Rama Urang Nganjang ka Ibrahim

Tilu tamu narima kahadéan Abraham anu buru-buru, sarta salah sahijina ngulang jangji ngeunaan hiji putra. Sarah seuri di tukangeun kémah sarta kapanggih kalayan lemah lembut. Tuluy Abraham nawar ka Rama urang ti lima puluh jalma bener di Sodom nepi ka sapuluh.

Pasal 18.

Harita Rama urang nembongan ka Ibrahim di tangkal-tangkal jati di Mamre, waktu anjeunna keur calik di lawang kemahna dina panasna poe. ^a Ibrahim tanggah, breh katingali aya tilu jalma nangtung deukeut anjeunna. Barang ningali maranehna, anjeunna lumpat ti lawang kemahna rek mapag, tuluy sujud kana taneuh. Pok anjeunna unjukan, “Nun Ama, Gusti abdi, upami abdi kenging kurnia ti Gusti, mugi ulah ngalangkung bae ti abdi-Na Gusti. Mangga candak heula cai saeutik kanggo ngumbah sampean Gusti, teras ngareureuhkeun di handapeun tangkal. Sareng abdi bade nyandak roti saeutik, supados Gusti sadaya tiasa nyegerkeun salira sateuacan ngalajengkeun lalampahan, margi Gusti parantos sumping ka abdi-Na Gusti.” Waler aranjeunna, “Mangga, laksanakeun sakumaha anu ku anjeun diucapkeun.”

Ibrahim buru-buru asup ka jero kemah manggihan Sarah, saurna, “Geura, cokot tipung anu alus kira-kira dua puluh lima pon, uleni, jeung jieun roti.” Tuluy Ibrahim lumpat ka ingon-ingonna, nyokot anak sapi anu ngora tur alus, terus dipasrahkeun ka gandek, anu gancang-gancang nyadiakeun. Anjeunna nyandak dadih jeung susu, katut anak sapi anu geus asak, tuluy disuguhkeun ka para tamu, geus kitu anjeunna ngadeg di gigireun aranjeunna di handapeun tangkal waktu aranjeunna tuang.

Para tamu naroskeun ka anjeunna, “Mana Sarah, garwa anjeun?” Walon Ibrahim, “Aya, di jero kemah.”

Tuluy Rama urang ngandika, “Kami pasti bakal datang deui ka maneh dina waktu kieu taun hareup, sarta Sarah, pamajikan maneh, bakal boga anak lalaki.” Sarah ngabandungan ti lawang kemah di tukangeun Mantenna.

Ibrahim jeung Sarah geus kolot, geus lanjut yuswa; Sarah geus eureun tina kabiasaan awewe. Sarah seuri dina jero hatena, pokna, “Sanggeus kolot kieu, naha kuring bakal ngarasa kasenangan, bari salaki oge geus kolot?”

Tuluy Rama urang ngandika ka Ibrahim, “Ku naon Sarah seuri, pokna, ‘Naha kuring bakal enya-enya ngalahirkeun anak, padahal kuring geus kolot kieu?’ Naha aya perkara anu teu kaastaan ku Rama maneh? Kami bakal datang deui ka maneh dina waktu anu geus ditangtukeun taun hareup, sarta Sarah bakal boga anak lalaki.”

Sarah mungkir, pokna, “Abdi henteu seuri,” sabab manehna sieun. Waler Mantenna, “Henteu, maneh enya seuri.”

Neuteup ka Arah Sodom

Para tamu arindit ti dinya, tuluy neuteup ka handap ka arah Sodom, ari Ibrahim mapayan ngajajapkeun aranjeunna.

Harita Rama urang ngandika, “Naha kudu disumputkeun ti Ibrahim naon anu rek dipigawe ku Kami, sabab Ibrahim pasti bakal jadi hiji bangsa anu gede tur kuat, sarta sakabeh bangsa di bumi bakal meunang berkah ngaliwatan anjeunna? Sabab Kami geus milih anjeunna, supaya anjeunna marentah ka anak-anakna jeung ka saeusi imahna sapandeurieunana, sangkan maranehna nurut kana jalan Kami ku cara migawe anu bener jeung adil, supaya Kami bisa ngalaksanakeun naon anu geus dijangjikeun ku Kami ka Ibrahim.” Tuluy Rama urang ngandika, “Panjerit ngalawan Sodom jeung Gomora teh gede pisan, sarta dosana kacida beuratna, ku sabab eta Kami rek turun, seja ningali naha enya maranehna geus migawe sapinuhna saluyu jeung panjerit anu geus nepi ka Kami; lamun henteu, Kami baris terang.”

Tuluy para tamu arindit ti dinya, maju ka arah Sodom, ari Ibrahim angger ngadeg di payuneun Rama urang. Tuluy Ibrahim ngadeukeutan, terus unjukan, “Naha Gusti seja enya-enya numpes jalma bener bareng jeung jalma jahat? Upami aya lima puluh jalma bener di jero eta kota — naha Gusti bade tetep numpes eta kota, teu ngahampura tempatna demi lima puluh jalma bener anu aya di dinya? Mugi tebih kana kersa Gusti maehan jalma bener bareng jeung jalma jahat, nganggap sarua ka duanana! Mugi tebih kana kersa Gusti! Naha Hakim saalam dunya moal midamel adil?”

Waler Rama urang, “Lamun Kami manggih lima puluh jalma bener di jero kota Sodom, sakabeh tempat teh ku Kami rek dihampura demi maranehna.”

Ibrahim unjukan, “Abdi parantos wantun matur ka Nun Ama, Gusti abdi, sanaos abdi mung saukur lebu sareng kebul.”

“Upami lima puluh jalma bener teh kurang lima. Naha Gusti bade numpes sakabeh kota demi anu lima?” Waler Rama urang, “Kami moal numpes eta kota lamun di dinya manggih opat puluh lima.”

Ibrahim matur deui ka Mantenna, “Upami di dinya kapanggih opat puluh.” Waler Mantenna, “Demi anu opat puluh, Kami moal ngalampahkeun.”

Unjuk Ibrahim, “Mugi Nun Ama, Gusti abdi, ulah bendu, widian abdi matur. Upami di dinya kapanggih tilu puluh.” Waler Mantenna, “Kami moal ngalampahkeun lamun di dinya manggih tilu puluh.”

Unjuk Ibrahim, “Ku margi abdi parantos wantun matur ka Nun Ama, Gusti abdi, upami di dinya kapanggih ngan dua puluh.” Waler Mantenna, “Demi anu dua puluh, Kami moal numpes eta kota.”

Tuluy unjukna, “Mugi Nun Ama, Gusti abdi, ulah bendu, widian abdi matur sakali deui bae: upami di dinya kapanggih ngan sapuluh.” Waler Rama urang, “Demi anu sapuluh, Kami moal numpes eta kota.”

Sanggeus Rama urang rengse sasauran jeung Ibrahim, Mantenna angkat; ari Ibrahim mulih ka tempatna.