اسان جو پيءُ ابراهيم وٽ اچي ٿو

ٽي مهمان ابراهيم جي تڪڙي مهمان نوازي قبول ڪن ٿا، ۽ انهن مان هڪ پٽ جو واعدو ورجائي ٿو. ساره تنبوءَ جي پويان کلي ٿي ۽ نرميءَ سان پڪڙجي پوي ٿي. پوءِ ابراهيم اسان جي پيءُ سان سودو ڪري سدوم ۾ پنجاهه سچارن ماڻهن کان گهٽائي ڏهن تائين آڻي ٿو.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 10, 13–15, 17–21, 26, 28–32

باب 18.

اسان جو پيءُ ممري جي بلوط وڻن وٽ ابراهيم کي ظاهر ٿيو، جڏهن هو ڏينهن جي گرميءَ ۾ پنهنجي خيمي جي در تي ويٺو هو. ^a مٿي نهاريائين تہ پنهنجي ويجهو ٽي ماڻهو بيٺل ڏٺائين. کين ڏسي، خيمي جي در کان ڊوڙي انهن سان ملڻ لاءِ ويو ۽ زمين تائين جھڪيو. چيائين تہ ”اي منهنجا مالڪ بابا، جيڪڏهن مون تو وٽ مهر لڌي آهي تہ پنهنجي ٻانهي وٽان نہ لنگھ. ٿورو پاڻي آندو وڃي تہ اوهان پنهنجا پير ڌوئو ۽ وڻ هيٺان آرام ڪريو. آءٌ ماني جو ٽڪرو کڻي اچان تہ اوهان تازا توانا ٿي پوءِ اڳتي هلجو، ڇاڪاڻ تہ اوهان پنهنجي ٻانهي وٽ آيا آهيو.“ هنن چيو تہ ”جيئن چيو اٿئي تيئن ڪر.“

ابراهيم تڪڙ ۾ خيمي اندر ساره وٽ ويو ۽ چيائينس تہ ”جلدي ڪر، اٽڪل پنجويهه پائونڊ سٺو اٽو کڻي ڳوھ ۽ ماني ٺاھ.“ ابراهيم ڍورن ڏانهن ڊوڙي ويو، هڪ نرم ۽ سٺو ڳئون جو ٻچو کڻي ٻانهي کي ڏنائين، جنهن تڪڙ ۾ اهو تيار ڪيو. ڏھي، کير ۽ تيار ڪيل ٻچو کڻي انهن ماڻهن جي اڳيان رکيائين، پوءِ جڏهن اهي کائڻ لڳا تڏهن پاڻ وڻ هيٺان وٽن بيٺو رهيو.

پڇيائونس تہ ”تنهنجي زال ساره ڪٿي آهي؟“ وراڻيائين تہ ”اتي، خيمي ۾.“

پوءِ اسان جي پيءُ فرمايو تہ ”آءٌ ايندڙ سال هن ئي وقت ضرور تو وٽ موٽندس، ۽ تنهنجي زال ساره کي پٽ ٿيندو.“ ساره سندس پويان خيمي جي در تي ٻڌي رهي هئي.

ابراهيم ۽ ساره پوڙها ٿي چڪا هئا، عمر ۾ ڪافي وڏا؛ ساره کي عورتن وارو سلسلو بند ٿي چڪو هو. ساره پنهنجي دل ۾ کلي چيائين تہ ”جڏهن آءٌ ڪمزور ٿي چڪي آهيان، تڏهن ڇا مون کي خوشي ملندي، جڏهن تہ منهنجو مالڪ بہ پوڙهو آهي؟“

پوءِ اسان جي پيءُ ابراهيم کي فرمايو تہ ”ساره ڇو کلي ۽ چيائين تہ ’ايتري پوڙهي ٿي ڇا مون کي واقعي ٻار ٿيندو؟‘ ڇا تنهنجي پيءُ لاءِ ڪا شيءِ ڏاڍي ڏکي آهي؟ آءٌ ايندڙ سال مقرر وقت تي تو وٽ موٽندس ۽ ساره کي پٽ ٿيندو.“

ساره ڊڄي وڃڻ ڪري انڪار ڪيو ۽ چيائين تہ ”آءٌ نہ کلي هيس.“ هن فرمايو تہ ”نہ، تون ضرور کلي هئينءَ.“

سدوم ڏانهن نهارڻ

ماڻهو اتان اُٿي سدوم ڏانهن هيٺ نهاريائون، ۽ ابراهيم کين موڪلائڻ لاءِ ساڻن گڏ هليو.

اسان جي پيءُ فرمايو تہ ”آءٌ جيڪو ڪرڻ وارو آهيان سو ابراهيم کان ڇا لڪايان، جڏهن تہ هو ضرور هڪ وڏي ۽ زورآور قوم ٿيندو ۽ زمين جون سڀ قومون سندس وسيلي برڪت ماڻينديون؟ ڇاڪاڻ تہ مون هن کي چونڊيو آهي، تہ جيئن هو پنهنجن ٻارن ۽ پنهنجي پويان گھراڻي کي هدايت ڏئي تہ اهي سچائي ۽ انصاف ڪري منهنجي واٽ جي پيروي ڪن، تہ جيئن جيڪو واعدو مون ابراهيم سان ڪيو آهي سو پورو ڪريان.“ پوءِ اسان جي پيءُ فرمايو تہ ”سدوم ۽ عموره خلاف دانهن وڏي آهي ۽ سندن گناهه ڏاڍو سنگين آهي، تہ آءٌ هيٺ وڃي ڏسندس تہ جيئن دانهن مون تائين پهتي آهي، تيئن هنن پوريءَ طرح ڪيو آهي يا نہ؛ جيڪڏهن نہ ڪيو اٿن تہ آءٌ ڄاڻندس.“

پوءِ ماڻهو اتان مڙي سدوم ڏانهن هليا ويا، پر ابراهيم اسان جي پيءُ جي اڳيان بيٺو رهيو. تڏهن ابراهيم ويجهو اچي چيو تہ ”ڇا تون سچارن کي بدڪارن سان گڏ ضرور ناس ڪندين؟ فرض ڪر تہ شهر ۾ پنجاهه سچار آهن — ڇا تون ان کي ضرور ناس ڪندين، ۽ ان ۾ جيڪي پنجاهه سچار آهن تن جي خاطر ان جاءِ تي رحم نہ ڪندين؟ تو کان پري هجي تہ سچارن کي بدڪارن سان گڏ ماري ڇڏين، ۽ ٻنهي سان هڪجهڙو سلوڪ ڪرين! تو کان پري هجي! ڇا سڄيءَ زمين جو منصف انصاف نہ ڪندو؟“

اسان جي پيءُ فرمايو تہ ”جيڪڏهن مون کي سدوم شهر ۾ پنجاهه سچار مليا تہ انهن جي خاطر سڄي جاءِ تي رحم ڪندس.“

ابراهيم چيو تہ ”اي منهنجا مالڪ بابا، آءٌ جيتوڻيڪ رڳو مٽي ۽ خاڪ آهيان، تڏهن بہ مون تو سان ڳالهائڻ جي جرئت ڪئي آهي.

فرض ڪر تہ پنجاهه سچارن ۾ پنج گھٽ آهن. ڇا تون پنجن جي ڪري سڄو شهر ناس ڪندين؟“ تڏهن اسان جي پيءُ فرمايو تہ ”جيڪڏهن اتي پنجيتاليهه مليا تہ ناس نہ ڪندس.“

وري کيس چيائين تہ ”فرض ڪر تہ اتي چاليهه مليا.“ فرمايائين تہ ”چاليهن جي خاطر آءٌ ائين نہ ڪندس.“

ابراهيم چيو تہ ”اي منهنجا مالڪ بابا، ناراض نہ ٿي ۽ مون کي ڳالهائڻ ڏي. فرض ڪر تہ اتي ٽيهه مليا.“ فرمايائين تہ ”جيڪڏهن اتي ٽيهه مليا تہ ائين نہ ڪندس.“

ابراهيم چيو تہ ”جڏهن مون منهنجي مالڪ بابا سان ڳالهائڻ جي جرئت ڪئي آهي، تڏهن فرض ڪر تہ رڳو ويهه مليا.“ فرمايائين تہ ”ويهن جي خاطر آءٌ ناس نہ ڪندس.“

پوءِ چيائين تہ ”اي منهنجا مالڪ بابا، ناراض نہ ٿي، رڳو هڪ دفعو وڌيڪ ڳالهائڻ ڏي، فرض ڪر تہ رڳو ڏه مليا.“ تڏهن اسان جي پيءُ فرمايو تہ ”ڏهن جي خاطر آءٌ ناس نہ ڪندس.“

جڏهن اسان جي پيءُ ابراهيم سان ڳالھ ٻولھ پوري ڪئي تڏهن هليو ويو؛ ابراهيم پنهنجي جاءِ تي موٽي آيو.