Yesaya 42 FHB Father's Heart Bible™

42 ¹“Delengen AbdiKu kang Daksengkuyung, Pilihanku, kang dadi renaning penggalihKu. Aku wis maringi RohKu marang Panjenengane; Panjenengane bakal nekakake kaadilan marang para bangsa. ^a a v1 Rasul Matius ngetrapake Abdi kang dijebadi dening Roh iki langsung marang Gusti Yesus — kanthi ngutip ayat-ayat iki ngenani pakaryane Panjenengane anggone nyarasake, ing Matius 12:18-21. Abdi ing patang Kidung Abdi ing Kitab Yesaya iku Gusti Yesus, yaiku Israel kang sejati. ²Panjenengane ora bakal nguwuh utawa ngangkat swarane, utawa gawe keprungu swarane ing lurung. ³Panjenengane ora bakal nugel glagah kang pepes utawa nyirep sumbu kang murub lamat-lamat; kanthi kasetyan Panjenengane bakal nekakake kaadilan. ⁴Panjenengane ora bakal lesu utawa karemuk nganti Panjenengane njejegake kaadilan ing bumi; lan tanah-tanah pesisir padha nganti-anti piwulange.”

⁵Mangkene pangandikane Rama kita — Panjenengane kang nitahake langit lan njereng-jereng, kang njembarake bumi lan samubarang isine, kang paring napas marang para wong kang manggon ing sandhuwure lan nyawa marang kang padha lumaku ing kono:

⁶“Aku iki Ramamu; kanthi kabeneran Aku wis nimbali kowe; Aku bakal nyepeng tanganmu lan ngreksa kowe; Aku bakal ndadekake kowe prajanjian kanggo bangsa, pepadhang kanggo para bangsa, ⁷mbukak mripat kang wuta, nggawa metu wong tawanan saka ing kunjara — yaiku wong-wong kang padha linggih ing pepetenging pakunjaran.

⁸“Aku iki Ramamu; iku asmaKu; kamulyanKu ora Dakwenehake marang liyane, lan pamujiKu ora marang reca-reca tatahan. ⁹Lah, prakara-prakara kang dhisik wis kelakon, lan prakara anyar saiki Dakwartakake; sadurunge iku padha thukul, Aku ngandhakake iku marang kowe.”

Ngidunga Kidung Anyar

¹⁰Ngidunga kidung anyar marang Rama kita, pamujine saka pungkasaning bumi — kowe kang padha mudhun menyang segara, lan samubarang kang ngebaki segara, tanah-tanah pesisir lan para kang manggon ing kono. ¹¹Ara-ara samun lan kutha-kuthane padha ngangkata swarane, desa-desa papan padununane Kedar; para wong Sela padha surak-suraka kabungahan, padha nguwuh-uwuha saka pucaking gunung-gunung. ¹²Padha ngluhurna Rama kita, lan nggiyarna pamujine ing tanah-tanah pesisir. ¹³Rama kita miyos kaya prajurit; kaya wong perang Panjenengane nggugah gregete; Panjenengane nguwuh, Panjenengane surak sora, Panjenengane ngasorake mungsuh-mungsuhe.

¹⁴Wis suwe Aku meneng; Aku wis anteng lan ngampah dhiriKu. Saiki Aku bakal jerit kaya wong wadon kang nglarani; Aku bakal megap-megap lan menggeh-menggeh bebarengan. ¹⁵Aku bakal ngrusak gunung-gunung lan tengger-tengger lan ngesatake sakabehe tetuwuhane; Aku bakal ndadekake kali-kali dadi pulo, lan ngesatake blumbang-blumbang. ¹⁶Lan Aku bakal nuntun wong wuta liwat dalan kang ora dimangerteni; Aku bakal nuntun dheweke liwat lurung-lurung kang durung dikenal. Aku bakal ngowahi pepeteng ing ngarepe dadi pepadhang, lan papan kang mbrenjul dadi warata. Iki prakara-prakara kang bakal Daktindakake, lan Aku ora bakal negakake dheweke. ¹⁷Wong-wong iku bakal padha dibalekake lan diwirangake banget — yaiku wong kang padha ngendelake reca-reca tatahan, kang padha ngucap marang reca-reca cithakan, “Kowe iku allah-allah kita.”

Mripat kang Ora Bakal Ndeleng

¹⁸He kowe kang budheg, padha ngrungokna; lan kowe kang wuta, padha ndelenga, supaya kowe padha bisa weruh. ¹⁹Sapa ta kang wuta kajaba abdiKu, utawa budheg kaya utusan kang Dakutus? Sapa kang wuta kaya wong kang rukun karo Aku, wuta kaya abdine Rama kita? ^b b v19 Ing kene Israel kasebut minangka abdi — bangsa kang katimbalan dadi seksine Rama kita, nanging wuta lan budheg marang timbalan iku. Ing wiwitaning bab iki uga (ayat 1-9), Abdi iku Gusti Yesus — Israel sejati kang nyampurnakake apa kang ora bisa katindakake dening Israel. ²⁰Kowe wis ndeleng akeh prakara, nanging kowe ora nggatekake; kupingmu padha menga, nanging kowe ora krungu.

²¹Rama kita rena ing penggalih, marga saka kabenerane, ngluhurake piwulange lan ndadekake iku mulya. ²²Nanging iki bangsa kang dirampok lan dijarah, kabeh padha kena jiret ing growongan lan didhelikake ing pakunjaran-pakunjaran. Padha dadi rayahan tanpa ana kang mitulungi, jarahan tanpa ana kang ngucap, “Balekna!”

²³Sapa ing antaramu kang arep ngrungokake iki, kang arep nggatekake lan ngrungu apa kang bakal kelakon? ²⁴Sapa kang masrahake Yakub marang kang ngrayah, lan Israel marang kang njarah? Apa dudu Rama kita, kang wis kita dosani? Wong-wong ora gelem lumaku ing dalane, lan ora gelem netepi piwulange. ²⁵Mulane Panjenengane ngesokake marang wong-wong mau panasing bebendune lan ganasing paprangan. Iku mulad-mulad ngubengi wong-wong mau, nanging padha ora ngerti; iku ngobong wong-wong mau, nanging padha ora nggraita ing ati.