پیدایش 18

18 ¹پدر ما در بلوط‌زارِ مِمری بر ابراهیم ظاهر شد، هنگامی که او در گرمای روز بر درِ خیمهٔ خود نشسته بود. ^a a v1 در سرتاسرِ عهدِ عتیق، پدر ما به شکل‌هایی ظاهر می‌شود که فرزندانش بتوانند با او روبه‌رو شوند — همچون انسان‌ها، در آتش و ابر، و همچون پیام‌آور. آن که اینجا نزدِ ابراهیم می‌آید، پدر ماست، همان که همواره با محبت در پیِ فرزندانِ خود بوده است. ²او سر برافراشت و نگاه کرد و دید که سه مرد نزدیکِ او ایستاده‌اند. چون آنان را دید، از درِ خیمهٔ خود دوید تا به پیشوازشان رود و رو بر زمین نهاد. ³گفت: «ای پدرِ مقتدرم، اگر در نظرِ تو التفات یافته‌ام، تمنا می‌کنم از کنارِ خدمتگزارت مگذر. ⁴بگذار اندکی آب بیاورند تا پاهایتان را بشویید و زیرِ درخت بیاسایید. ⁵و بگذارید لقمه‌ای نان بیاورم تا جانتان تازه شود و سپس راهِ خود را پیش گیرید، چراکه به نزدِ خدمتگزارتان آمده‌اید.» گفتند: «چنان کن که گفتی.»

⁶ابراهیم شتابان به خیمه نزدِ سارا رفت و گفت: «زود باش، حدود بیست‌وپنج پوند آردِ نرم بردار، خمیرش کن و نان بپز.» ⁷سپس ابراهیم به‌سوی گله دوید و گوساله‌ای لطیف و خوب گرفت و به خدمتکار داد، و او شتابان آن را آماده کرد. ⁸آنگاه کره و شیر و گوساله‌ای را که آماده شده بود برگرفت و پیشِ آن مردان نهاد، و خود در کنارِ ایشان زیرِ درخت ایستاد، در حالی که آنان می‌خوردند.

⁹از او پرسیدند: «همسرت سارا کجاست؟» گفت: «آنجا، در خیمه است.»

¹⁰آنگاه پدر ما گفت: «سالِ آینده در همین هنگام حتماً نزدِ تو باز خواهم گشت، و همسرت سارا پسری خواهد داشت.» و سارا پشتِ سرِ او، بر درِ خیمه، گوش می‌داد.

¹¹ابراهیم و سارا پیر و سالخورده بودند، و عادتِ زنانگیِ سارا قطع شده بود. ¹²پس سارا در دلِ خود خندید و گفت: «آیا پس از آنکه فرسوده شده‌ام، مرا لذتی خواهد بود، حال آنکه سرورم نیز پیر است؟»

¹³آنگاه پدر ما به ابراهیم گفت: «چرا سارا خندید و گفت: ‹آیا به‌راستی من که پیر شده‌ام فرزندی خواهم زایید؟› ¹⁴آیا هیچ چیز برای پدرِ تو دشوار است؟ سالِ آینده در وقتِ معین نزدِ تو باز خواهم گشت، و سارا پسری خواهد داشت.»

¹⁵اما سارا از ترس انکار کرد و گفت: «نخندیدم.» او گفت: «چرا، خندیدی.»

نگاه به‌سوی سُدوم

¹⁶آنگاه آن مردان از آنجا برخاستند و به‌سوی سُدوم نگریستند، و ابراهیم همراهِ ایشان رفت تا بدرقه‌شان کند.

¹⁷و پدر ما گفت: «آیا آنچه را که می‌خواهم انجام دهم از ابراهیم پنهان کنم؟ ¹⁸حال آنکه ابراهیم بی‌گمان قومی بزرگ و نیرومند خواهد شد، و همهٔ قوم‌های زمین از طریقِ او برکت خواهند یافت؟ ¹⁹زیرا من او را برگزیده‌ام تا فرزندان و خاندانِ خود را پس از خویش راهنمایی کند که راهِ مرا نگاه دارند و آنچه را راست و عادلانه است به‌جا آورند، تا آنچه را به ابراهیم وعده داده‌ام به انجام رسانم.» ²⁰آنگاه پدر ما گفت: «فریاد بر ضدِ سُدوم و عَموره بزرگ است، و گناهشان بسیار سنگین، ²¹پس فرود خواهم آمد تا ببینم آیا به‌تمامی چنان کرده‌اند که فریادِ رسیده به من می‌گوید یا نه؛ و اگر نه، خواهم دانست.»

²²پس آن مردان از آنجا روی گرداندند و به‌سوی سُدوم رفتند، اما ابراهیم همچنان در حضورِ پدر ما ایستاده ماند. ²³آنگاه ابراهیم نزدیک شد و گفت: «آیا به‌راستی عادلان را همراهِ شریران نابود خواهی کرد؟ ²⁴گیرم پنجاه عادل در شهر باشند — آیا به‌راستی آن را نابود خواهی کرد و آن مکان را به‌خاطرِ آن پنجاه عادل که در آن هستند نخواهی بخشید؟ ²⁵حاشا از تو که عادلان را با شریران بکشی و با هر دو یکسان رفتار کنی! حاشا از تو! آیا داورِ تمامِ زمین به عدالت رفتار نخواهد کرد؟»

²⁶پدر ما گفت: «اگر در شهرِ سُدوم پنجاه عادل بیابم، تمامِ آن مکان را به‌خاطرِ ایشان خواهم بخشید.»

²⁷ابراهیم گفت: «من که جز خاک و خاکستر نیستم، جسارت کرده‌ام که با پدرِ مقتدرم سخن بگویم.

²⁸گیرم از آن پنجاه عادل پنج تن کم باشند. آیا به‌خاطرِ پنج تن تمامِ شهر را نابود خواهی کرد؟» و پدر ما گفت: «اگر چهل‌وپنج تن در آنجا بیابم، آن را نابود نخواهم کرد.»

²⁹بارِ دیگر با او سخن گفت: «گیرم چهل تن در آنجا یافت شوند.» گفت: «به‌خاطرِ آن چهل تن این کار را نخواهم کرد.»

³⁰ابراهیم گفت: «پدرِ مقتدرم خشمگین نشود، بگذار سخن بگویم. گیرم سی تن در آنجا یافت شوند.» گفت: «اگر سی تن در آنجا بیابم این کار را نخواهم کرد.»

³¹ابراهیم گفت: «چون جسارت کرده‌ام که با پدرِ مقتدرم سخن بگویم، گیرم تنها بیست تن در آنجا یافت شوند.» گفت: «به‌خاطرِ آن بیست تن، آن را نابود نخواهم کرد.»

³²آنگاه گفت: «پدرِ مقتدرم خشمگین نشود، بگذار فقط یک بارِ دیگر سخن بگویم: گیرم تنها ده تن در آنجا یافت شوند.» و پدر ما گفت: «به‌خاطرِ آن ده تن، آن را نابود نخواهم کرد.»

³³چون پدر ما گفت‌وگو با ابراهیم را به پایان رسانید، رفت؛ و ابراهیم به جایگاهِ خود بازگشت.