Lipuren, Lipuren UmatKu
Sawisé putusan pambuwangan, swarané owah: ngomonga kanthi alus, wektu ngabdi sing abot wis rampung. Rama sing nimbang gunung-gunung ing timbangan uga ngemban cempé-cempé ing dhadhané. Marang wong-wong sing yakin yèn perkarané wis dilalèkaké, janjiné yaiku kekuwatan anyar tumrap wong sing gelem ngentèni.
40 1Lipuren, lipuren umatKu, mangkono pangandikane Ramamu. 2Tuturana Yerusalem kanthi alus, lan wartakna marang dheweke yen pangabdine kang abot wis rampung, yen kaluputane wis diapura, yen dheweke wis nampa saka astane Rama kita tikel kaping pindho kanggo sakabehing dosane.
3Ana swara kang nguwuh-uwuh: Ing ara-ara samun, padha nyawisna dalane Rama kita; gawea dalan gedhe kang jejeg ngliwati pasamunan kanggo Rama kita. a a v3 Injil papat kabeh ngetrapake pameca bab swara kang nguwuh-uwuh ing ara-ara samun iki marang Yokanan Pambaptis kang nyawisake dalan kanggo Gusti Yesus (Markus 1:3, Matius 3:3, Lukas 3:4, Yokanan 1:23). Panjenengane kang dalane disawisake iku Gusti Yesus, kang sajrone Panjenengane Rama kita rawuh marang umate. 4Saben lembah bakal kaunggahake, lan saben gunung lan tengger kaendhakake; lemah kang ora rata bakal dadi warata, lan papan-papan kang kasar bakal dadi dhataran. 5Lan kamulyane Rama kita bakal kababar, lan sakabehing manungsa bakal padha ndeleng bebarengan, awit Rama kita piyambak wis ngandika.
6Ana swara kang ngandika: “Nguwuh-uwuha!” Aku banjur matur: “Punapa ingkang kedah kula uwuh-uwuhaken?” Sakabehing manungsa iku kaya suket, lan sakabehe kasetyane kaya kembang ing ara-ara. 7Suket iku garing, kembange alum nalika napase Rama kita midid ing dhuwure; satemene bangsa iku pancen suket. 8Suket iku garing, kembange alum, nanging pangandikane Rama kita lestari ing salawas-lawase.
9Munggaha ing gunung kang dhuwur, he Sion, juru warta kabar becik; nyaringna swaramu kanthi rosa, he Yerusalem, juru warta kabar becik. Saringna, aja wedi; kandhakna marang kutha-kutha ing Yehuda: “Lah iki Ramamu!” 10Lah, Rama kita Kang Mahakwasa rawuh kanthi kakuwatan, lan astane kang ngasta pangwasa tumrap Panjenengane; lah, ganjarane ana ing Panjenengane, lan piwalese lumaku ing ngarsane. 11Panjenengane bakal ngengon pepanthane kaya pangon; bakal nglumpukake cempe-cempe ing astane lan ngemban cedhak ing panggalihe; bakal nuntun kanthi alon marang kang padha nyusoni. b b v11 Rama kita iku pangon kang nglumpukake cempe-cempene lan ngemban cedhak ing panggalihe. Gusti Yesus mundhut pangrimat kang padha iki nalika ngandika: “Aku iki pangon kang becik” (Yokanan 10:11). 12Sapa kang wis ngukur banyu samodra nganggo tangkebing astane, lan ngukur langit nganggo jembaring astane, nglebokake lebu bumi ing takeran, lan nimbang gunung-gunung ing traju lan tengger-tengger ing timbangan? 13Sapa kang wis nuntun Rohe Rama kita, utawa minangka juru pituture wis mulang marang Panjenengane? 14Sapa kang diajak rembugan dening Panjenengane, lan sapa kang paring pangreten marang Panjenengane? Sapa kang mulang marang Panjenengane bab dalaning kaadilan, lan mulang kawruh marang Panjenengane, lan nuduhake dalaning pangreten marang Panjenengane? 15Para bangsa iku kaya tetesing banyu saka timba, lan kaetung kaya lebu ing traju; Panjenengane ngangkat pulo-pulo kaya lebu kang lembut. 16Libanon ora cukup kanggo urub-urubing geni, lan kewan-kewane ora cukup kanggo kurban obaran. 17Sakabehing bangsa iku kaya ora ana ajine ana ing ngarsane; kaanggep dening Panjenengane kurang saka ora ana lan tanpa guna. 18Dadi Rama kita arep kokpadhakake karo sapa? Utawa rupa apa kang arep kokbandhingake karo Panjenengane? 19Sawijining brahala! Tukang nyitak brahala iku, lan tukang mas nglapisi nganggo mas lan nyitakake rante salaka kanggo brahala iku. 20Sapa kang banget mlarat kanggo pisungsung kang kaya mangkono, milih kayu kang ora bakal bosok; dheweke nggoleki tukang kang pinter supaya ngadegake brahala kang ora bakal ambruk. 21Apa kowe padha ora ngerti? Apa kowe padha ora krungu? Apa iku ora dikandhakake marang kowe wiwit wiwitan? Apa kowe padha ora mangerti wiwit katata dhasaring bumi? 22Panjenengane lenggah ing dhampar ngungkuli bunderaning bumi, dene wonge ing ngisor kaya walang; Panjenengane njereng langit kaya geber kang tipis, ngedegake kaya tarub kanggo dipanggoni. 23Panjenengane nggawe para panggedhe dadi ora ana, lan ndadekake para panguwasaning bumi dadi kaya barang tanpa guna. 24Lagi wae padha ditandur, lagi wae disebar, wiwitane lagi wae ngoyot ing lemah, nalika Panjenengane midid marang wong-wong mau temah padha garing, lan prahara nyaponi wong-wong mau kaya mrambut.
25“Dadi Aku arep kokpadhakake karo sapa, nganti Aku kudu madha karo wong iku?” mangkono pangandikane Kang Mahasuci.
26Tumengaa ing langit lan delengen: sapa kang nitahake iki kabeh? Yaiku Panjenengane kang ngwetokake wadya-balane miturut cacahe, nimbali kabeh mau siji-siji kanthi jenenge; amarga Panjenengane iku agung ing kakuwatan lan santosa ing pangwasa, ora ana siji-sijia kang ilang. 27Yagene kowe padha ngucap, he Yakub, lan nggrundel, he Israel: “Dalanku kasingidan saka Rama kita, lan Ramaku ora nggatekake marang hakku”? 28Apa kowe padha durung ngerti? Apa kowe padha durung krungu? Rama kita iku Rama kang langgeng, Kang nitahake poncoting bumi. Panjenengane ora tau sayah utawa lesu; ora ana kang bisa njajagi jeroning pangretene. 29Panjenengane paring kakuwatan marang wong kang sayah, lan nambahi karosan marang wong kang ora duwe daya. 30Dalah para nonoman bakal padha sayah lan lesu, lan para jaka bakal padha ambruk kentekan daya; 31nanging wong kang padha ngarep-arep marang Rama kita bakal padha dianyarake karosane; bakal padha mabur nganggo swiwi kaya manuk rajawali; bakal padha mlayu lan ora sayah; bakal padha mlaku lan ora lemes.