Isaias 41

41 ¹Paminaw kanako diha sa kahilom, kamong mga baybayon; tugoti nga bag-ohon sa mga katawhan ang ilang kusog. Paduola sila ug pasultiha; mangduol kita nga magkauban alang sa paghukom.

²Kinsa ang nagpukaw sa usa gikan sa sidlakan, nga nagtawag kaniya diha sa pagkamatarong aron mosunod kaniya? Gitugyan niya ang mga nasod ngadto kaniya ug gidaog ang mga hari sa iyang atubangan; gihimo niya silang abog pinaagi sa iyang espada, daw tahop nga gipalid sa hangin pinaagi sa iyang pana. ³Gigukod niya sila ug milabay nga luwas, agi sa dalan nga wala pa gayod matultoli sa iyang mga tiil. ⁴Kinsa ang naghimo ug nagbuhat niini, nga nagtawag sa mga kaliwatan sukad sa sinugdan? Ako mao ang Amahan—ang nahauna, ug kauban sa kataposan; ako mao siya.

⁵Nakita kini sa mga baybayon ug nangahadlok sila; nangurog ang mga kinatumyan sa yuta; miduol sila ug miabot. ⁶Ang matag usa motabang sa iyang silingan ug moingon sa iyang igsoon, “Pagmaisogon!” ⁷Gidasig sa panday ang platero, ug ang nagpahapsay pinaagi sa martilyo nagdasig sa nagbunal sa landasan, nga nag-ingon mahitungod sa hinugpong, “Maayo kini”; ug gilansang nila kini aron dili matarog.

⁸Apan ikaw, Israel, akong sulugoon, Jacob, nga akong gipili, kaliwat ni Abraham, akong higala, ^a a v8 Ginganlan dinhi ang Israel ingon nga sulugoon sa atong Amahan; ang lahi nga dagway sa Sulugoon diha sa ulahing mga awit ni Isaias (Isaias 42, 49, 50, 52–53) mao si Jesus, ang tinuod nga Israel nga nagatuman sa tawag. ⁹ikaw nga akong gikuha gikan sa mga kinatumyan sa yuta, ug gitawag gikan sa labing hilit nga mga suok niini, nga nag-ingon kanimo, “Ikaw akong sulugoon; gipili ko ikaw ug wala ka isalikway”. ¹⁰“Ayaw kahadlok, kay ako uban kanimo; ayaw kaluya, kay ako imong Amahan. Lig-onon ko ikaw, tabangan ko ikaw, sapnayon ko ikaw pinaagi sa akong matarong nga tuong kamot. ^b b v10 Ang “ako imong Amahan” nagpabutyag sa Hebreohanong pormula sa kasabotan nga “ako imong Dios” — ang atong Amahan nagbugkos sa iyang kaugalingon ngadto sa iyang katawhan dili ingon nga usa ka layo nga diyos kondili ingon nga usa ka Amahan.

¹¹Tan-awa, ang tanang nasuko kanimo maulawan ug mapakaulawan; ang mga nagsupak kanimo mahisama sa wala ug mangamatay. ¹²Pangitaon mo ang mga nakiggubat kanimo, apan dili mo makita sila; ang mga nakig-away kanimo mahisama gayod sa wala.” ¹³Kay ako, ang imong Amahan, nagkupot sa imong tuong kamot; ako ang nag-ingon kanimo, “Ayaw kahadlok, ako ang motabang kanimo.” ¹⁴Ayaw kahadlok, ikaw ulod nga Jacob, kamong mga tawo sa Israel! Ako ang motabang kanimo, nag-ingon ang atong Amahan; ang imong Manunubos mao ang Balaan sa Israel—ang imong Amahan. ^c c v14 Ang “Balaan sa Israel” mao ang timaan nga titulo ni Isaias alang sa atong Amahan — ang balaan nga usa nga nagbugkos sa iyang kaugalingon diha sa kasabotan ngadto sa usa ka katawhan nga iyang giangkon nga iyaha. ¹⁵“Tan-awa, himoon ko ikaw nga usa ka galamiton sa paggiok, bag-o ug mahait, nga daghag ngipon; giokon mo ang mga bukid ug dugmokon sila, ug himoon ang mga bungtod nga daw tahop. ¹⁶Taphon mo sila, ug paliron sila sa hangin, ug patibulaagon sila sa unos. Apan magmaya ka diha sa atong Amahan; sa Balaan sa Israel maghimaya ka.

¹⁷Sa dihang ang mga kabos ug ang mga timawa mangita ug tubig, apan wala, ug ang ilang mga dila namad-an tungod sa kauhaw, ako, ang imong Amahan, motubag kanila; ako, ang Amahan sa Israel, dili mobiya kanila. ¹⁸Magpaagas ako ug mga suba sa hawan nga kahitas-an, ug mga tuboran sa kinahiladman sa mga walog; himoon ko ang disyerto nga mga danaw sa tubig, ug ang ugang yuta nga nagtubod nga mga tuboran. ¹⁹Magtanom ako sa kamingawan sa sedro, sa akasya, sa mirto, ug sa olibo; ibutang ko sa disyerto ang sipres, ang plane, ug ang pino nga magkauban, ²⁰aron sila makakita ug mahibalo, makapalandong ug makasabot nga magkauban, nga ang akong kamot ang naghimo niini, nga ako, ang Balaan sa Israel, ang naglalang niini.”

²¹Ipagula ang inyong kaso, nag-ingon ang atong Amahan; dad-a ang inyong mga pamatuod, nag-ingon ang Hari ni Jacob. ²²Padad-a sila niini, ug pasultiha kanamo kon unsa ang mahitabo. Isugid kanamo ang mga butang nga nangagi, kon unsa kadto, aron among palandongon ug mahibaloan ang ilang kadangatan; o ipahayag kanamo ang mga butang nga umaabot. ²³Isugid kanamo kon unsa ang moabot sa umaabot, aron mahibalo kami nga kamo mga dios; pagbuhat ug maayo, o pagbuhat ug daotan, aron mangaluya kami ug mapuno sa kahadlok nga magkauban. ²⁴Tan-awa, kamo wala lamang, ug ang inyong buhat ubos pa sa wala; dulumtanan si bisan kinsa nga mopili kaninyo.

²⁵Nagpukaw ako ug usa gikan sa amihanan, ug miabot siya, gikan sa silangan sa adlaw ang usa nga nagtawag sa akong ngalan; gitamaktamakan niya ang mga pangulo nga daw lapok, sama sa magkukolon nga nagtunob sa yutang kolonon. ²⁶Kinsa ang nagpahayag niini sukad sa sinugdan, aron mahibalo kami, ug daan nang gipahibalo, aron makaingon kami, “Husto siya”? Walay bisan usa nga nagpahayag niini, walay nagmantala, walay nakadungog sa inyong mga pulong. ²⁷Ako ang nahauna nga miingon sa Sion, “Tan-awa, ania na sila!” ug gihatagan ko ang Jerusalem ug usa ka tigbalita sa maayong balita. ²⁸“Apan sa dihang motan-aw ako, walay bisan usa; walay magtatambag taliwala kanila nga, sa dihang mangutana ako, makahatag ug tubag. ²⁹Tan-awa, silang tanan usa ka limbong; ang ilang mga buhat wala lamang; ang ilang tinunaw nga mga dios-dios haw-ang nga hangin.”