Księga Rodzaju 17

17 ¹Gdy Abram miał dziewięćdziesiąt dziewięć lat, nasz Ojciec ukazał mu się i powiedział: „Ja jestem El Shaddai — twój Ojciec Wszechmogący. Chodź przede mną i bądź nienaganny. ^a a v1 El Shaddai znaczy „Bóg Wszechmogący”. U progu obietnicy przymierza nasz Ojciec objawia się pod tym imieniem — Wszechmogący, który jako jedyny może dać Abrahamowi i Sarze syna w ich starości. ²I ustanowię moje przymierze między mną a tobą i rozmnożę cię niezmiernie.”

³Wtedy Abram upadł na twarz, a nasz Ojciec mówił do niego tymi słowami:

⁴„Co do mnie — oto moje przymierze z tobą: staniesz się ojcem mnóstwa narodów.” ⁵Twoje imię nie będzie już Abram, lecz Abraham, bo uczyniłem cię ojcem mnóstwa narodów. ⁶Uczynię cię niezmiernie płodnym; rozmnożę cię w wiele narodów, a z ciebie wyjdą królowie. ⁷Ustanowię moje przymierze między mną a tobą i twoim potomstwem po tobie, przez wszystkie pokolenia — przymierze wieczne — abym był Ojcem dla ciebie i dla twojego potomstwa po tobie. ^b b v7 Formuła przymierza — „abym był Bogiem dla ciebie i dla twoich dzieci” — oddana jest jako „abym był twoim Ojcem i Ojcem twoich dzieci”, ponieważ takie właśnie przymierze zawiera nasz Ojciec: nie umowę, lecz rodzinę. Wiąże się z Abrahamem i z każdym następnym pokoleniem. ⁸„Dam tobie i twojemu potomstwu po tobie ziemię, na której mieszkasz jako cudzoziemiec — całą ziemię Kanaan — w wieczne posiadanie; i będę ich Ojcem.”

⁹Potem nasz Ojciec powiedział do Abrahama: „A ty zachowuj moje przymierze, ty i twoje dzieci po tobie, przez wszystkie ich pokolenia. ¹⁰Takie jest moje przymierze, które macie zachowywać, między mną a tobą i twoim potomstwem po tobie: każdy mężczyzna wśród was ma być obrzezany. ¹¹Obrzezujcie ciało waszego napletka; będzie to znak przymierza między mną a wami. ¹²Każdy mężczyzna wśród was, z pokolenia na pokolenie, ma być obrzezany, gdy ma osiem dni — czy to urodzony w twoim domu, czy nabyty za srebro od cudzoziemca, który nie jest z twojego potomstwa. ¹³Każdy urodzony w twoim domu lub nabyty za twoje pieniądze musi być obrzezany. Moje przymierze będzie na waszym ciele jako przymierze wieczne. ¹⁴Każdy nieobrzezany mężczyzna, który nie został obrzezany na ciele swojego napletka, będzie wyłączony ze swojego ludu — złamał moje przymierze.”

Nowe imię Sary

¹⁵Potem nasz Ojciec powiedział do Abrahama: „Nie nazywaj już swojej żony Saraj — jej imię brzmi Sara. ¹⁶Będę jej błogosławił i dam ci z niej syna. Będę jej błogosławił — stanie się ona narodami; z niej wyjdą królowie ludów.”

¹⁷Abraham upadł na twarz i roześmiał się, i powiedział w swoim sercu: „Czy stuletniemu człowiekowi może się urodzić syn? Czy dziewięćdziesięcioletnia Sara może urodzić?” ¹⁸Wtedy Abraham powiedział do naszego Ojca: „Oby tylko Ismael żył przed twoim obliczem!”

¹⁹Lecz nasz Ojciec powiedział: „Nie, twoja żona Sara urodzi ci syna, a ty nadasz mu imię Izaak. Ustanowię z nim moje przymierze jako przymierze wieczne dla jego potomstwa po nim. ^c c v19 Imię Izaak znaczy „on się śmieje” — czułe przypomnienie zaskoczonego śmiechu Sary, gdy dana została obietnica. ²⁰Co do Ismaela, wysłuchałem cię. Będę mu błogosławił, uczynię go płodnym i rozmnożę go niezmiernie. Spłodzi dwunastu książąt, a ja uczynię go wielkim narodem. ²¹Ale moje przymierze ustanowię z Izaakiem, którego urodzi ci Sara o tej porze w przyszłym roku.”

²²Gdy skończył rozmawiać z Abrahamem, nasz Ojciec wzniósł się od niego. ²³Wtedy Abraham wziął swojego syna Ismaela, wszystkich urodzonych w jego domu i wszystkich nabytych za jego pieniądze — każdego mężczyznę w domu Abrahama — i tego samego dnia obrzezał ciało ich napletków, jak powiedział mu nasz Ojciec. ²⁴Abraham miał dziewięćdziesiąt dziewięć lat, gdy obrzezano ciało jego napletka. ^d d v24 Obrzezanie było fizycznym znakiem przynależności do ludu przymierza naszego Ojca. ²⁵Jego syn Ismael miał trzynaście lat, gdy obrzezano ciało jego napletka. ²⁶Tego właśnie dnia zostali obrzezani Abraham i jego syn Ismael. ²⁷Wszyscy mężczyźni z jego domu — urodzeni w domu i nabyci za srebro od cudzoziemca — zostali obrzezani razem z nim.