اشعیا 40

40 ¹تسلّی دهید، تسلّی دهید قوم مرا، پدرِ شما می‌گوید. ²با اورشلیم به مهربانی سخن بگویید، و او را ندا دهید که بندگیِ سختش به پایان رسیده، که تقصیرش آمرزیده شده، که از دستِ پدر ما برای همهٔ گناهانش دوچندان یافته است.

³صدایی ندا می‌دهد: در بیابان، راهِ پدر ما را آماده کنید؛ در صحرا شاهراهی راست برای پدر ما بسازید. ^a a v3 هر چهار انجیل این نبوّتِ صدای ندادهنده در بیابان را بر یحیای تعمیددهنده اطلاق می‌کنند که راه را برای عیسی آماده می‌ساخت (مرقس ۱:۳، متّی ۳:۳، لوقا ۳:۴، یوحنا ۱:۲۳). آن کسی که راهش آماده می‌شود عیسی است، که در او پدر ما نزد قومِ خود می‌آید. ⁴هر درّه‌ای برافراشته خواهد شد، و هر کوه و تپه‌ای پست خواهد گردید؛ زمینِ ناهموار هموار خواهد شد، و جای‌های ناصاف دشتی صاف خواهد گشت. ⁵و جلالِ پدر ما آشکار خواهد شد، و همهٔ مردمان آن را با هم خواهند دید، زیرا دهانِ پدر ما سخن گفته است.

⁶صدایی می‌گوید: «ندا کن!» و من گفتم: «چه ندا کنم؟» همهٔ مردمان مانند علف‌اند، و تمامِ وفاداری‌شان همچون گلِ صحراست. ⁷علف می‌خشکد، گل پژمرده می‌شود آنگاه که نَفَسِ پدر ما بر آن می‌وزد؛ به‌راستی که مردمان علف‌اند. ⁸علف می‌خشکد، گل پژمرده می‌شود، امّا کلامِ پدر ما تا ابد استوار می‌ماند.

⁹بر کوهی بلند برآی، ای صَهیون، ای آورندهٔ بشارت؛ صدای خود را با قوّت بلند کن، ای اورشلیم، ای آورندهٔ بشارت. آن را بلند کن، مترس؛ به شهرهای یهودا بگو: «اینک پدرِ شما!» ¹⁰اینک، پدرِ متعال با قوّت می‌آید، و بازوی او برایش فرمان می‌راند؛ اینک، پاداشِ او با اوست، و مزدِ او پیشِ رویش می‌رود. ¹¹او گلّهٔ خود را همچون شبان خواهد چرانید؛ برّه‌ها را در آغوش خود جمع خواهد کرد و آنها را به سینهٔ خود نزدیک خواهد داشت؛ و آنهایی را که شیرده‌اند به‌ملایمت رهبری خواهد کرد. ^b b v11 پدر ما همان شبانی است که برّه‌های خود را جمع می‌کند و آنها را به سینهٔ خود نزدیک می‌دارد. عیسی همین شبان‌مراقبت را برعهده گرفت آنگاه که گفت: «من شبانِ نیکو هستم» (یوحنا ۱۰:۱۱). ¹²کیست که آب‌ها را در کفِ دستِ خود پیموده، و آسمان‌ها را با وجبِ دستِ خود اندازه گرفته، و خاکِ زمین را در پیمانه‌ای گنجانده، و کوه‌ها را با ترازو و تپه‌ها را با میزان وزن کرده است؟ ¹³کیست که روح پدر ما را رهنمون شده، یا همچون مشاورِ او وی را تعلیم داده است؟ ¹⁴با که مشورت کرد، و کِه او را فهیم ساخت؟ کِه راهِ عدالت را به او آموخت، و معرفت را بدو تعلیم داد، و طریقِ فهم را به او نشان داد؟ ¹⁵قوم‌ها همچون قطره‌ای از سطل‌اند، و مانند غبارِ روی ترازو به شمار می‌آیند؛ او جزیره‌ها را چون گَردِ نرم برمی‌گیرد. ¹⁶لبنان برای سوختن کافی نیست، و حیواناتش برای قربانیِ سوختنی بسنده نیستند. ¹⁷همهٔ قوم‌ها در برابرِ او همچون هیچ‌اند؛ نزد او کمتر از هیچ و پوچی شمرده می‌شوند. ¹⁸پس پدر ما را به که تشبیه می‌کنید؟ یا چه شباهتی را با او مقایسه خواهید کرد؟ ¹⁹بُتی! صنعتگری آن را می‌ریزد، و زرگری آن را به طلا می‌پوشاند و زنجیرهای نقره برایش می‌سازد. ²⁰آن که برای چنین هدیه‌ای بسیار فقیر است، چوبی برمی‌گزیند که نپوسد؛ صنعتگری ماهر می‌جوید تا بُتی برپا سازد که واژگون نشود. ²¹آیا نمی‌دانید؟ آیا نمی‌شنوید؟ آیا از ابتدا به شما گفته نشده است؟ آیا از بنیادِ زمین نفهمیده‌اید؟ ²²او بر فرازِ گنبدِ زمین بر تخت نشسته است، و ساکنانش در زیر همچون ملخ‌اند؛ او آسمان‌ها را چون پرده‌ای نازک می‌گسترانَد، و آنها را همچون خیمه‌ای برای سکونت برپا می‌کند. ²³او بزرگان را به هیچ بدل می‌کند، و فرمانروایانِ زمین را همچون پوچی می‌سازد. ²⁴به‌زحمت کاشته شده‌اند، به‌زحمت بذرشان افشانده شده، ساقه‌شان هنوز در زمین ریشه نگرفته، که بر آنها می‌وزد و می‌خشکند، و طوفان آنها را چون کاه می‌روبَد و می‌برد.

²⁵«پس مرا به که تشبیه می‌کنید تا مانندِ او باشم؟» آن قدّوس می‌گوید.

²⁶چشمان خود را به آسمان برافرازید و بنگرید: چه کسی اینها را آفرید؟ آن که لشکرِ آنها را به شماره بیرون می‌آورد، و همه را به نام می‌خوانَد؛ زیرا او در قوّت عظیم و در قدرت توانمند است، حتی یکی از آنها گم نمی‌شود. ²⁷ای یعقوب، چرا می‌گویی، و ای اسرائیل، چرا شکایت می‌کنی: «راهِ من از پدر ما پنهان است، و پدرم حقّ مرا نادیده می‌گیرد»؟ ²⁸آیا ندانسته‌ای؟ آیا نشنیده‌ای؟ پدر ما پدرِ سرمدی است، آفرینندهٔ کران‌های زمین. او خسته و درمانده نمی‌شود؛ کسی نمی‌تواند به فهمِ او پی ببرد. ²⁹او به خستگان قوّت می‌بخشد، و برای ناتوانان نیرو می‌افزاید. ³⁰حتی جوانان خسته و درمانده می‌شوند، و مردانِ جوان از پا می‌افتند؛ ³¹امّا آنان که منتظرِ پدر ما می‌مانند نیروی خود را تازه خواهند کرد؛ همچون عقاب بر بال‌ها اوج خواهند گرفت؛ خواهند دوید و خسته نخواهند شد؛ خواهند خرامید و درمانده نخواهند گشت.