ዘፍጥረት 18

18 ¹አባታችን በቀኑ ትኵሳት ጊዜ፣ አብርሃም በድንኳኑ መግቢያ ተቀምጦ ሳለ፣ በመምሬ የአድባር ዛፎች አጠገብ ተገለጠለት። ^a a v1 በብሉይ ኪዳን ሁሉ አባታችን ልጆቹ ሊያገኙት በሚችሉበት መልክ ይገለጣል፤ እንደ ሰው፣ በእሳትና በደመና፣ እንደ መልእክተኛ። እዚህ ወደ አብርሃም የሚመጣው አባታችን ነው፤ እርሱም ሁልጊዜ ልጆቹን በፍቅር ሲከተል የኖረ ነው። ²ቀና ብሎ ሲመለከት፣ ሦስት ሰዎች በአጠገቡ ቆመው አየ። ባያቸውም ጊዜ ሊቀበላቸው ከድንኳኑ መግቢያ ሮጠ፤ ወደ ምድርም ለጥ ብሎ ሰገደ። ³እንዲህም አለ፤ “ጌታዬ አባት ሆይ፣ በፊትህ ሞገስ አግኝቼ እንደ ሆነ፣ እባክህ ባሪያህን አትለፍ። ⁴ጥቂት ውሃ ይምጣላችሁ፤ እግራችሁን ታጠቡ፤ ከዛፉም ሥር ዕረፉ። ⁵እናንተም ወደ ባሪያችሁ ስለ መጣችሁ፣ ቍራሽ እንጀራ ላምጣላችሁ፤ ራሳችሁን አበርትታችሁ ከዚያ በኋላ ትሄዳላችሁ።” እነርሱም፣ “እንዳልኸው አድርግ” አሉ።

⁶አብርሃም ወደ ድንኳኑ ወደ ሣራ ፈጥኖ ሄደ፤ “ፈጥነሽ ሃያ አምስት ፓውንድ ያህል የተሰለቀ ዱቄት አዘጋጂ፤ አቡኪውም እንጀራ ጋግሪ” አላት። ⁷አብርሃምም ወደ ከብቶቹ ሮጠ፤ ለጋና መልካም ጥጃ ወስዶ ለብላቴናው ሰጠ፤ እርሱም ሊያዘጋጀው ፈጠነ። ⁸እርጎና ወተት፣ የተዘጋጀውንም ጥጃ ወስዶ በሰዎቹ ፊት አቀረበ፤ እነርሱም ሲበሉ እርሱ ከዛፉ ሥር በአጠገባቸው ቆመ።

⁹እነርሱም፣ “ሚስትህ ሣራ የት ናት?” ብለው ጠየቁት። እርሱም፣ “በዚያ በድንኳኑ ውስጥ ናት” አለ።

¹⁰አባታችንም፣ “በሚመጣው ዓመት በዚህ ጊዜ ወደ አንተ በእርግጥ እመለሳለሁ፤ ሚስትህ ሣራም ወንድ ልጅ ይኖራታል” አለ። ሣራም ከበስተ ኋላው በድንኳኑ መግቢያ ሆና ትሰማ ነበር።

¹¹አብርሃምና ሣራ ሸምግለው በዕድሜ የገፉ ነበሩ፤ ሣራም የሴቶች ልማድ ቀርቶባት ነበር። ¹²ሣራም በልቧ፣ “ካረጀሁ በኋላ፣ ጌታዬም ሽማግሌ ሆኖ ሳለ፣ ደስታ ይኖረኛልን?” ብላ ሳቀች።

¹³አባታችንም አብርሃምን እንዲህ አለው፤ “ሣራ፣ ‘እኔ አርጅቼ ሳለሁ በእርግጥ እወልዳለሁን?’ ብላ ለምን ሳቀች? ¹⁴ለአባትህ የሚሳነው ነገር አለን? በተወሰነው ጊዜ በሚመጣው ዓመት ወደ አንተ እመለሳለሁ፤ ሣራም ወንድ ልጅ ይኖራታል።”

¹⁵ሣራም ስለ ፈራች፣ “አልሳቅሁም” ብላ ካደች። እርሱ ግን፣ “አይደለም፣ ሳቅሽ” አለ።

ወደ ሰዶም መመልከት

¹⁶ሰዎቹም ከዚያ ተነሥተው ወደ ሰዶም ትኵ ብለው ተመለከቱ፤ አብርሃምም ሊሸኛቸው አብሯቸው ሄደ።

¹⁷አባታችንም እንዲህ አለ፤ “ላደርግ ያለሁትን ነገር ከአብርሃም እሰውራለሁን? ¹⁸አብርሃም በእርግጥ ታላቅና ኀያል ሕዝብ ይሆናል፤ የምድርም አሕዛብ ሁሉ በእርሱ ይባረካሉና? ¹⁹እርሱ ልጆቹንና ከእርሱ በኋላ ቤተሰቡን ቀናውንና ትክክለኛውን ነገር በማድረግ የእኔን መንገድ እንዲጠብቁ ያዛቸው ዘንድ መርጬዋለሁና፤ ይኸውም ለአብርሃም የተስፋ ቃል የገባሁለትን እፈጽምለት ዘንድ ነው።” ²⁰አባታችንም እንዲህ አለ፤ “በሰዶምና በገሞራ ላይ የሚሰማው ጩኸት ታላቅ ነው፤ ኀጢአታቸውም እጅግ ከባድ ነው፤ ²¹ወርጄ ወደ እኔ የደረሰው ጩኸት እንደሚለው ፈጽመው አድርገው እንደ ሆነ አያለሁ፤ ያልሆነ እንደ ሆነም ዐውቃለሁ።”

²²ሰዎቹም ከዚያ ዞረው ወደ ሰዶም ሄዱ፤ አብርሃም ግን በአባታችን ፊት ቆሞ ቀረ። ²³አብርሃምም ቀርቦ እንዲህ አለ፤ “ጻድቁን ከበደለኛው ጋር በእርግጥ ትደመስሳለህን? ²⁴በከተማዪቱ ውስጥ አምሳ ጻድቃን ቢኖሩ ምን ይሆናል? በውስጧ ስላሉት አምሳ ጻድቃን ቦታውን ሳትምር በእርግጥ ትደመስሳታለህን? ²⁵ጻድቁን ከበደለኛው ጋር ገድለህ አንድ ዐይነት ልታደርጋቸው ከአንተ ይራቅ! ከአንተ ይራቅ! የምድር ሁሉ ዳኛ ፍትሕን አያደርግምን?”

²⁶አባታችንም፣ “በሰዶም ከተማ ውስጥ አምሳ ጻድቃን ባገኝ፣ ስለ እነርሱ ስፍራውን ሁሉ እምራለሁ” አለ።

²⁷አብርሃምም እንዲህ አለ፤ “አፈርና ዐመድ ብቻ ሆኜ ሳለሁ ለጌታዬ ለአባቴ ልናገር ደፈርሁ።

²⁸ከአምሳው ጻድቃን አምስት ቢጎድሉስ? ስለ አምስት ከተማዪቱን ሁሉ ታጠፋለህን?” አባታችንም፣ “አርባ አምስት ባገኝ አላጠፋትም” አለ።

²⁹ደግሞም ተናገረው፤ “እዚያ አርባ ቢገኙስ?” አለ። እርሱም፣ “ስለ አርባው አላደርገውም” አለ።

³⁰አብርሃምም፣ “ጌታዬ አባቴ አይቈጣ፤ ልናገር። እዚያ ሠላሳ ቢገኙስ?” አለ። እርሱም፣ “እዚያ ሠላሳ ባገኝ አላደርገውም” አለ።

³¹አብርሃምም፣ “ለጌታዬ ለአባቴ ልናገር ስለ ደፈርሁ፣ እዚያ ሃያ ብቻ ቢገኙስ?” አለ። እርሱም፣ “ስለ ሃያው አላጠፋትም” አለ።

³²ደግሞም፣ “ጌታዬ አባቴ አይቈጣ፤ አንድ ጊዜ ብቻ ልናገር፤ እዚያ ዐሥር ብቻ ቢገኙስ?” አለ። አባታችንም፣ “ስለ ዐሥሩ አላጠፋትም” አለ።

³³አባታችንም ከአብርሃም ጋር መነጋገር ከጨረሰ በኋላ ሄደ፤ አብርሃምም ወደ ስፍራው ተመለሰ።