ကမ္ဘာဦး 18 FHB Father's Heart Bible™

18 ¹နေ့၏အပူရှိန်၌ အာဗြဟံသည် မိမိ၏တဲတံခါးဝတွင် ထိုင်နေစဉ် ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် မံရေရှိ ဝက်သစ်ချပင်များအနီး၌ သူ့အား ထင်ရှားတော်မူ၏။ ^a a v1 ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတစ်လျှောက်လုံး၌ ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် မိမိ၏သားသမီးများ တွေ့ဆုံနိုင်သော အသွင်သဏ္ဌာန်များ—လူများအဖြစ်၊ မီးနှင့်မိုးတိမ်ထဲ၌၊ စေတမန်တစ်ပါးအဖြစ်—ဖြင့် ထင်ရှားတော်မူ၏။ ဤနေရာတွင် အာဗြဟံထံ ကြွလာတော်မူသောအရှင်ကား မိမိ၏သားသမီးများကို မေတ္တာဖြင့် အစဉ်လိုက်ရှာတော်မူသော ငါတို့၏ခမည်းတော် ဖြစ်တော်မူ၏။ ²အာဗြဟံသည် မျှော်ကြည့်လိုက်ရာ မိမိအနီး၌ ရပ်နေသော လူသုံးဦးကို မြင်လေ၏။ သူတို့ကိုမြင်သော် တဲတံခါးဝမှ သူတို့ထံသို့ ပြေး၍ ကြိုဆိုကာ မြေသို့ ဦးညွှတ်လေ၏။ ³အာဗြဟံက “အကျွန်ုပ်၏အရှင်ခမည်းတော်၊ အကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တော်၏ရှေ့တော်၌ မျက်နှာသာရပါလျှင် ကိုယ်တော်၏ကျွန်ကို ကျော်၍ မကြွသွားတော်မူပါနှင့်။ ⁴ကိုယ်တော်တို့၏ခြေတော်များကို ဆေးနိုင်ရန် ရေအနည်းငယ်ကို ယူဆောင်ခွင့်ပြုတော်မူ၍ သစ်ပင်အောက်၌ နားနေတော်မူကြပါ။ ⁵ကိုယ်တော်တို့သည် ကိုယ်တော်တို့၏ကျွန်ထံသို့ ကြွလာကြသောကြောင့် ခရီးဆက်မသွားမီ အားပြန်ဖြည့်နိုင်ကြရန် မုန့်အနည်းငယ်ကို အကျွန်ုပ်ယူဆောင်ခွင့်ပြုတော်မူပါ” ဟု လျှောက်လေ၏။ ထိုသူတို့ကလည်း “သင်ဆိုသည့်အတိုင်း ပြုလော့” ဟု ဆိုကြ၏။

⁶အာဗြဟံသည် တဲထဲရှိ စာရာထံသို့ အလျင်အမြန်ဝင်၍ “အလျင်အမြန် မုန့်ညက်ကောင်းကို ပေါင်နှစ်ဆယ့်ငါးခန့် ယူ၍ နယ်ပြီးလျှင် မုန့်လုပ်လော့” ဟု ဆို၏။ ⁷အာဗြဟံသည် နွားအုပ်ထံသို့ ပြေး၍ နုနယ်၍ကောင်းသော နွားကလေးတစ်ကောင်ကို ယူပြီး အစေခံအား ပေးရာ၊ အစေခံသည် ၎င်းကို အလျင်အမြန် ချက်ပြုတ်လေ၏။ ⁸ထိုနောက် ဒိန်ခဲ၊ နွားနို့နှင့် ချက်ပြုတ်ပြီးသော နွားသားကို ယူ၍ ထိုသူတို့ရှေ့၌ တည်ခင်းပြီးလျှင် သူတို့စားနေစဉ် သစ်ပင်အောက်၌ သူတို့အနားတွင် ရပ်နေလေ၏။

⁹ထိုသူတို့က “သင်၏မယား စာရာ အဘယ်မှာရှိသနည်း” ဟု သူ့အားမေးကြ၏။ သူက “တဲထဲ၌ ရှိပါသည်” ဟု ဖြေ၏။

¹⁰ထိုအခါ ငါတို့၏ခမည်းတော်က “နောင်နှစ် ဤအချိန်ခါ၌ သင့်ထံသို့ ငါ ဧကန်အမှန်ပြန်လာမည်။ ထိုအခါ သင်၏မယား စာရာသည် သားတစ်ယောက်ကို ရလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ စာရာသည် ခမည်းတော်၏နောက်ဘက် တဲတံခါးဝ၌ နားထောင်လျက်ရှိ၏။

¹¹အာဗြဟံနှင့်စာရာတို့သည် အသက်ကြီးရင့်၍ အရွယ်လွန်ကြပြီ။ စာရာ၌လည်း အမျိုးသမီးရာသီ ရပ်စဲသွားပြီ ဖြစ်၏။ ¹²သို့ဖြစ်၍ စာရာသည် “ငါသည် အိုမင်းနွမ်းရိပြီးမှ၊ ငါ၏သခင်လည်း အိုမင်းနေပြီ ဖြစ်လျက် ငါ၌ မွေ့လျော်ခြင်း ရှိဦးမည်လော” ဟု စိတ်ထဲ၌ ရယ်လေ၏။

¹³ထိုအခါ ငါတို့၏ခမည်းတော်က အာဗြဟံအား “စာရာက ‘ငါသည် ဤမျှ အိုမင်းပြီးမှ အမှန်ပင် သားဖွားရဦးမည်လော’ ဟုဆို၍ အဘယ်ကြောင့် ရယ်သနည်း။ ¹⁴သင်၏ခမည်းတော်အဖို့ မတတ်နိုင်သောအမှု တစ်စုံတစ်ရာ ရှိသလော။ နောင်နှစ် ချိန်းချက်သော အချိန်ခါ၌ သင့်ထံသို့ ငါ ပြန်လာမည်။ ထိုအခါ စာရာသည် သားတစ်ယောက်ကို ရလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

¹⁵စာရာသည် ကြောက်သောကြောင့် “အကျွန်ုပ် မရယ်ပါ” ဟု ငြင်းဆို၏။ သို့ရာတွင် ကိုယ်တော်က “မဟုတ်၊ သင်ရယ်ပြီ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

သောဒုံမြို့ဘက်သို့ မျှော်ကြည့်ခြင်း

¹⁶ထိုသူတို့သည် ထိုအရပ်မှ ထွက်ခွာ၍ သောဒုံမြို့ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်ကြ၏။ အာဗြဟံသည်လည်း သူတို့ကို ပို့ဆောင်ရန် အတူလိုက်ပါသွား၏။

¹⁷ထိုအခါ ငါတို့၏ခမည်းတော်က “ငါပြုမည့်အမှုကို အာဗြဟံအား ငါ ထိမ်ဝှက်ထားရမည်လော။ ¹⁸အာဗြဟံသည် ကြီးမား၍ တန်ခိုးကြီးသော လူမျိုးတစ်မျိုး ဧကန်အမှန် ဖြစ်လာမည်ဖြစ်၍ မြေကြီးပေါ်ရှိ လူမျိုးအပေါင်းတို့သည် သူ့အားဖြင့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို ခံစားရကြမည်။ ¹⁹အကြောင်းမူကား၊ သူသည် မိမိ၏သားသမီးများနှင့် မိမိနောက် မိမိ၏အိမ်ထောင်စုအား ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သောအမှုကို ပြုခြင်းဖြင့် ငါ၏လမ်းစဉ်ကို စောင့်ထိန်းစေရန်၊ ထိုမှတစ်ဆင့် အာဗြဟံအား ငါ ကတိထားသောအရာကို ငါ ပြည့်စုံစေနိုင်ရန် သူ့ကို ငါ ရွေးကောက်ခဲ့ပြီ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ²⁰ထိုနောက် ငါတို့၏ခမည်းတော်က “သောဒုံမြို့နှင့် ဂေါမောရမြို့တို့ကို စွပ်စွဲသော အော်ဟစ်သံသည် ကြီးမား၍ သူတို့၏အပြစ်သည်လည်း အလွန်ကြီးလေးလှ၏။ ²¹ထိုကြောင့် ငါ ဆင်းသွား၍ ငါ့ထံသို့ ရောက်လာသော အော်ဟစ်သံ ဆိုသည့်အတိုင်း သူတို့ လုံးဝ ပြုမိ မပြုမိကို ငါ ကြည့်ရှုမည်။ သို့မဟုတ်ပါက ငါ သိရှိမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

²²ထို့နောက် ထိုသူတို့သည် ထိုအရပ်မှ လှည့်၍ သောဒုံမြို့ဘက်သို့ သွားကြ၏။ အာဗြဟံမူကား ငါတို့၏ခမည်းတော်၏ရှေ့တော်၌ ဆက်လက်ရပ်လျက် နေ၏။ ²³ထိုအခါ အာဗြဟံသည် အနီးသို့ ချဉ်းကပ်၍ “ကိုယ်တော်သည် ဖြောင့်မတ်သူကို ဆိုးယုတ်သူနှင့်အတူ အမှန်ပင် သုတ်သင်ပယ်ရှင်းတော်မူမည်လော။ ²⁴ထိုမြို့၌ ဖြောင့်မတ်သူ ငါးဆယ် ရှိသည်ဆိုအံ့။ ကိုယ်တော်သည် ၎င်း၌ရှိသော ဖြောင့်မတ်သူ ငါးဆယ်အတွက် ထိုအရပ်ကို ချမ်းသာမပေးဘဲ ထိုမြို့ကို အမှန်ပင် သုတ်သင်ပယ်ရှင်းတော်မူမည်လော။ ²⁵ဖြောင့်မတ်သူကို ဆိုးယုတ်သူနှင့်အတူ တူညီစွာဆက်ဆံ၍ သတ်တော်မူခြင်းသည် ကိုယ်တော်နှင့် ဝေးပါစေသား။ ကိုယ်တော်နှင့် ဝေးပါစေသား။ မြေတစ်ပြင်လုံးကို တရားစီရင်တော်မူသောအရှင်သည် တရားမျှတစွာ စီရင်တော်မူမည် မဟုတ်လော” ဟု လျှောက်လေ၏။

²⁶ငါတို့၏ခမည်းတော်က “သောဒုံမြို့ထဲ၌ ဖြောင့်မတ်သူ ငါးဆယ်ကို ငါတွေ့လျှင် သူတို့အတွက် ထိုအရပ်တစ်ခုလုံးကို ငါ ချမ်းသာပေးမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

²⁷အာဗြဟံက “အကျွန်ုပ်သည် မြေမှုန့်နှင့် ပြာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အကျွန်ုပ်၏အရှင်ခမည်းတော်အား လျှောက်ဝံ့မိပါပြီ။

²⁸ဖြောင့်မတ်သူ ငါးဆယ်တွင် ငါးယောက် လိုအံ့ဆိုပါစို့။ ကိုယ်တော်သည် ငါးယောက်အတွက် တစ်မြို့လုံးကို ဖျက်ဆီးတော်မူမည်လော” ဟု လျှောက်၏။ ငါတို့၏ခမည်းတော်ကလည်း “ထို၌ လေးဆယ့်ငါးယောက်ကို ငါတွေ့လျှင် ဖျက်ဆီးမည်မဟုတ်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

²⁹အာဗြဟံက ကိုယ်တော်အား တစ်ဖန် “ထို၌ လေးဆယ် တွေ့ရသည်ဆိုပါစို့” ဟု လျှောက်ပြန်၏။ ကိုယ်တော်က “လေးဆယ်အတွက် ငါ ထိုသို့ မပြုပြီ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

³⁰အာဗြဟံက “အကျွန်ုပ်၏အရှင်ခမည်းတော် အမျက်ထွက်တော်မမူပါနှင့်။ အကျွန်ုပ် လျှောက်ပါရစေ။ ထို၌ သုံးဆယ် တွေ့ရသည်ဆိုပါစို့” ဟု လျှောက်၏။ ကိုယ်တော်က “ထို၌ သုံးဆယ်ကို ငါတွေ့လျှင် ထိုသို့ မပြုပြီ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

³¹အာဗြဟံက “အကျွန်ုပ်သည် အကျွန်ုပ်၏အရှင်ခမည်းတော်အား လျှောက်ဝံ့မိသည်ဖြစ်၍ ထို၌ နှစ်ဆယ်မျှသာ တွေ့ရသည်ဆိုပါစို့” ဟု လျှောက်၏။ ကိုယ်တော်က “နှစ်ဆယ်အတွက် ငါ ဖျက်ဆီးမည်မဟုတ်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

³²ထိုအခါ အာဗြဟံက “အကျွန်ုပ်၏အရှင်ခမည်းတော် အမျက်ထွက်တော်မမူပါနှင့်။ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်သာ အကျွန်ုပ် လျှောက်ပါရစေ။ ထို၌ ဆယ်ယောက်မျှသာ တွေ့ရသည်ဆိုပါစို့” ဟု လျှောက်၏။ ငါတို့၏ခမည်းတော်က “ဆယ်ယောက်အတွက် ငါ ဖျက်ဆီးမည်မဟုတ်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

³³ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် အာဗြဟံနှင့် စကားပြောဆိုပြီးသောအခါ ကြွသွားတော်မူ၏။ အာဗြဟံသည်လည်း မိမိ၏နေရာသို့ ပြန်သွားလေ၏။