پېدايښت 17 FHB Father's Heart Bible™

17 ¹کله چې اِبرام نهه نوے کلن وو، نو زمونږ پلار هغۀ ته ظاهر شو او ويې فرمائيل چې، ”زۀ اېل شدَى يم—ستا قادرِ مطلق پلار. زما په وړاندې وګرځه او بې‌عيب اوسه. ^a a v1 د اېل شدَى معنىٰ ”قادرِ مطلق خُدائ پاک“ دے. د لوظ د وعدې په دروازه کښې، زمونږ پلار په دې نوم خپل ځان څرګندوى—هغه قادرِ مطلق چې يوازې هغه اِبراهيم او سارا ته په بوډاتوب کښې زوئ ورکولے شى. ²او زۀ به خپل لوظ زما او ستا په مينځ کښې قائم کړم، او زۀ به تا ډېر زيات کړم.“

³نو اِبرام په خپل مخ پرېووتو، او زمونږ پلار ورسره خبرې وکړې او ويې فرمائيل چې:

⁴”زما لوظ خو له تا سره دے، او تۀ به د ډېرو قومونو پلار شې. ⁵ستا نوم به نور اِبرام نۀ وى، بلکې اِبراهيم به وى، ځکه چې ما تۀ د ډېرو قومونو پلار ګرځولے يې. ⁶زۀ به تا ډېر زيات زرخېز کړم؛ زۀ به تا ډېر قومونه جوړ کړم، او بادشاهان به ستا نه پېدا شى. ⁷زۀ به خپل لوظ زما او ستا او له تا نه پس ستا د اولادې په مينځ کښې، د ټولو نسلونو دپاره قائم کړم—يو ابدى لوظ—دې دپاره چې زۀ ستا او له تا نه پس ستا د اولادې پلار شم. ^b b v7 د لوظ عبارت—”چې تا او ستا بچو ته خُدائ پاک شم“—داسې ترجمه شوے دے چې ”ستا پلار او ستا د بچو پلار شم،“ ځکه چې زمونږ پلار چې کوم لوظ کوى هم دغه دے: نۀ کومه معاهده، بلکې يوه کورنۍ. هغه خپل ځان له اِبراهيم او له هغۀ نه پس له هر نسل سره تړى. ⁸زۀ به تا ته او له تا نه پس ستا اولادې ته هغه مُلک درکړم چرته چې تۀ د پردى په شان اوسېږې—د کنعان ټول مُلک—د ابدى ميراث په توګه؛ او زۀ به د هغوئ پلار شم.“

⁹نو زمونږ پلار اِبراهيم ته وفرمائيل چې، ”چې تۀ يې، زما لوظ وساته، تۀ او له تا نه پس ستا بچى، د هغوئ په ټولو نسلونو کښې. ¹⁰دا زما هغه لوظ دے چې ساتل يې په کار دى، زما او ستا او له تا نه پس ستا د اولادې په مينځ کښې: په تاسو کښې د هر نارينه سُنت کول په کار دى. ¹¹د خپلې نرۍ پوستکۍ غوښه سُنت کړئ؛ دا به زما او ستا په مينځ کښې د لوظ نښه وى. ¹²په تاسو کښې هر نارينه، نسل په نسل، چې اته ورځې عُمر يې وى، سُنت دې شى—کۀ ستاسو په کور کښې پېدا شوے وى او کۀ د کوم پردى نه چې ستا د نسل نۀ وى په چاندۍ اخستے شوے وى. ¹³هر هغه څوک چې ستا په کور کښې پېدا شوے وى يا ستا په روپو اخستے شوے وى، د هغۀ سُنت کول په کار دى. زما لوظ به ستا په بدن کښې وى، يو ابدى لوظ. ¹⁴هر هغه بې‌سُنته نارينه چې د خپلې نرۍ پوستکۍ غوښه يې سُنت شوے نۀ وى، هغه به د خپل قوم نه بيل کړے شى—هغۀ زما لوظ ماتکړے دے.“

د سارا نوے نوم

¹⁵نو زمونږ پلار اِبراهيم ته وفرمائيل چې، ”خپله ښځه نور سارى مۀ بوله—د هغې نوم سارا دے. ¹⁶زۀ به هغه برکت کړم او بيشکه به زۀ تا ته د هغې نه زوئ درکړم. زۀ به هغه برکت کړم—هغه به قومونه شى؛ د قومونو بادشاهان به د هغې نه پېدا شى.“

¹⁷اِبراهيم په خپل مخ پرېووتو او خندل يې، او په خپل زړۀ کښې يې ووئيل چې، ”آيا د سل کلن سړى زوئ پېدا کېدے شى؟ آيا نوے کلنه سارا اولاد زېږولے شى؟“ ¹⁸نو اِبراهيم زمونږ پلار ته ووئيل چې، ”کاش چې اِسمٰعيل ستا په وړاندې ژوندے پاتې شى!“

¹⁹خو زمونږ پلار وفرمائيل چې، ”نه، ستا ښځه سارا به تا ته زوئ وزېږوى، او تۀ به د هغۀ نوم اِسحاق کېږدې. زۀ به خپل لوظ له هغۀ سره قائم کړم، له هغۀ نه پس د هغۀ د اولادې دپاره يو ابدى لوظ. ^c c v19 د اِسحاق نوم معنىٰ ”هغه خاندى“ دے—د سارا د هغه حېران کوونکى خندا يوه نرمه يادونه چې کله وعده ورکړے شوه. ²⁰چې اِسمٰعيل دے، ما ستا خبره واورېده. زۀ به هغه برکت کړم، زرخېز به يې کړم، او ډېر زيات به يې کړم. هغه به د دولسو سردارانو پلار شى، او زۀ به هغه يو لوئ قوم جوړ کړم. ²¹خو زۀ به خپل لوظ له اِسحاق سره قائم کړم، چې سارا به يې تا ته راتلونکى کال په دغه وخت وزېږوى.“

²²کله چې هغۀ له اِبراهيم سره خبرې ختمې کړې، نو زمونږ پلار د هغۀ نه پورته لاړو. ²³نو اِبراهيم خپل زوئ اِسمٰعيل، هر هغه څوک چې د هغۀ په کور کښې پېدا شوے وو، او هر هغه څوک چې د هغۀ په روپو اخستے شوے وو—د اِبراهيم په کور کښې هر نارينه—راواخستل او د هغوئ د نرۍ پوستکۍ غوښه يې په هم هغه ورځ سُنت کړه، لکه څنګه چې زمونږ پلار هغۀ ته فرمائيلى وُو. ²⁴کله چې د اِبراهيم د نرۍ پوستکۍ غوښه سُنت شوه، هغه نهه نوے کلن وو. ^d d v24 سُنت د دې جسمانى نښه وه چې څوک د زمونږ پلار د لوظ د قوم څخه دے. ²⁵کله چې د هغۀ د زوئ اِسمٰعيل د نرۍ پوستکۍ غوښه سُنت شوه، هغه ديارلس کلن وو. ²⁶په هم هغه ورځ د اِبراهيم او د هغۀ د زوئ اِسمٰعيل سُنت وشو. ²⁷د هغۀ د کور ټول نارينه—چې په کور کښې پېدا شوى وُو او چې د پردى نه په چاندۍ اخستے شوى وُو—د هغۀ سره سُنت شول.