پدر قادر مطلق بر اَبرام ظاهر می‌شود
سیزده سال سکوت بعد، پدر ما به‌عنوان ال‌شدای می‌آید، نام اَبرام و سارای را تغییر می‌دهد، و ختنه را نشان عهد در بدن می‌سازد. ابراهیم به پسری در صدسالگی می‌خندد، به جای آن اسماعیل را می‌خواهد، و همان روز تمام اهل خانه‌اش را ختنه می‌کند.
17 1چون اَبرام نود و نه ساله بود، پدر ما بر او ظاهر شد و فرمود: «من اِل شَدّای هستم—پدر قادر مطلق تو. در حضور من راه برو و بی‌عیب باش. a a v1 «اِل شَدّای» به معنای «خدای قادر مطلق» است. در آستانهٔ وعدهٔ عهد، پدر ما خود را با این نام آشکار می‌سازد—آن قادر مطلقی که تنها او می‌تواند در سالخوردگی به ابراهیم و سارا پسری عطا کند. 2و عهد خود را میان خود و تو خواهم بست، و تو را بی‌نهایت افزون خواهم ساخت.»
3آنگاه اَبرام به روی خود در افتاد، و پدر ما با او سخن گفت و فرمود:
4«اما از جانب من، عهد من با توست، و تو پدرِ امت‌های بسیار خواهی شد. 5نام تو دیگر اَبرام نخواهد بود، بلکه ابراهیم، زیرا تو را پدرِ امت‌های بسیار ساخته‌ام. 6تو را بی‌نهایت بارور خواهم ساخت؛ تو را به امت‌های بسیار بدل خواهم کرد، و پادشاهان از تو پدید خواهند آمد. 7عهد خود را میان خود و تو و نسل تو بعد از تو، نسل اندر نسل استوار خواهم ساخت—عهدی جاودانی—تا تو را و نسل تو را بعد از تو پدر باشم. b b v7 صیغهٔ عهد—«تا تو را و فرزندانت را خدا باشم»—به «تا پدر تو و پدرِ فرزندانت باشم» برگردانده شده است، زیرا این همان عهدی است که پدر ما می‌بندد: نه قراردادی، بلکه خانواده‌ای. او خود را به ابراهیم و به هر نسلی که در پی می‌آید، پیوند می‌دهد. 8و به تو و نسل تو بعد از تو، این سرزمینی را که در آن غریب هستی—تمامی سرزمین کنعان—به ملکیتِ جاودانی خواهم بخشید؛ و من پدرِ ایشان خواهم بود.»
9آنگاه پدر ما به ابراهیم فرمود: «اما تو: عهد مرا نگاه دار، تو و فرزندانت بعد از تو، نسل اندر نسلِ ایشان. 10این است عهد من که باید نگاه داشته شود، میان من و تو و نسل تو بعد از تو: هر ذکوری از شما باید ختنه شود. 11گوشتِ قُلفهٔ خود را ختنه کنید؛ این نشانهٔ عهد میان من و شما خواهد بود. 12هر ذکوری از شما، نسل اندر نسل، باید در هشت‌روزگی ختنه شود—خواه در خانهٔ تو زاده شده باشد و خواه به نقره از بیگانه‌ای خریده شده باشد که از نسل تو نیست. 13هر که در خانهٔ تو زاده شود یا به پول تو خریده شود، باید ختنه گردد. عهد من در گوشتِ شما خواهد بود، عهدی جاودانی. 14هر ذکورِ ختنه‌ناشده‌ای که گوشتِ قُلفه‌اش ختنه نشده باشد، از قوم خود منقطع خواهد شد—او عهد مرا شکسته است.»
نام تازهٔ سارا
15آنگاه پدر ما به ابراهیم فرمود: «دیگر همسر خود سارای را سارای مخوان—نام او سارا است. 16او را برکت خواهم داد و به‌راستی از او پسری به تو خواهم بخشید. او را برکت خواهم داد—او امت‌ها خواهد شد؛ پادشاهانِ قوم‌ها از او پدید خواهند آمد.»
17ابراهیم خندان به روی خود در افتاد و در دل خود گفت: «آیا برای مردی صد ساله پسری زاده تواند شد؟ آیا سارایِ نود ساله تواند زایید؟» 18آنگاه ابراهیم به پدر ما گفت: «کاش اسماعیل در حضور تو زیست کند!»
19اما پدر ما فرمود: «نه، همسرت سارا برایت پسری خواهد زایید، و او را اسحاق نام خواهی نهاد. عهد خود را با او استوار خواهم ساخت، عهدی جاودانی برای نسل او بعد از او. c c v19 نام اسحاق به معنای «او می‌خندد» است—یادآوری‌ای لطیف از خندهٔ حیرت‌زدهٔ سارا هنگامی که وعده داده شد. 20و اما دربارهٔ اسماعیل، تو را شنیدم. او را برکت خواهم داد، بارورش خواهم ساخت، و بی‌نهایت افزونش خواهم کرد. او پدرِ دوازده رئیس خواهد شد، و او را امتی بزرگ خواهم ساخت. 21اما عهد خود را با اسحاق استوار خواهم ساخت، که سارا او را سال آینده در همین هنگام برایت خواهد زایید.»
22چون سخن گفتن با ابراهیم را به پایان رساند، پدر ما از نزد او بالا رفت. 23آنگاه ابراهیم پسر خود اسماعیل و همهٔ خانه‌زادان و همهٔ خریده‌شدگان به پول خود را—هر ذکوری از اهل خانهٔ ابراهیم را—گرفت و در همان روز گوشتِ قُلفهٔ ایشان را ختنه کرد، چنانکه پدر ما به او گفته بود. 24ابراهیم نود و نه ساله بود، آنگاه که گوشتِ قُلفه‌اش ختنه شد. d d v24 ختنه نشانهٔ جسمانیِ تعلق داشتن به قومِ عهدِ پدر ما بود. 25پسرش اسماعیل سیزده ساله بود، آنگاه که گوشتِ قُلفه‌اش ختنه شد. 26در همان روز، ابراهیم و پسرش اسماعیل ختنه شدند. 27و همهٔ مردانِ خانهٔ او—خانه‌زادان و خریده‌شدگان به نقره از بیگانه—با او ختنه شدند.
