Rama Kang Mahakwasa Ngatingal marang Abram
Telulas taun sepi candhaké, Rama kita rawuh minangka El-Sadai, ngganti jenengé Abram lan Sarai, lan ndadèkaké tetakan tandha prajanjian ing badan. Abraham ngguyu krungu bakal duwé anak ing umur satus, nyuwun Ismael waé, lan nyunati sabrayaté ing dina iku uga.
17 1Nalika Abram umur sangang puluh sanga taun, Rama kita ngatingal marang dheweke sarta ngandika: “Aku iki El-Sadai—Ramamu Kang Mahakwasa. Lakua ing ngarsaKu lan dadia tanpa cacad. a a v1 El-Sadai tegese “Allah Kang Mahakwasa.” Ing wiwitane janji prajanjian, Rama kita nyatakake sarirane srana asma iki—Kang Mahakwasa, kang mung Panjenengane piyambak kang bisa maringi putra marang Abraham lan Sarah ing nalika wis padha tuwa. 2Lan Aku bakal nganakake prajanjianKu ing antaraKu lan kowe, sarta Aku bakal nangkarake kowe nganti akeh banget.”
3Abram nuli sumungkem, banjur Rama kita ngandika marang dheweke, pangandikane:
4“Mungguh Aku, prajanjianKu iku karo kowe, sarta kowe bakal dadi bapakne akeh bangsa. 5Jenengmu ora bakal Abram maneh, nanging Abraham, awit Aku wis ndadekake kowe bapakne akeh bangsa. 6Aku bakal ndadekake kowe subur banget; Aku bakal ndadekake kowe dadi akeh bangsa, sarta para raja bakal padha metu saka kowe. 7Aku bakal netepake prajanjianKu ing antaraKu lan kowe sarta turunmu ing saburimu, turun-tumurun—dadi prajanjian langgeng—supaya Aku dadi Rama tumrap kowe lan turunmu ing saburimu. b b v7 Rumusan prajanjian—“dadi Allahmu lan Allahe anak-anakmu”—katerjemahake dadi “dadi Ramamu lan Ramane anak-anakmu” awit iya iku prajanjian kang digawe dening Rama kita: dudu kontrak, nanging kulawarga. Panjenengane ngiket sarirane marang Abraham lan saben turun kang tumeka ing saburine. 8Aku bakal maringake marang kowe lan turunmu ing saburimu tanah kang saiki kokenggoni minangka wong neneka—yaiku sakehe tanah Kanaan—dadi duwek kang langgeng; sarta Aku bakal dadi Ramane wong-wong iku.”
9Rama kita banjur ngandika marang Abraham: “Mungguh kowe: estokna prajanjianKu, kowe lan anak-anakmu ing saburimu, turun-tumurun. 10Iki prajanjianKu kang kudu kokestokake, ing antaraKu lan kowe sarta turunmu ing saburimu: saben wong lanang ing antaramu kudu disunat. 11Sunaten daging kulupmu; iku bakal dadi tandhane prajanjian ing antaraKu lan kowe. 12Saben wong lanang ing antaramu, turun-tumurun, kudu disunat nalika umur wolung dina—iya kang lair ing omahmu, iya kang tinuku kalawan slaka saka wong manca kang dudu turunmu dhewe. 13Saben wong kang lair ing omahmu utawa kang tinuku kalawan dhuwitmu kudu disunat. PrajanjianKu bakal ana ing dagingmu, dadi prajanjian langgeng. 14Saben wong lanang kang ora sinunat, kang daging kulupe ora disunat, bakal kasirnakake saka antarane bangsane—dheweke wis ngrusak prajanjianKu.”
Jeneng Anyare Sarah
15Rama kita banjur ngandika marang Abraham: “Bojomu aja kokundang Sarai maneh—jenenge Sarah. 16Aku bakal mberkahi dheweke sarta temenan bakal maringi kowe anak lanang saka dheweke. Aku bakal mberkahi dheweke—dheweke bakal dadi akeh bangsa; para rajane bangsa-bangsa bakal padha metu saka dheweke.”
17Abraham banjur sumungkem karo gumuyu, sarta ngunandika sajroning atine: “Apa wong kang umure satus taun bisa nduwe anak? Apa Sarah kang umure sangang puluh taun bisa nglairake?” 18Abraham banjur matur marang Rama kita: “Dhuh, mugi Ismail kemawon ingkang saged gesang wonten ing ngarsa Paduka!”
19Nanging Rama kita ngandika: “Ora, bojomu Sarah bakal nglairake anak lanang kanggo kowe, lan kowe bakal menehi jeneng Iskak marang bocah iku. Aku bakal netepake prajanjianKu karo dheweke, dadi prajanjian langgeng kanggo turune ing saburine. c c v19 Jeneng Iskak tegese “dheweke gumuyu”—pangeling-eling kang nyentuhake ati tumrap guyune Sarah kang kaget nalika janji iku diparingake. 20Mungguh Ismail, Aku wis krungu panyuwunmu. Aku bakal mberkahi dheweke, ndadekake subur, sarta nangkarake nganti akeh banget. Dheweke bakal nurunake rolas panggedhe, sarta Aku bakal ndadekake dheweke dadi bangsa kang gedhe. 21Nanging prajanjianKu bakal Daktetepake karo Iskak, kang bakal dilairake dening Sarah kanggo kowe ing wektu kaya mangkene taun ngarep.”
22Bareng wis rampung anggone ngandika karo Abraham, Rama kita banjur minggah nilar dheweke. 23Abraham banjur ngajak Ismail anake, sakehe wong kang lair ing omahe, lan sakehe wong kang tinuku kalawan dhuwite—saben wong lanang ing brayate Abraham—banjur disunat daging kulupe ing dina iku uga, kaya kang wis didhawuhake dening Rama kita. 24Abraham umur sangang puluh sanga taun nalika disunat daging kulupe. d d v24 Tetak iku tandha lair kang nuduhake dadi ewoning umat prajanjiane Rama kita. 25Ismail anake umur telulas taun nalika disunat daging kulupe. 26Ing dina iku uga Abraham lan Ismail anake padha disunat. 27Sakehe wong lanang ing brayate—kang lair ing omah lan kang tinuku kalawan slaka saka wong manca—padha disunat bebarengan karo dheweke.