Yaratılış 19

19 ¹İki melek akşamüzeri Sodom'a vardı; Lut Sodom'un kapısında oturuyordu. Onları görünce karşılamak için kalktı, yüzüstü yere kapanarak eğildi. ^a a v1 Mamre'de İbrahim'e görünen üç kişiden yalnızca ikisi Sodom'a doğru yola devam etti — Babamız kalıp İbrahim'le yürüdü; bu iki melek yargıyı ileriye taşıdı. ²«Ne olur, efendilerim,» dedi, «kulunuzun evinde durun, geceyi geçirin, ayaklarınızı yıkayın; sabah erken kalkıp yolunuza gidersiniz.» «Hayır,» dediler, «geceyi meydanda geçireceğiz.»

³Lut onlara çok ısrar etti, öyle ki ona uğrayıp evine girdiler. Onlara bir şölen hazırladı, mayasız ekmek pişirdi ve yediler. ⁴Onlar daha yatmadan, kentin erkekleri —Sodom'un adamları— genç yaşlı, bütün halk, istisnasız, evi kuşattı. ⁵Lut'a seslendiler: «Bu gece sana gelen adamlar nerede? Onları bize çıkar da onlarla yatalım.»

⁶Lut kapının önüne, onların yanına çıktı, kapıyı arkasından kapatıp ⁷şöyle dedi: «Ne olur, kardeşlerim, bu kötülüğü yapmayın. ⁸Hiç erkekle birlikte olmamış iki kızım var. Onları size çıkarayım —onlara dilediğinizi yapın. Ama bu adamlara hiçbir şey yapmayın; onlar çatımın koruması altına girdiler.»

⁹«Çekil oradan!» dediler. Sonra, «Bu yabancı buraya gelip yerleşti, şimdi de bize yargıçlık mı taslıyor? Sana onlardan daha kötü davranacağız.» Lut'un üzerine şiddetle yüklendiler ve kapıyı kırmak için ilerlediler. ¹⁰Ama adamlar ellerini uzatıp Lut'u içeriye, yanlarına çektiler ve kapıyı kapattılar. ¹¹Kapının önündeki adamları, küçükten büyüğe, körlükle vurdular; öyle ki kapıyı ararken bitkin düştüler.

¹²Adamlar Lut'a dediler: «Burada başka kimin var —damat, oğullar, kızlar, kentte sana ait olan herhangi biri? Onları bu yerden çıkar. ¹³Bu yeri yok etmek üzereyiz —halkına karşı yükselen feryat Babamız'ın önünde çok büyüdü ve Babamız bizi burayı yok etmeye gönderdi.»

¹⁴Lut dışarı çıktı, kızlarıyla nişanlı damatlarıyla konuştu: «Kalkın, bu yerden ayrılın —Babamız kenti yok etmek üzere!» Ama damatları bunu şaka sandı.

¹⁵Şafak sökerken melekler Lut'a ısrar ettiler: «Kalk, karını ve burada olan iki kızını al, yoksa kentin cezasında yok olacaksın.» ¹⁶Lut duraksadı, bu yüzden adamlar onun, karısının ve iki kızının elini tuttular —Babamız ona acıdığı için— onu çıkarıp kentin dışına bıraktılar. ¹⁷Onları dışarı çıkardıklarında içlerinden biri dedi: «Canını kurtarmak için kaç! Arkana bakma, ovanın hiçbir yerinde durma. Dağlara kaç, yoksa yok olup gideceksin.»

¹⁸Ama Lut onlara dedi: «Hayır, ne olur, Egemen Babam. ¹⁹Kulun senin gözünde lütuf buldu; canımı kurtararak bana büyük iyilik gösterdin. Ama dağlara kaçamam —felaket bana yetişir ve ölürüm. ²⁰Ne olur —şu kent yakın, koşup varılacak kadar küçük. Bırak oraya kaçayım —küçücük değil mi?— ki yaşayayım.»

²¹Ona dedi: «Bu dileğini de kabul ediyorum: Sözünü ettiğin kenti yıkmayacağım. ²²Çabuk ol, oraya kaç —sen varmadan hiçbir şey yapamam.» Kentin adının Soar konması bundandır. ^b b v22 Soar «küçük» demektir — Lut kente, kentin «yalnızca küçük bir yer» olduğu yolundaki kendi yakarışına göre ad verdi.

²³Lut Soar'a vardığında güneş ülkenin üzerine doğmuştu. ²⁴Sonra Babamız Sodom ve Gomora üzerine gökten kükürt ve ateş yağdırdı. ^c c v24 Bazı Hristiyan okuyucular bu ayetin ikili adlandırmasında Üçlü Birlik'in iki Kişisini duymuştur, ama FHB tek bir Kişi duyar — yargısı kendi tahtından gelen Babamız'ı. ²⁵O kentleri, bütün ovayı, kentlerdeki tüm sakinleri ve toprakta yetişen her şeyi yok etti. ²⁶Ama Lut'un karısı arkasından, geriye baktı ve bir tuz sütunu oldu.

²⁷Ertesi sabah İbrahim erkenden kalkıp Babamız'ın önünde durmuş olduğu yere gitti. ²⁸Sodom'a, Gomora'ya ve bütün ovaya doğru baktı, toprağın üzerinden ocak dumanı gibi duman yükseldiğini gördü.

²⁹Babamız ovanın kentlerini yok ettiğinde, Babamız İbrahim'i anımsadı ve Lut'un yaşadığı kentlerin yıkımı arasından onu çıkardı.

Lut Mağarada

³⁰Lut iki kızıyla birlikte Soar'dan çıkıp dağlarda yaşamaya gitti, çünkü Soar'da kalmaya korkuyordu; kendisi ve iki kızı bir mağarada yaşadılar. ³¹İlk doğan, küçük olana dedi: «Babamız yaşlandı; her yerde âdet olduğu üzere bizimle yatacak hiçbir erkek kalmadı bu ülkede. ³²Gel, babamıza şarap içirelim, sonra onunla yatalım ve babamızın soyunu yaşatalım.» ³³O gece babalarına şarap içirdiler; ilk doğan içeri girip onunla yattı. Adam kızının ne zaman yattığını, ne zaman kalktığını hiç bilmedi. ³⁴Ertesi gün ilk doğan, küçük olana dedi: «Dün gece babamla yattım. Bu gece de ona şarap içirelim —sen git onunla yat, ki babamızın soyunu koruyalım.» ³⁵O gece de babalarına şarap içirdiler; küçük olan kalkıp onunla yattı, adam kızının ne zaman yattığını, ne zaman kalktığını bilmedi. ³⁶Böylece Lut'un iki kızı da babalarından gebe kaldı. ³⁷İlk doğan bir oğul doğurdu, adını Moav koydu —bugüne dek Moavlılar'ın atasıdır. ³⁸Küçük olanın da bir oğlu oldu, adını Ben-Ammi koydu —bugüne dek Ammonlular'ın atasıdır.