پيدائش 19 FHB Father's Heart Bible™

19 ¹شام جو ٻئي فرشتا سدوم ۾ آيا، ۽ لوط سدوم جي دروازي وٽ ويٺو هو. کين ڏسي اُٿيو ۽ ملڻ لاءِ ويو، پوءِ زمين تائين منهن جھڪائي سجدو ڪيائين. ^a a v1 ابراهيم کي ممري ۾ جيڪي ٽي شخص نظر آيا هئا، تن مان رڳو ٻه سدوم ڏانهن اڳتي ويا — اسان جو پيءُ ابراهيم سان گڏ رهيو ۽ ساڻس گڏجي هلندو رهيو؛ انهن ٻن فرشتن عدالت جو ڪم اڳتي وڌايو. ²هن چيو تہ ”اي منهنجا سائينؤ، مهرباني ڪري پنهنجي ٻانهي جي گھر ۾ رڪو، رات ڪاٽيو، پير ڌوئو؛ پوءِ سويل اُٿي پنهنجي واٽ وٺو.“ هنن وراڻيو تہ ”نہ، اسين رات چوڪ ۾ ڪاٽينداسين.“

³هن کين ڏاڍو مجبور ڪيو، تڏهن اهي مٿس مڙيا ۽ سندس گھر ۾ داخل ٿيا. هن کين دعوت ڏني، کمير کانسواءِ ماني پچائي، ۽ هنن کاڌو. ⁴اڃا اهي سمهيا نہ هئا تہ شهر جي مردن — سدوم جي مردن، ننڍن وڏن، سڀني ماڻهن، ڪنهن کانسواءِ — گھر کي گھيرو ڪيو. ⁵لوط کي سڏي چيائون تہ ”جيڪي ماڻهو اڄ رات تو وٽ آيا آهن، سي ڪٿي آهن؟ انهن کي ٻاهر ڪڍي اچ—اچ تہ اسين انهن سان جنسي لاڳاپو رکون.“

⁶لوط دروازي وٽ هنن ڏانهن ٻاهر نڪتو، ۽ پنهنجي پٺيان دروازو بند ڪري ڇڏيائين، ⁷چيائين تہ ”اي منهنجا ڀائرؤ، مهرباني ڪري برائي نہ ڪريو. ⁸ڏسو، منهنجون ٻہ ڌيئرون آهن جن اڃا ڪنهن مرد کي نہ سڃاتو آهي. مان انهن کي اوهان وٽ ٻاهر آڻيندس—اوهان جيئن چاهيو تيئن انهن سان ڪريو. پر انهن مردن کي ڪجھ بہ نہ ڪريو، ڇاڪاڻ تہ اهي منهنجي ڇت جي پناهه هيٺ آيا آهن.“

⁹هنن چيو تہ ”هٽي وڃ!“ پوءِ چيائون تہ ”هي پرديسي هتي رهڻ آيو هو، ۽ هاڻي اسان جو فيصلو ڪري ٿو؟ اسين توسان انهن کان بہ وڌيڪ بڇڙو سلوڪ ڪنداسين.“ پوءِ هنن لوط تي زور ڀريو ۽ دروازو ڀڃڻ لاءِ اڳتي وڌيا. ¹⁰پر انهن مردن هٿ ٻاهر ڪڍي لوط کي پاڻ وٽ گھر ۾ ڇڪي ورتو ۽ دروازو بند ڪري ڇڏيائون. ¹¹هنن گھر جي دروازي وٽ بيٺل مردن کي، ننڍي کان وڏي تائين، انڌو ڪري ڇڏيائون، ايستائين جو دروازو ڳولهي ٿڪجي پيا.

¹²انهن مردن لوط کي چيو تہ ”هتي تنهنجو ٻيو ڪير آهي — ڌيئرن جا مڙس، پٽ، ڌيئرون، شهر ۾ ڪو بہ جيڪو تنهنجو آهي؟ انهن کي هن جاءِ مان ٻاهر ڪڍي وڃ. ¹³اسين هن جاءِ کي برباد ڪرڻ وارا آهيون—هن جي ماڻهن خلاف دانهن اسان جي پيءُ جي اڳيان وڏي ٿي وئي آهي، ۽ اسان جي پيءُ اسان کي ان کي برباد ڪرڻ لاءِ موڪليو آهي.“

¹⁴لوط ٻاهر نڪري سندس ڌيئرن سان مڱيل مڙسن سان ڳالهايو ۽ چيائين تہ ”اُٿو، هن جاءِ مان نڪري هلو—اسان جو پيءُ شهر کي برباد ڪرڻ وارو آهي!“ پر سندس ڌيئرن جي مڱيندن ان کي مذاق سمجھيو.

¹⁵پو ڦٽيءَ سان فرشتن لوط کي تاڪيد ڪيو تہ ”اُٿ، پنهنجي زال ۽ هتي موجود ٻنهي ڌيئرن کي کڻي هل، نہ تہ شهر جي سزا ۾ ناس ٿي ويندين.“ ¹⁶هن دير ڪئي، پر اسان جي پيءُ کي مٿس رحم آيو، تنهنڪري انهن مردن سندس، سندس زال ۽ ٻنهي ڌيئرن جا هٿ پڪڙي کيس ٻاهر ڪڍيو ۽ شهر کان ٻاهر ڇڏي ڏنائون. ¹⁷جڏهن کين ٻاهر آندو ويو، تڏهن انهن مان هڪڙي چيو تہ ”جان بچائڻ لاءِ ڀڄ! پوئتي نہ ڏس ۽ وادي ۾ ڪٿي بہ نہ ترس. جبلن ڏانهن ڀڄي وڃ، نہ تہ ناس ٿي ويندين.“

¹⁸پر لوط کين چيو تہ ”نہ، مهرباني ڪري، اي منهنجا مالڪ بابا. ¹⁹تنهنجي ٻانهي کي تو وٽ مهر ملي آهي؛ تو منهنجي جان بچائي وڏي مهرباني ڪئي آهي. پر مان جبلن ڏانهن ڀڄي نہ ٿو سگھان—مصيبت مون کي پڪڙي وٺندي ۽ مان مري ويندس. ²⁰مهرباني ڪري—اها بستي ويجھي آهي، ڀڄي پهچڻ جيتري ننڍي آهي. مون کي اتي بچي وڃڻ ڏي—ڇا اها ننڍڙي ناهي؟—تہ مان جيئرو رهان.“

²¹چيائينس تہ ”ڏس، مون هيءَ گذارش بہ قبول ڪئي آهي تہ جنهن بستيءَ جو تو ذڪر ڪيو آهي، تنهن کي مان اونڌو نہ ڪندس. ²²جلدي ڪر، اتي ڀڄي وڃ—جيستائين تون اتي نہ پهچين، مان ڪجھ بہ نہ ٿو ڪري سگھان.“ تنهنڪري ان بستيءَ جو نالو ضغر پيو. ^b b v22 ضغر جو مطلب ”ننڍو“ آهي — لوط ان بستيءَ جو نالو پنهنجي ان عرض تان رکيو تہ اها ”رڳو ننڍڙي“ آهي.

²³جڏهن لوط ضغر ۾ پهتو، تڏهن زمين تي سج اُڀري چڪو هو. ²⁴پوءِ اسان جي پيءُ سدوم ۽ عموره تي آسمان مان ڳندھڪ ۽ باھ وسائي. ^c c v24 ڪجھ مسيحي پڙهندڙن هن آيت جي ٻيڻي نالي ۾ تثليث جون ٻہ ذاتون ٻڌيون آهن، پر FHB هڪڙي ئي کي ٻڌي ٿو — اسان جي پيءُ کي، جنهن جي عدالت سندس پنهنجي تخت تان اچي ٿي. ²⁵هن اهي شهر، سڄو ميدان، شهرن جا سڀ رهاڪو ۽ زمين تي اُڀرندڙ هر شيءِ برباد ڪري ڇڏيائين. ²⁶پر لوط جي زال سندس پٺيان هلندي پوئتي ڏٺو، تہ لوڻ جو ٿنڀ ٿي وئي.

²⁷ٻئي ڏينهن صبح جو سوير ابراهيم ان جاءِ تي ويو جتي هو اسان جي پيءُ جي اڳيان بيٺو هو. ²⁸هن سدوم، عموره ۽ سڄي ميدان ڏانهن نهاريو، تہ ڏٺائين تہ زمين مان دونھون ائين مٿي چڙهي رهيو آهي جيئن ڀٽي مان دونھون.

²⁹جڏهن اسان جي پيءُ ميدان جا شهر برباد ڪيا، تڏهن اسان جي پيءُ ابراهيم کي ياد ڪيو ۽ لوط کي انهن شهرن جي تباهيءَ مان ٻاهر ڪڍيائين، جن ۾ لوط رهندو هو.

لوط غار ۾

³⁰لوط ضغر مان چڙهي پنهنجين ٻنهي ڌيئرن سان گڏ جبل ۾ رهڻ لڳو، ڇاڪاڻ تہ ضغر ۾ رهڻ کان ڊڄندو هو؛ هو ۽ سندس ٻئي ڌيئرون هڪ غار ۾ رهيا. ³¹وڏيءَ ننڍيءَ کي چيو تہ ”اسان جو پيءُ پوڙهو آهي؛ ملڪ ۾ ڪو مرد باقي ناهي جيڪو سڄي دنيا جي رسم موجب اسان سان سمهي. ³²اچ، اسان جي پيءُ کي شراب پياريون، پوءِ ساڻس سمهون، ۽ پنهنجي پيءُ ذريعي نسل کي جيئرو رکون.“ ³³ان رات هنن پنهنجي پيءُ کي شراب پياريو؛ وڏي ڌيءَ اندر وڃي ساڻس سمهي. کيس خبر ئي نہ پئي تہ هوءَ ڪڏهن سمهي يا ڪڏهن اُٿي. ³⁴ٻئي ڏينهن وڏيءَ ننڍيءَ کي چيو تہ ”ڪالهه رات مان پنهنجي پيءُ سان سمهي هيس. اڄ رات وري کيس شراب پياريون—تون وڃي ساڻس سمھ، تہ اسين پنهنجي پيءُ مان نسل بچائي وٺون.“ ³⁵ان رات بہ هنن پنهنجي پيءُ کي شراب پياريو؛ ننڍي اُٿي ساڻس سمهي، ۽ کيس خبر نہ پئي تہ هوءَ ڪڏهن سمهي يا ڪڏهن اُٿي. ³⁶اهڙيءَ طرح لوط جون ٻئي ڌيئرون پنهنجي پيءُ کان حامله ٿيون. ³⁷وڏيءَ پٽ ڄڻيو ۽ سندس نالو موآب رکيائين—اهو اڄ تائين موآبين جو پيءُ آهي. ³⁸ننڍيءَ بہ پٽ ڄڻيو ۽ سندس نالو بن عمي رکيائين—اهو اڄ تائين عمونين جو پيءُ آهي.