پېدايښت 18 FHB Father's Heart Bible™

18 ¹نو کله چې اِبراهيم د ورځې په ګرمۍ کښې د خپلې خيمې په دروازه کښې ناست وو، زمونږ پلار هغۀ ته د ممرې د بلوطو ونو سره ښکاره شو. ^a a v1 د زاړۀ عهدنامې په اوږدو کښې زمونږ پلار په داسې بڼو کښې ښکاره کيږى چې د هغۀ بچى ورسره ملاقات کولے شى — د انسانانو په شکل، په اور او وريځ کښې، د يو قاصد په شکل. هغه ذات چې دلته اِبراهيم ته راځى، زمونږ پلار دے، چې تل يې خپل بچى د مينې سره لټولى دى. ²هغۀ سر پورته کړو او وې ليدل چې درے سړى د هغۀ نزدې ولاړ دى. کله چې يې هغوئ وليدل، نو د خپلې خيمې د دروازې نه د هغوئ د ملاقات دپاره وزغستو او زمکې ته يې سر ټيټ کړو. ³هغۀ ووئيل، ”اے زما مالِکه پلاره، کۀ زۀ ستا په نظر کښې منظور يم، نو د خپل غلام له خوا نه مۀ تېرېږه. ⁴لږې اوبۀ دې راوړلى شى چې خپلې پښې پرې ووينځئ او د ونې لاندې آرام وکړئ. ⁵زۀ د ډوډۍ يوه ټوټه راوړم چې تاسو د مخکښې تلو نه وړاندې ځان تازه کړئ، ځکه چې تاسو خپل غلام ته راغلى يئ.“ هغوئ ووئيل، ”لکه څنګه چې تا ووئيل، هغه شان وکړه.“

⁶اِبراهيم په تلوار سره خيمې ته د سارې نزدې ننوتو او ورته يې ووئيل، ”ژر کوه، شاوخوا پنځۀ ويشت پونډه ښۀ اوړۀ واخله، اغږه يې او ډوډۍ پخه کړه.“ ⁷اِبراهيم رمې ته وزغستو، يو نرم او ښۀ سخے يې راونيوو او نوکر ته يې ورکړو، چې هغۀ په تلوار سره تيار کړو. ⁸هغۀ ماستۀ، پۍ او هغه سخے چې تيار شوے وو، راواخستل او د سړو مخې ته يې کېښودل، بيا د ونې لاندې د هغوئ سره ودرېدو او هغوئ خوراک کولو.

⁹هغوئ هغۀ ته ووئيل، ”ستا ښځه ساره چرته ده؟“ هغۀ ووئيل، ”هلته، په خيمه کښې ده.“

¹⁰بيا زمونږ پلار وفرمائيل، ”زۀ به بيا راتلونکى کال په دې وخت کښې خامخا تا ته راستون شم، او ستا ښځه ساره به زوئ ولرى.“ ساره د هغۀ د شا نه د خيمې په دروازه کښې غوږ نيولے وه.

¹¹اِبراهيم او ساره دواړه بوډا شوى وُو، د هغوئ عمر ډېر شوے وو؛ د سارې د ښځتوب عادت بند شوے وو. ¹²ساره په خپل زړۀ کښې وخندله او وې وئيل، ”اوس چې زۀ کمزورې شوې يم، نو به ما ته لذت نصيب شى، حال دا چې زما خاوند هم بوډا شوے دے؟“

¹³بيا زمونږ پلار اِبراهيم ته وفرمائيل، ”ساره ولې وخندله او وې وئيل چې، ’زۀ به په رښتيا سره بچے وزېږوم، سره د دې چې زۀ بوډا يم؟‘ ¹⁴آيا ستا د پلار دپاره څۀ شے ناممکن دے؟ زۀ به په مقررې مودې کښې راتلونکى کال تا ته راستون شم، او ساره به زوئ ولرى.“

¹⁵سارې انکار وکړو او وې وئيل، ”ما خندا ونۀ کړه،“ ځکه چې هغه وېرېدلې وه. هغۀ وفرمائيل، ”نه، تا خندا وکړله.“

د سدوم په لور کتل

¹⁶هغه سړى له هغه ځائ نه روان شول او د سدوم په لور يې ښکته وکتل، او اِبراهيم د هغوئ د بدرقه کولو دپاره ورسره لاړو.

¹⁷بيا زمونږ پلار وفرمائيل، ”څۀ چې زۀ کول غواړم، آيا به زۀ هغه د اِبراهيم نه پټ کړم، ¹⁸ځکه چې اِبراهيم به خامخا يو لوئ او زورور قوم جوړ شى، او د زمکې ټول قومونه به د هغۀ په وسيله برکت ومومى؟ ¹⁹ځکه چې ما هغه غوره کړے دے، دې دپاره چې هغه خپل بچو او د ځان نه پس خپلې کورنۍ ته لارښوونه وکړى چې زما لار وساتى او هغه څۀ وکړى چې سم او انصاف وى، دې دپاره چې زۀ هغه څۀ پوره کړم چې ما د اِبراهيم سره وعده کړې ده.“ ²⁰بيا زمونږ پلار وفرمائيل، ”د سدوم او عموره په خلاف فرياد ډېر دے، او د هغوئ ګناه ډېره سخته ده، ²¹نو زۀ به ښکته لاړ شم او وبه ګورم چې آيا هغوئ په رښتيا داسې کړى دى لکه هغه فرياد چې ما ته رارسېدلے دے؛ کۀ داسې نۀ وى، نو زۀ به پوه شم.“

²²نو هغه سړى له هغه ځائ نه واوښتل او د سدوم په لور روان شول، خو اِبراهيم د زمونږ پلار په مخکښې ولاړ پاتې شو. ²³بيا اِبراهيم نزدې شو او وې وئيل، ”آيا تۀ به په رښتيا سره صادقان د بدکارانو سره يوځائ ختم کړې؟ ²⁴فرض کړه چې په ښار کښې پنځوس صادقان وى — آيا تۀ به هغه په رښتيا ختم کړې، او د هغو پنځوسو صادقانو په خاطر چې په هغه ښار کښې دى، هغه ځائ به نۀ بخښې؟ ²⁵دا به له تا نه ليرې وى چې صادق د بدکار سره ووژنې او دواړو سره يو شان سلوک وکړې! دا دې له تا نه ليرې وى! آيا د ټولې زمکې قاضى به انصاف ونۀ کړى؟“

²⁶زمونږ پلار وفرمائيل، ”کۀ زۀ د سدوم په ښار کښې پنځوس صادقان ومومم، نو زۀ به د هغوئ په خاطر ټول ځائ وبخښم.“

²⁷اِبراهيم ووئيل، ”اګر چې زۀ خاورې او ايرې يم، بيا هم ما جرأت وکړو چې خپل مالِک پلار سره خبرې وکړم.

²⁸فرض کړه چې د پنځوسو صادقانو نه پنځۀ کم وى. آيا تۀ به د پنځو په خاطر ټول ښار تباه کړې؟“ زمونږ پلار وفرمائيل، ”کۀ زۀ هلته پنځۀ څلوېښت ومومم، نو هغه به تباه نۀ کړم.“

²⁹هغۀ بيا ورته ووئيل، ”فرض کړه چې هلته څلوېښت وميندلى شى.“ هغۀ وفرمائيل، ”زۀ به د څلوېښتو په خاطر دا کار ونۀ کړم.“

³⁰اِبراهيم ووئيل، ”زما مالِک پلار دې غصه نۀ کيږى، او زۀ دې خبره وکړم. فرض کړه چې هلته دېرش وميندلى شى.“ هغۀ وفرمائيل، ”کۀ زۀ هلته دېرش ومومم، نو دا کار به ونۀ کړم.“

³¹اِبراهيم ووئيل، ”ما خو جرأت وکړو چې خپل مالِک پلار سره خبرې وکړم، نو فرض کړه چې هلته يواځې شل وميندلى شى.“ هغۀ وفرمائيل، ”زۀ به د شلو په خاطر هغه تباه نۀ کړم.“

³²بيا هغۀ ووئيل، ”زما مالِک پلار دې غصه نۀ کيږى، يواځې يو ځل بيا دې زۀ خبره وکړم: فرض کړه چې هلته يواځې لس وميندلى شى.“ زمونږ پلار وفرمائيل، ”زۀ به د لسو په خاطر هغه تباه نۀ کړم.“

³³کله چې زمونږ پلار د اِبراهيم سره خبرې پوره کړې، نو هغه لاړو؛ او اِبراهيم خپل ځائ ته راستون شو.