Bangsa-bangsa Disaur ka Pangadilan

Saurang panakluk muncul ti wétan, sarta bangsa-bangsa buru-buru maku brahala-brahalana supaya ulah tigubrag. Sabalikna, Rama nyekel leungeun Israil, nyebut manéhna Yakub si cacing, sarta nitah manéhna ulah sieun. Brahala-brahala ditantang pikeun ngaramalkeun naon waé, tapi teu ngajawab nanaon.

Pasal 41.

Darengekeun Kami bari jempe, eh tanah basisir; sing bangsa-bangsa nganyarkeun deui kakuatanana. Sing maranehna daratang tuluy ngomong; hayu urang babarengan ngadeukeutan pikeun pangadilan.

Saha nu ngahudangkeun hiji jalma ti wetan, nu nyaur manehna kalawan kaadilan pikeun ngiring ka Mantenna? Mantenna masrahkeun bangsa-bangsa ka manehna sarta nalukkeun raja-raja di hareupeun manehna; ku pedangna maranehna dijieun lebu, ku gondewana jadi jarami nu kabur katiup angin. Manehna ngudag maranehna tuluy ngaliwat kalawan salamet, nyorang jalan nu tacan kungsi kaliwatan ku sukuna. Saha nu geus ngalampahkeun jeung ngayakeun ieu, nu nyaur turunan-turunan ti awal mula? Kami teh Rama — nu pangheulana, jeung nu panungtungna; Kami teh eta.

Tanah basisir geus narenjo tuluy sarieun; tungtung-tungtung bumi ngadaregdeg; maranehna ngadareukeutan tuluy daratang. Masing-masing nulungan tatanggana sarta ngomong ka dulurna, “Sing wani!” Tukang pande ngabeberah tukang emas, jeung nu ngalicinkeun ku palu ngabeberah nu neunggeul paron, cek maranehna ngeunaan patrina, “Hade”; tuluy dipakuan sangkan teu obah.

Tapi maneh, eh Israil, abdi Kami, eh Yakub, nu ku Kami geus dipilih, turunan Ibrahim, sobat Kami, ^a maneh nu ku Kami dicokot ti tungtung bumi, jeung disaur ti juru-juru nu pangjauhna, bari ngadawuh ka maneh, “Maneh teh abdi Kami; maneh geus dipilih ku Kami jeung henteu dipiceun”. “Ulah sieun, sabab Kami nyarengan maneh; ulah leutik hate, sabab Kami teh Rama maneh. Kami baris nguatkeun maneh, Kami baris nulungan maneh, Kami baris nyangga maneh ku panangan katuhu Kami nu adil. ^b

Tenjo, sakabeh nu amarah ka maneh bakal era jeung wirang; nu ngalawan maneh bakal jadi euweuh sarta binasa. Maneh bakal neangan nu merangan maneh, tapi moal kapanggih ku maneh; nu tarung ngalawan maneh bakal jadi euweuh pisan.” Sabab Kami, Rama maneh, nyekel leungeun katuhu maneh; Kami anu ngadawuh ka maneh, “Ulah sieun, Kami anu nulungan maneh.” Ulah sieun, eh cacing Yakub, eh urang Israil! Kami anu nulungan maraneh, dawuhan Rama urang; Panebus maraneh teh Nu Maha Suci Israil — Rama maraneh. ^c “Tenjo, maneh ku Kami dijadikeun pakakas panggebotan, nu anyar jeung seukeut, loba huntuna; maneh bakal ngagebot gunung-gunung tuluy ngancurkeun maranehna, sarta ngajadikeun pasir-pasir jadi lir huut. Maneh bakal napikeun maranehna, tuluy kabawa ku angin, jeung dipabalatakkeun ku angin ribut maranehna. Tapi maneh bakal bungah ku karana Rama urang; maneh bakal agul ku Nu Maha Suci Israil.

Waktu nu malarat jeung nu balangsak neangan cai, tapi euweuh, sarta letahna garing ku halabhab, Kami, Rama maraneh, bakal ngawaler ka maranehna; Kami, Rama Israil, moal ngantunkeun maranehna. Kami bakal muka walungan di pasir-pasir nu gundul, jeung sumber-sumber cai di lebak-lebak; Kami bakal ngajadikeun gurun jadi balong-balong cai, jeung tanah garing jadi sumber-sumber cai nu ngagolontor. Di tanah tandus Kami bakal melak tangkal aras, akasia, murad, jeung jaitun; di gurun keusik Kami bakal melak tangkal sanobar, tangkal platan, jeung tangkal eru, babarengan, supaya maranehna narenjo jeung nyaraho, bisa mikir jeung ngarti babarengan, yen ieu teh damel panangan Kami, yen Kami, Nu Maha Suci Israil, anu geus nyiptakeunana.”

Kedalkeun perkara maraneh, dawuhan Rama urang; bawa bukti-bukti maraneh, dawuhan Raja Yakub. Sing maranehna mawa eta, tuluy nyaritakeun ka kami naon nu bakal kajadian. Caritakeun ka kami perkara-perkara nu baheula, kumaha kaayaanana, supaya kami bisa mikiran jeung nyaho tungtungna; atawa wawarkeun ka kami perkara-perkara nu bakal datang. Caritakeun ka kami naon nu bakal datang sanggeus ieu, supaya kami nyaho yen maraneh teh allah-allah; pek migawe hade, atawa migawe goreng, supaya kami jadi reuwas jeung kacida sieunna babarengan. Tenjo, maraneh teh euweuh hartina, jeung pagawean maraneh leuwih teu aya hartina; sing saha nu milih maraneh teh pikaijideun.

Kami geus ngahudangkeun hiji jalma ti kaler, sarta manehna geus datang, ti panonpoe bijil, hiji jalma nu nyambat jenengan Kami; manehna ngaleyek para pamingpin lir leutak, lir tukang kendi ngaleyek taneuh liat. Saha nu geus ngabejakeun ti awal mula, supaya kami nyaho, jeung ti samemehna, supaya kami bisa ngomong, “Bener manehna”? Euweuh saurang ge nu ngabejakeun, euweuh nu ngawawarkeun, euweuh nu ngadenge omongan maraneh. Kami nu pangheulana ngadawuh ka Sion, “Tenjo, ieu maranehna!” sarta Kami maparin ka Yerusalem hiji juru warta nu mawa beja hade. “Tapi waktu Kami ningali, euweuh saurang ge; di antara maranehna euweuh juru nasehat anu, waktu Kami naros, bisa mere jawaban. Tenjo, maranehna kabeh ngan tipu daya; pagaweanana euweuh hartina; arca-arca cucuran maranehna teh ngan angin kosong.”