geus ngabejaan ka maraneh, tapi maraneh teu palercaya. Pagawean anu dilampahkeun ku Kami dina jenengan Ama Kami, eta anu nyaksian ngeunaan Kami, ²⁶tapi maraneh teu palercaya, karana maraneh lain domba-domba Kami. ²⁷Domba-domba Kami ngadarengekeun sora Kami; Kami wawuh ka maranehna, sarta maranehna nuturkeun Kami. ²⁸Ku Kami maranehna dipaparin hirup langgeng, sarta moal cilaka salilana, jeung moal aya saurang oge anu bisa ngarebut maranehna tina leungeun Kami. ²⁹Ama Kami, anu maparin maranehna ka Kami, langkung ageung ti sakabehna; moal aya saurang oge anu bisa ngarebut maranehna tina panangan Rama. ³⁰Kami jeung Rama teh hiji.” ^c c v30 Yesus ngaku ngahiji jeung Rama-Na — Pribadi-pribadi anu beda tapi sahakekat. Jalma rea ngadenge eta salaku panghinaan ka Allah, tuluy nyokot batu (ay. 33).

³¹Urang Yahudi deui-deui nyokot batu rek maledog Anjeunna.

³²Waler Yesus, “Kami geus nembongkeun loba pagawean anu hade ti Rama ka maraneh. Pedah pagawean nu mana maraneh rek maledog Kami ku batu?”

³³Tembal urang Yahudi, “Lain pedah pagawean hade matak kami rek maledog anjeun ku batu, tapi pedah anjeun ngahina ka Allah, sabab anjeun teh jelema biasa, ngaku-ngaku jadi Allah.”

³⁴Waler Yesus ka maranehna, “Lain geus kaserat dina Kitab Toret maraneh: ‘Kami geus ngandika, maraneh teh allah-allah’? ^d d v34 Yesus ngutip Jabur 82, tempat para hakim Israil disebut “allah-allah” karana pangandika Allah sumping ka maranehna — lain pernyataan yen aya loba allah, tapi hiji alesan anu dicokot tina Kitab Suci maranehna sorangan. ³⁵Lamun maranehna disebut ‘allah-allah,’ nya maranehna anu kasumpingan pangandika Ama Kami — jeung Kitab Suci teu bisa dibolaykeun, ³⁶Ari Kami, anu ku Rama disucikeun sarta diutus ka alam dunya, naha maraneh bet nuding Kami ngahina, ku lantaran Kami nyebutkeun, ‘Kami teh Putra Rama urang’?

³⁷“Lamun Kami henteu ngalampahkeun pagawean Ama Kami, maraneh teu kudu percaya ka Kami. ³⁸Tapi lamun Kami ngalampahkeun, sanajan maraneh embung percaya ka Kami, kudu percaya kana pagaweanana, supaya maraneh nyaho jeung terus nyaho yen Rama aya di jero Kami, sarta Kami aya di jero Rama.”

³⁹Maranehna nyoba deui rek newak Anjeunna, tapi Anjeunna luput tina cangkereman maranehna.

⁴⁰Geus kitu Yesus mulih deui meuntas Walungan Yordan, ka tempat Yahya mimiti ngabaptis bareto, tuluy netep di dinya. ⁴¹Loba jalma anu daratang ka Anjeunna, pok ngaromong, “Yahya mah henteu nyieun hiji tanda ajaib oge, tapi sagala anu diucapkeun ku Yahya ngeunaan jelema ieu kabeh bener.” ⁴²Jeung di tempat eta loba jalma anu palercaya ka Anjeunna.