Purwaning Dumadi 18 FHB Father's Heart Bible™

18 ¹Kacarita Rama kita ngatingal marang Abraham ing sacedhake wit-wit elah ing Mamre, nalika Abraham lagi lungguh ing lawanging tarube ing wayah panase srengenge. ^a a v1 Ing saindhenging Prajanjian Lawas, Rama kita ngatingal ing wujud kang bisa ditemoni dening para putrane—minangka manungsa, ing geni lan mega, minangka sawijining utusan. Kang rawuh marani Abraham ing kene iku Rama kita piyambak, kang tansah ngupaya para putrane kanthi katresnan. ²Abraham tumenga lan weruh ana wong telu padha ngadeg ing sacedhake. Bareng weruh wong-wong mau, banjur mlayu methukake saka lawanging tarube lan sujud konjem ing lemah. ³Ature: “Dhuh Gusti Rama kawula, manawi kawula pikantuk sih-kawelasan wonten ing ngarsa Paduka, mugi sampun ngantos nglangkungi abdi Paduka punika. ⁴Keparenga mbekta toya sekedhik kangge wijiki samparan Paduka, saha kersaa ngaso wonten ing sangandhaping wit. ⁵Keparenga kawula ngaturi roti sakedhik, supados Paduka saged ngegaraken panggalih saderengipun nglajengaken lampah, awit Paduka sampun kersa rawuh dhateng abdi Paduka.” Pangandikane: “Iya, tindakna kaya kang wis kokkandhakake.”

⁶Abraham gegancangan mlebu ing tarub, nemoni Sara, banjur kandha: “Age-age, njupuka glepung alus watara rolas kilogram, ulenana, banjur gawenen roti.” ⁷Abraham banjur mlayu menyang pakumpulaning kewan, njupuk pedhet kang enom tur becik, dipasrahake marang abdine, kang gegancangan ngolah pedhet mau. ⁸Banjur njupuk dhadhih, susu, lan pedhet kang wis diolah mau, disuguhake marang wong-wong mau, nuli ngadeg ngladeni ing sacedhake ing sangisoring wit nalika wong-wong mau padha dhahar.

⁹Wong-wong mau ndangu marang Abraham: “Sara, bojomu, ana ing endi?” Ature Abraham: “Wonten ing salebeting tarub.”

¹⁰Rama kita banjur ngandika: “Aku mesthi bakal bali marani kowe ing taun ngarep ing wektu kaya saiki, lan Sara, bojomu, bakal duwe anak lanang.” Sara ngrungokake saka lawanging tarub ing samburine Panjenengane.

¹¹Abraham lan Sara wis padha tuwa, wis lanjut umure; Sara wis mandheg anggone ngalami adate wong wadon. ¹²Sara banjur mesem sajroning ati, grenengan: “Sawise aku tuwa kaya ngene, apa aku isih bakal ngrasakake kabungahan, mangka bendaraku uga wis tuwa?”

¹³Rama kita banjur ngandika marang Abraham: “Yagene Sara mau ngguyu, kandhane: ‘Apa aku temenan bakal nglairake anak, mangka aku wis tuwa ngene?’ ¹⁴Apa ana prakara kang mokal tumrap Ramamu? Aku bakal bali marani kowe ing taun ngarep ing wektu kang wis katemtokake, lan Sara bakal duwe anak lanang.”

¹⁵Sara nyelaki, ature: “Kawula boten ngguyu,” amarga wedi. Nanging Panjenengane ngandika: “Ora, kowe pancen ngguyu.”

Mirsani menyang Kutha Sodom

¹⁶Wong-wong mau banjur padha tindak saka ing kono lan mirsani mangisor menyang Sodom, dene Abraham ngeterake tindake.

¹⁷Rama kita banjur ngandika: “Apa Aku bakal ngumpetake marang Abraham apa kang arep Daktindakake, ¹⁸amarga Abraham mesthi bakal dadi bangsa kang gedhe lan kuwat, lan sakabehing bangsa ing bumi bakal binerkahan lantaran dheweke? ¹⁹Awit Aku wis milih dheweke, supaya dheweke mrentah anak-anake lan brayate sapungkure supaya padha netepi dalanKu srana nindakake apa kang bener lan adil, supaya Aku bisa ngleksanani apa kang wis Dakjanjekake marang Abraham.” ²⁰Rama kita banjur ngandika: “Pasambat nglawan Sodom lan Gomora iku gedhe banget, lan dosane abot banget, ²¹mulane Aku arep mudhun lan mirsani apa saestu wong-wong mau wis tumindak kaya pasambat kang tekan ngarsaKu; manawa ora, Aku bakal mangerteni.”

²²Wong-wong mau banjur padha mingser saka ing kono lan tindak menyang Sodom, dene Abraham isih tetep ngadeg ana ing ngarsane Rama kita. ²³Abraham banjur nyaket lan matur: “Punapa Paduka saestu badhe nyirnakaken tiyang ingkang mursid sesarengan kaliyan tiyang ingkang duraka? ²⁴Upami wonten tiyang mursid seket wonten ing kitha—punapa Paduka saestu badhe nyirnakaken, boten ngeman papan punika margi saking tiyang mursid seket ingkang wonten ing ngriku? ²⁵Tebih saking Paduka anggen Paduka badhe nyedani tiyang mursid sesarengan kaliyan tiyang duraka, ngantos sami kemawon kawontenanipun! Tebih saking Paduka! Punapa Hakiming salumahing bumi boten badhe tumindak adil?”

²⁶Rama kita ngandika: “Manawa Aku nemu wong mursid seket ing sajroning kutha Sodom, Aku bakal ngeman papan iku kabeh marga saka wong-wong mau.”

²⁷Abraham matur: “Kawula sampun kumawantun matur dhateng Paduka, Dhuh Gusti Rama kawula, sanajan kawula namung awu lan lebu.

²⁸Upami tiyang mursid ingkang seket wau kirang gangsal. Punapa Paduka badhe numpes kitha sadaya margi saking gangsal tiyang?” Rama kita ngandika: “Aku ora bakal numpes, manawa Aku nemu patang puluh lima ana ing kono.”

²⁹Abraham matur maneh: “Upami wonten tiyang kawan dasa ingkang kepanggih ing ngriku.” Pangandikane: “Marga saka wong patang puluh iku, Aku ora bakal nindakake.”

³⁰Abraham matur: “Dhuh Gusti Rama kawula, mugi sampun duka, kawula badhe matur malih. Upami wonten tiyang tigang dasa ingkang kepanggih ing ngriku.” Pangandikane: “Aku ora bakal nindakake, manawa Aku nemu telung puluh ana ing kono.”

³¹Abraham matur: “Sarehne kawula sampun kumawantun matur dhateng Paduka, Dhuh Gusti Rama kawula, upami namung wonten tiyang kalih dasa ingkang kepanggih ing ngriku.” Pangandikane: “Marga saka wong rong puluh iku, Aku ora bakal numpes.”

³²Abraham banjur matur: “Dhuh Gusti Rama kawula, mugi sampun duka, kawula namung badhe matur sapisan malih: upami namung wonten tiyang sedasa ingkang kepanggih ing ngriku.” Rama kita ngandika: “Marga saka wong sepuluh iku, Aku ora bakal numpes.”

³³Bareng Rama kita wis rampung anggone ngandika karo Abraham, banjur tindak; dene Abraham bali menyang panggonane.