Yesaya 40 FHB Father's Heart Bible™

40 ¹Lilipur, lilipur umat Kami, saur Rama maraneh. ²Cacarékan Yérusalém kalawan lembut, sarta béjakeun ka manéhna yén gawé beuratna geus réngsé, yén kasalahanana geus dihampura, yén manéhna geus narima ti panangan Rama urang tikel dua pikeun sagala dosana.

³Aya sora anu cumeluk: Di gurun keusik, sadiakeun jalan pikeun Rama urang; jieun jalan gedé anu lempeng ngaliwatan tanah gurun pikeun Rama urang. ^a a v3 Kabéh opat Injil nerapkeun nubuat sora-anu-cumeluk-di-gurun ieu ka Yahya Jurubaptis anu nyadiakeun jalan pikeun Yesus (Markus 1:3, Mateus 3:3, Lukas 3:4, Yahya 1:23). Anjeunna anu jalan-Na disadiakeun téh nya éta Yesus, anu ku Anjeunna Rama urang sumping ka umat-Na. ⁴Unggal lebak bakal diluhurkeun, sarta unggal gunung jeung pasir dihandapkeun; tanah anu teu rata bakal jadi rata, sarta tempat anu kasar bakal jadi dataran. ⁵Sarta kamulyaan Rama urang bakal ditembongkeun, sarta sakabéh jalma bakal nyaksian éta babarengan, sabab baham Rama urang geus ngandika.

⁶Aya sora ngalahir, “Geroan!” Terus ceuk kuring, “Naon anu kudu digeroan?” Sakabéh jalma téh ibarat jukut, sarta sakabéh kasatiaanana ibarat kembang di tegalan. ⁷Jukut garing, kembang alum basa angin Rama urang niup ka dinya; satemenna jalma téh jukut. ⁸Jukut garing, kembang alum, tapi pangandika Rama urang tetep salalanggengna.

⁹Unggah ka gunung anu luhur, Sion, nu mawa warta hadé; angkatkeun sora maneh kalawan tanaga, Yérusalém, nu mawa warta hadé. Angkatkeun, ulah sieun; omongkeun ka kota-kota Yudea, “Ieu Rama maraneh!” ¹⁰Tenjo, Rama Nu Maha Kawasa sumping kalawan kakawasaan, sarta panangan-Na maréntah pikeun Mantenna; tenjo, ganjaran-Na aya di Mantenna, sarta buruhan-Na miheulaan Mantenna. ¹¹Mantenna bakal ngangon domba-domba-Na lir pangangon; bakal ngumpulkeun anak-anak domba dina panangan-Na sarta mangku maranéhna deukeut kana manah-Na; bakal nungtun kalawan lembut anu keur barubu anak. ^b b v11 Rama urang téh pangangon anu ngumpulkeun anak-anak domba-Na sarta mangku maranéhna deukeut kana manah-Na. Yesus nampi pangangonan anu sarua ieu waktu Anjeunna ngandika, “Kami téh pangangon anu bumela” (Yahya 10:11). ¹²Saha anu geus nyukat cai dina dampal panangan-Na, sarta ngukur langit ku jeungkal panangan-Na, ngawadahan lebu bumi dina takeran, sarta nimbang gunung-gunung dina timbangan jeung pasir-pasir dina neraca? ¹³Saha anu geus ngarahkeun Roh Rama urang, atawa salaku panaséhat-Na geus mapatahan Mantenna? ¹⁴Ka saha Mantenna menta papatah, jeung saha anu nyieun Mantenna ngartos? Saha anu ngawurukan Mantenna jalan kaadilan, sarta ngawurukan Mantenna pangaweruh, sarta nuduhkeun ka Mantenna jalan pangartén? ¹⁵Bangsa-bangsa téh ibarat satétés cai tina émbér, sarta diitung lir lebu dina timbangan; Mantenna ngangkat pulo-pulo lir lebu anu lemes. ¹⁶Libanon teu cukup pikeun durukan, sato-satona ogé teu cukup pikeun kurban beuleuman. ¹⁷Sakabéh bangsa téh lir taya nanaon di payuneun Mantenna; ku Mantenna dianggap kurang ti taya nanaon jeung kahampaan. ¹⁸Jadi, jeung saha maraneh rék ngupamakeun Rama urang? Atawa rupa naon anu rék dibandingkeun jeung Mantenna? ¹⁹Hiji arca! Tukang nyieun ngecorkeun éta, sarta tukang emas nyalut éta ku emas sarta nyieun ranté pérak pikeunana. ²⁰Saha-saha anu teuing miskin pikeun kurban saperti kitu milih kai anu moal buruk; néangan tukang nyieun anu pinter pikeun nangtungkeun arca anu moal rubuh. ²¹Na maraneh teu nyaho? Na maraneh teu ngadéngé? Na can dibéjakeun ka maraneh ti awal mula? Na maraneh teu ngarti ti barang dadasar bumi diadegkeun? ²²Mantenna linggih dina tahta di luhureun bunderan bumi, pangeusina di handap lir simeut; Mantenna ngamparkeun langit lir reregan anu ipis, masang éta minangka kémah pikeun dicicingan. ²³Mantenna ngajadikeun para pangéran jadi taya nanaon, sarta ngajadikeun para pangawasa bumi lir kahampaan. ²⁴Kakara baé dipelak, kakara baé disebar, gagangna kakara baé ngakar dina taneuh, basa Mantenna niup ka maranéhna tuluy garing, sarta angin ribut nyapukeun maranéhna lir gabug.

²⁵“Jadi, jeung saha maraneh rék ngabandingkeun Kami, nepi ka Kami jadi sarua jeung manéhna?” saur Nu Maha Suci.

²⁶Tanggah ka langit terus tenjo: saha anu nyiptakeun ieu kabéh? Nya Mantenna anu ngaluarkeun balad-baladna kalawan jumlahna, nyambat kabéhanana ku ngaranna; lantaran Mantenna agung dina kakuatan sarta gagah dina kakawasaan, hiji ogé euweuh anu leungit. ²⁷Naha maraneh ngomong, hé Yakub, sarta humandeuar, hé Israil, “Jalan kuring disumputkeun ti Rama urang, sarta Rama kuring teu malire kana hak kuring”? ²⁸Na maraneh teu nyaho? Na maraneh teu kungsi ngadéngé? Rama urang téh Rama anu langgeng, Nu Nyiptakeun tungtung-tungtung bumi. Mantenna henteu lungse atawa cape; taya saurang ogé anu bisa ngaukur kana pangartén-Na. ²⁹Mantenna maparin kakuatan ka nu cape, sarta nambahan tanaga ka nu taya daya. ³⁰Sanajan budak ngora bakal lungse jeung cape, sarta para jajaka bakal tijengkang kacapéan; ³¹tapi anu ngadagoan Rama urang bakal meunang kakuatan anyar; maranéhna bakal hiber dina jangjang lir manuk garuda; bakal lumpat tur teu cape; bakal leumpang tur teu lungse.