Para Bangsa Padha Ditimbali
Ana panelukluk jumedhul saka wétan lan bangsa-bangsa kesusu mantek brahala-brahalané supaya ora ambruk. Rama malah nyekel tangané Israèl, nyebut dhèwèké Yakub, si uler, lan ngandika supaya aja wedi. Brahala-brahala ditantang supaya ngramal apa waé, nanging ora mangsuli apa-apa.
41 1He pulo-pulo pasisir, padha ngrungokna Aku kanthi meneng; para bangsa padha nyegerna kekuwatane. Cikben padha nyedhak lan padha ngucap; ayo kita bebarengan padha nyedhak kanggo pangadilan.
2Sapa kang nangekake wong saka ing wetan, kang nimbali wong iku kanthi kabeneran supaya ndherek ing tindake? Para bangsa diulungake marang wong iku, lan para raja ditelukake ing ngarepe; kabeh didadekake lebu dening pedhange, dadi menir kang katiyup angin dening gandhewane. 3Wong iku ngoyak mungsuhe lan tetep slamet anggone liwat, ngliwati dalan kang durung tau diambah ing sikile. 4Sapa kang wis nindakake lan nganakake iki, kang nimbali turun-tumurun wiwit ing wiwitan? Aku iki Sang Rama—kang kawitan, lan tetep nunggil karo kang wekasan; Aku iki iya iku.
5Pulo-pulo pasisir wis padha ndeleng lan padha wedi; poncoting bumi padha gumeter; banjur padha nyedhak lan padha teka. 6Saben wong tetulung marang pepadhane, lan kandha marang sadulure: “Diteteg atimu!” 7Tukang kriya nyengkuyung tukang mas, lan kang ngratakake nganggo palu nyengkuyung kang nggebug paron, bab anggone nyoldir ngucap: “Iki wis apik”; banjur dipakoni supaya ora obah.
8Nanging kowe, he Israel, abdiKu, he Yakub, kang wis Dakpilih, turune Abraham, mitraKu, a a v8 Ing kene Israel kasebut minangka abdine Rama kita; dene gegambarane Sang Abdi kang mligi ing kidung-kidunge Nabi Yesaya sabanjure (Yesaya 42, 49, 50, 52–53) iku Gusti Yesus, Israel kang sejati kang netepi timbalan iku. 9kowe kang Dakpundhut saka poncoting bumi, lan Daktimbali saka pojok-pojoke kang adoh dhewe, kang Dakdhawuhi: “Kowe iku abdiKu; kowe wis Dakpilih lan ora Daktampik”. 10“Aja wedi, awit Aku nunggil karo kowe; aja semplah, awit Aku iki Ramamu. Kowe bakal Daksantosakake, kowe bakal Daktulungi sarta kowe bakal Daksangga kalawan astaKu tengen kang adil. b b v10 Tembung “Aku iki Ramamu” iku terjemahan saka rumusan prajanjian ing basa Ibrani “Aku iki Allahmu” — Rama kita nalekake sarirane marang umate dudu minangka sesembahan kang adoh, nanging minangka sawijining Rama.
11Lah, sakabehe wong kang muring-muring marang kowe bakal padha kwirangan lan nandhang isin; wong kang nglawan kowe bakal dadi kaya ora ana lan sirna. 12Kowe bakal nggoleki wong kang perang nglawan kowe, nanging ora bakal ketemu wong-wong mau; wong kang merangi kowe bakal dadi kaya babar pisan ora ana.” 13Awit Aku, Ramamu, nyekeli tangan tengenmu; Aku iki kang ngandika marang kowe: “Aja wedi, Aku iki kang nulungi kowe.” 14Aja wedi, he si cacing Yakub, he para wong Israel! Aku iki kang nulungi kowe, mangkono pangandikane Rama kita; Panebusmu iku Kang Mahasuci ing Israel—Ramamu. c c v14 Tembung “Kang Mahasuci ing Israel” iku sesebutan khas kang dienggo Nabi Yesaya kanggo Rama kita — Kang Mahasuci kang wis nalekake sarirane ing prajanjian karo umat kang diaku dadi kagungane piyambak. 15“Lah, kowe Dakdadekake piranti panggebug gandum, kang anyar lan landhep, akeh untune; kowe bakal ngiles gunung-gunung lan ngremuk kabeh mau, sarta ndadekake punthuk-punthuk padha kaya mrambut. 16Kowe bakal napeni kabeh mau, nuli bakal katut ing angin, lan bakal kabuncang dening prahara nganti buyar. Nanging kowe bakal bungah-bungah ana ing Rama kita; kowe bakal mongkog ana ing Kang Mahasuci ing Israel.
17Nalika wong mlarat lan kang kesrakat padha nggoleki banyu, nanging ora ana, lan ilate asat marga saka ngelak, Aku, Ramamu, bakal nyembadani marang wong-wong mau; Aku, Ramane Israel, ora bakal negakake wong-wong iku. 18Aku bakal mbukak kali-kali ana ing tanah ndhuwur kang gundhul, lan tuk-tuk ana ing ngisor lebak-lebak; ara-ara samun bakal Dakdadekake blumbang-blumbang banyu, lan bumi kang garing dadi tuk kang mili. 19Ana ing ara-ara samun Aku bakal nandur wit eres, wit sitim, wit murci, lan wit jaitun; ana ing pasamunan Aku bakal nanem wit saru, wit anjir, lan wit cemara bebarengan, 20supaya padha ndeleng lan padha ngerti, padha nggatekake lan mangreti kabeh bebarengan, yen astaKu kang wis nindakake iki, yen Aku, Kang Mahasuci ing Israel, kang wis nitahake iku.”
21Padha ngajokna prakaramu, mangkono pangandikane Rama kita; padha nekakna bukti-buktimu, mangkono pangandikane Sang Ratuning Yakub. 22Cikben padha nekakake, lan padha nyritakake marang kita apa kang bakal kelakon. Padha critakna prakara-prakara kang dhisik, kepriye kaanane biyen, supaya kita bisa nggatekake lan ngerti kedadeane; utawa padha wartakna marang kita apa kang bakal teka. 23Padha critakna marang kita apa kang bakal kelakon ing tembe, supaya kita padha ngerti yen kowe iku pancen allah-allah; padha nindakna becik, utawa ala, supaya kita padha giris lan kebak wedi bebarengan. 24Lah, kowe iku padha ora ana ajine, lan pakaryanmu luwih asor tinimbang ora ana; sing sapa milih kowe iku nggegilani.
25Aku wis nangekake wong saka ing lor, lan wong iku wis teka, saka ing pletheking srengenge, yaiku kang nyebut asmaKu; wong iku ngidak-idak para panggedhe kaya lendhut, kaya kundhi kang ngidak-idak lempung. 26Sapa kang wis martakake iki wiwit ing wiwitan, supaya kita padha ngerti, lan ngandhani sadurunge, supaya kita bisa ngucap: “Pancen bener”? Ora ana siji-sijia kang martakake, ora ana kang ngabarake, ora ana kang krungu tembung-tembungmu. 27Aku kang dhisik dhewe ngandika marang Sion: “Lah, iki wong-wong mau!” lan marang Yerusalem Aku maringi juru warta kang nggawa kabar becik. 28“Nanging bareng Aku mirsani, ora ana wong siji-sijia; ing antarane brahala-brahala iki ora ana juru pirembag kang, bareng Dakdangu, bisa mangsuli. 29Lah, kabeh mau mung paekan; pakaryane padha tanpa guna; reca-reca cithakane mung angin kang kothong.”