ஆதியாகமம் 19

19 ¹ அந்த இரண்டு தூதர்களும் மாலை நேரத்தில் சோதோமுக்கு வந்தபோது, லோத்து சோதோமின் வாசலில் உட்கார்ந்திருந்தான். லோத்து அவர்களைக் கண்டவுடனே, அவர்களை எதிர்கொள்ள எழுந்து, தரைமட்டும் முகங்குப்புற விழுந்து வணங்கினான். ^a a v1 மம்ரேயில் ஆபிரகாமுக்குக் காணப்பட்ட மூன்று உருவங்களில் இரண்டு பேர் மட்டுமே சோதோமுக்குச் சென்றார்கள் — எங்கள் பிதா தங்கியிருந்து ஆபிரகாமோடு நடந்தார்; இந்த இரண்டு தூதர்களும் நியாயத்தீர்ப்பை முன்னெடுத்துச் சென்றார்கள். ² அவன், “ஆண்டவன்மார்களே, தயவுசெய்து உங்கள் அடியானின் வீட்டிற்கு வாருங்கள். இராத்தங்கி, உங்கள் கால்களைக் கழுவி, அதிகாலையில் எழுந்து உங்கள் வழியே போகலாம்” என்றான். அதற்கு அவர்கள், “அப்படியல்ல, நாங்கள் வீதியிலே இராத்தங்குவோம்” என்றார்கள்.

³ ஆனால் அவன் அவர்களை மிகவும் வருந்திக் கேட்டுக்கொண்டதால், அவர்கள் அவனோடே அவன் வீட்டிற்குள் போனார்கள். அவன் அவர்களுக்கு விருந்து ஆயத்தம்பண்ணி, புளிப்பில்லாத அப்பம் சுட்டான்; அவர்கள் புசித்தார்கள். ⁴ அவர்கள் படுக்கும் முன்னே, நகரத்து மனிதர்கள் — சோதோமின் மனிதர்கள், வாலிபர் முதல் முதியோர் வரை, கடைசி மனிதன்வரை எல்லா ஜனங்களும் — வீட்டைச் சூழ்ந்துகொண்டார்கள். ⁵ அவர்கள் லோத்தைக் கூப்பிட்டு, “இன்று இரவு உன்னிடத்தில் வந்த மனிதர்கள் எங்கே? அவர்களோடே நாங்கள் புணருவதற்கு, அவர்களை எங்களிடத்தில் வெளியே கொண்டுவா” என்றார்கள்.

⁶ லோத்து வாசலில் அவர்களிடத்தில் வெளியே போய், தனக்குப் பின்னாக கதவைப் பூட்டிக்கொண்டு, ⁷ “என் சகோதரரே, தயவுசெய்து இப்படிப்பட்ட பொல்லாப்பைச் செய்யாதிருங்கள். ⁸ இதோ, புருஷனை அறியாத இரண்டு குமாரத்திகள் எனக்கு உண்டு; அவர்களை உங்களிடத்தில் வெளியே கொண்டுவருகிறேன், உங்கள் பார்வைக்கு நலமானபடி அவர்களுக்குச் செய்யுங்கள். இந்த மனிதர்களுக்கு மட்டும் ஒன்றும் செய்யாதிருங்கள்; ஏனெனில் இவர்கள் என் கூரையின் நிழலின்கீழ் வந்திருக்கிறார்கள்” என்றான்.

⁹ அதற்கு அவர்கள், “அப்பாலே போ” என்றார்கள். மேலும், “இவன் ஒருவன் அந்நியனாய் இங்கே வந்து, இப்போது நியாயாதிபதியாகவும் ஆக விரும்புகிறான்; இப்போது அவர்களைப் பார்க்கிலும் உனக்கு அதிக கேடு செய்வோம்” என்று சொல்லி, லோத்தை வலுவாய் நெருக்கி, கதவை உடைக்கும்படி முன்னேறினார்கள். ¹⁰ ஆனால் அந்த மனிதர்கள் தங்கள் கைகளை நீட்டி, லோத்தைத் தங்களிடத்தில் வீட்டிற்குள் இழுத்துக்கொண்டு, கதவைப் பூட்டினார்கள். ¹¹ பின்பு, வீட்டு வாசலில் இருந்த மனிதர்களை, வாலிபர் முதல் முதியோர்வரை, குருட்டாட்டத்தால் அடித்தார்கள்; அதனால் அவர்கள் வாசலைக் கண்டுபிடிக்க முயன்று சோர்ந்துபோனார்கள்.

¹² பின்பு அந்த மனிதர்கள் லோத்தை நோக்கி, “இங்கே உனக்கு வேறே யாராவது உண்டா — மருமகன், உன் குமாரர், உன் குமாரத்திகள், நகரத்தில் உனக்குள்ளவர்கள் எவராவது இருந்தால், அவர்களை இந்த இடத்திலிருந்து வெளியே அழைத்துக்கொண்டுபோ. ¹³ ஏனெனில் நாங்கள் இந்த இடத்தை அழிக்கப்போகிறோம்; இதின் மனிதருக்கு விரோதமான கூக்குரல் எங்கள் பிதாவின் சந்நிதியில் பெரிதாய்ப் பெருகியிருக்கிறது; அதை அழிக்க எங்கள் பிதா எங்களை அனுப்பினார்” என்றார்கள்.

¹⁴ அப்பொழுது லோத்து வெளியே போய், தன் குமாரத்திகளை விவாகம்பண்ண நிச்சயித்திருந்த தன் மருமக்களோடே பேசி, “எழுந்திருங்கள், இந்த இடத்திலிருந்து வெளியே போங்கள்; எங்கள் பிதா இந்த நகரத்தை அழிக்கப்போகிறார்” என்றான். ஆனால் அவன் தன் மருமக்களுக்குப் பரியாசம்பண்ணுகிறவன்போல் தோன்றினான்.

¹⁵ விடியற்காலமானபோது, தூதர்கள் லோத்தை அவசரப்படுத்தி, “எழுந்திரு, உன் மனைவியையும் இங்கேயிருக்கிற உன் இரண்டு குமாரத்திகளையும் அழைத்துக்கொள்; இல்லாவிட்டால் நகரம் தண்டிக்கப்படும்போது நீயும் அழிக்கப்படுவாய்” என்றார்கள். ¹⁶ அவன் தாமதித்தபோது, அந்த மனிதர்கள் அவன் கையையும் அவன் மனைவியின் கையையும் அவன் இரண்டு குமாரத்திகளின் கைகளையும் பிடித்தார்கள்; ஏனெனில் எங்கள் பிதா அவன்மேல் இரக்கமாயிருந்தார்; அவர்கள் அவனை வெளியே கொண்டுவந்து, நகரத்திற்குப் புறம்பே நிறுத்தினார்கள். ¹⁷ அவர்களை வெளியே கொண்டுவந்தபின்பு, அவர்களில் ஒருவன், “உன் உயிர் தப்பும்படி ஓடிப்போ; பின்னிட்டுப் பாராதே, பள்ளத்தாக்கு எங்கும் நில்லாதே; மலைகளுக்குத் தப்பியோடிப்போ; இல்லாவிட்டால் அழிக்கப்படுவாய்” என்றான்.

¹⁸ அதற்கு லோத்து அவர்களை நோக்கி, “அப்படியல்ல, என் அதிபதியாகிய பிதாவே, தயவுசெய்யும். ¹⁹ இதோ, உம்முடைய அடியான் உம்முடைய கண்களில் தயவு பெற்றேன்; என் உயிரைக் காப்பாற்றி எனக்குப் பெரிய கிருபை செய்தீர். ஆனால் நான் மலைகளுக்குத் தப்பியோடக்கூடாது; ஒருவேளை அந்த ஆபத்து என்னைப் பிடித்து நான் மரித்துப்போவேன். ²⁰ இதோ, தப்பியோடத்தக்க தூரத்தில் இந்தச் சிறிய ஊர் இருக்கிறது; அது ஒரு சின்ன ஊர்தானே. நான் அங்கே தப்பியோடட்டும் — அது சின்ன ஊர்தானே — அப்பொழுது என் உயிர் தப்பிப்பிழைக்கும்” என்றான்.

²¹ அதற்கு அவர் அவனை நோக்கி, “இதோ, இந்தக் காரியத்திலும் உனக்குத் தயவு அருளினேன்; நீ சொன்ன ஊரை நான் கவிழ்த்துப்போடேன். ²² சீக்கிரமாய் அங்கே தப்பியோடிப்போ; நீ அங்கே சேருமளவும் நான் ஒன்றும் செய்யக்கூடாது” என்றார். அதினிமித்தம் அந்த ஊருக்கு சோவார் என்று பேரிடப்பட்டது. ^b b v22 சோவார் என்பதற்கு “சிறியது” என்று அர்த்தம் — “அது ஒரு சின்ன ஊர்தானே” என்ற தன் மன்றாட்டின்படியே லோத்து அந்த ஊருக்குப் பேரிட்டான்.

²³ லோத்து சோவாருக்குச் சேர்ந்தபோது, சூரியன் தேசத்தின்மேல் உதித்திருந்தது. ²⁴ அப்பொழுது எங்கள் பிதா, சோதோமின்மேலும் கொமோராவின்மேலும் கந்தகத்தையும் அக்கினியையும், எங்கள் பிதாவினிடத்திலிருந்து வானத்திலிருந்து வருஷிக்கப்பண்ணி, ^c c v24 இந்த வசனத்தில் இரட்டித்துச் சொல்லப்பட்ட நாமத்தில் திரித்துவத்தின் இரண்டு நபர்களைக் கேட்ட கிறிஸ்தவ வாசகர் சிலர் உண்டு; ஆனால் FHB கேட்பது ஒருவரையே — எங்கள் பிதாவை, அவருடைய நியாயத்தீர்ப்பு அவருடைய சொந்த சிங்காசனத்திலிருந்து வருகிறது. ²⁵ அந்த நகரங்களையும், அந்தப் பள்ளத்தாக்கு முழுவதையும், நகரங்களின் குடிகள் எல்லாரையும், நிலத்தில் முளைத்திருந்த யாவையும் கவிழ்த்துப்போட்டார். ²⁶ ஆனால் லோத்தின் மனைவி அவனுக்குப் பின்னாக பின்னிட்டுப் பார்த்தாள்; அவள் உப்புத் தூணாய் ஆனாள்.

²⁷ மறுநாள் அதிகாலையில் ஆபிரகாம் எழுந்து, தான் எங்கள் பிதாவின் சந்நிதியில் நின்ற இடத்திற்குப் போனான். ²⁸ அவன் சோதோமுக்கும் கொமோராவுக்கும் நேராகவும், பள்ளத்தாக்கின் தேசம் முழுவதற்கும் நேராகவும் நோக்கிப்பார்த்தான்; இதோ, சூளையின் புகைபோல் அந்தத் தேசத்திலிருந்து புகை எழும்பிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டான்.

²⁹ இப்படி எங்கள் பிதா அந்தச் சமபூமியின் நகரங்களை அழித்தபோது, எங்கள் பிதா ஆபிரகாமை நினைத்து, லோத்து குடியிருந்த நகரங்களைக் கவிழ்த்துப்போட்ட பேரழிவின் நடுவிலிருந்து லோத்தை வெளியே கொண்டுவந்தார்.

குகையில் லோத்து

³⁰ லோத்து சோவாரில் தங்க பயந்ததால், அவன் சோவாரிலிருந்து மேலே ஏறி, தன் இரண்டு குமாரத்திகளோடே மலைகளில் குடியிருந்தான். அவனும் அவன் இரண்டு குமாரத்திகளும் ஒரு குகையில் வாசம்பண்ணினார்கள். ³¹ மூத்தவள் இளையவளை நோக்கி, “நம்முடைய தகப்பன் முதியவராயிருக்கிறார்; உலகமெங்குமுள்ள வழக்கத்தின்படி நம்மோடே சேர, தேசத்தில் ஒரு புருஷனும் இல்லை. ³² வா, நம்முடைய தகப்பனுக்கு திராட்சரசம் குடிக்கக்கொடுத்து, அவரோடே சயனிப்போம்; இப்படி நம்முடைய தகப்பனால் நம்முடைய வம்சத்தைக் காப்பாற்றுவோம்” என்றாள். ³³ அப்படியே அன்று இரவில் அவர்கள் தங்கள் தகப்பனுக்கு திராட்சரசம் குடிக்கக்கொடுத்தார்கள்; மூத்தவள் உள்ளே போய், தன் தகப்பனோடே சயனித்தாள்; அவள் படுத்ததையும் எழுந்ததையும் அவன் அறியாதிருந்தான். ³⁴ மறுநாள் மூத்தவள் இளையவளை நோக்கி, “இதோ, நேற்று இரவு நான் என் தகப்பனோடே சயனித்தேன்; இன்று இரவும் அவருக்கு திராட்சரசம் குடிக்கக்கொடுப்போம்; நீ உள்ளே போய் அவரோடே சயனி; இப்படி நம்முடைய தகப்பனால் நம்முடைய வம்சத்தைக் காப்பாற்றுவோம்” என்றாள். ³⁵ அப்படியே அன்று இரவும் அவர்கள் தங்கள் தகப்பனுக்கு திராட்சரசம் குடிக்கக்கொடுத்தார்கள்; இளையவள் எழுந்து அவரோடே சயனித்தாள்; அவள் படுத்ததையும் எழுந்ததையும் அவன் அறியாதிருந்தான். ³⁶ இப்படி லோத்தின் இரண்டு குமாரத்திகளும் தங்கள் தகப்பனாலே கர்ப்பவதியானார்கள். ³⁷ மூத்தவள் ஒரு குமாரனைப் பெற்று, அவனுக்கு மோவாப் என்று பேரிட்டாள்; அவனே இந்நாள்வரைக்கும் மோவாபியருக்குத் தகப்பன். ³⁸ இளையவளும் ஒரு குமாரனைப் பெற்று, அவனுக்கு பென்னம்மி என்று பேரிட்டாள்; அவனே இந்நாள்வரைக்கும் அம்மோனியருக்குத் தகப்பன்.