اشعیا 42

42 ¹«به بندهٔ من بنگرید ــ عیسی ــ که او را حمایت می‌کنم، برگزیدهٔ من که جانم از او خشنود است. روح خود را بر او نهاده‌ام؛ او عدالت را برای قوم‌ها به ارمغان خواهد آورد. ^a a v1 متّی این بندهٔ مسح‌شده به روح را مستقیماً به عیسی نسبت می‌دهد ــ و این آیات را دربارهٔ خدمت شفابخش او در متّی ۱۲:‏۱۸-‏۲۱ نقل می‌کند. بندهٔ چهار سرود بنده در اِشعیا، عیسی است، اسرائیلِ حقیقی. ²او فریاد نخواهد زد و صدای خود را بلند نخواهد کرد، و آن را در کوچه‌ها به گوش نخواهد رساند. ³نی خُردشده را نخواهد شکست و فتیلهٔ نیم‌سوز را خاموش نخواهد کرد؛ او به امانت، عدالت را به ارمغان خواهد آورد. ⁴او سست نخواهد شد و دل‌شکسته نخواهد گشت تا آنکه عدالت را در زمین برقرار سازد؛ و سرزمین‌های ساحلی چشم‌به‌راه تعلیم اویند.»

⁵پدر ما چنین می‌گوید ــ او که آسمان‌ها را آفرید و آنها را گسترانید، که زمین و آنچه را از آن پدید می‌آید پهن کرد، که به مردمانِ روی آن نَفَس و به آنان که در آن راه می‌روند روح می‌بخشد:

⁶«من پدر تو هستم؛ تو را در عدالت فراخوانده‌ام؛ دست تو را خواهم گرفت و از تو نگاهبانی خواهم کرد؛ تو را عهدی برای این قوم و نوری برای قوم‌ها خواهم ساخت، ⁷تا چشمان کور را بگشایی، تا اسیران را از سیاه‌چال بیرون آوری ــ آنان را که در تاریکی در زندان نشسته‌اند.

⁸«من پدر تو هستم؛ این است نام من؛ جلال خود را به دیگری نمی‌دهم، و ستایش خود را به بت‌های تراشیده. ⁹بنگرید، آنچه پیش‌تر بود به وقوع پیوسته است، و اکنون چیزهای تازه را اعلام می‌کنم؛ پیش از آنکه سر برآورند، شما را از آنها آگاه می‌سازم.»

سرودی تازه بسرایید

¹⁰برای پدر ما سرودی تازه بسرایید، ستایش او را از کران‌های زمین ــ ای شما که به دریا فرومی‌روید، و هر آنچه آن را پر می‌سازد، ای سرزمین‌های ساحلی و ساکنانشان. ¹¹بگذارید بیابان و شهرهایش صدای خود را بلند کنند، آبادی‌هایی که قیدار در آنها ساکن است؛ بگذارید ساکنان سالَع از شادی بسرایند، بگذارید از فراز کوه‌ها بانگ برآورند. ¹²بگذارید جلال را به پدر ما بدهند، و ستایش او را در سرزمین‌های ساحلی اعلام کنند. ¹³پدر ما همچون دلاوری بیرون می‌آید؛ همچون مردی جنگاور غیرت خود را برمی‌انگیزد؛ فریاد برمی‌آورد، آری با صدای بلند بانگ می‌زند، و بر دشمنان خود چیره می‌شود.

¹⁴دیرزمانی خاموش مانده‌ام؛ آرام بوده‌ام و خویشتن را نگاه داشته‌ام. اکنون همچون زنی در حال زایمان فریاد برخواهم آورد؛ نفس‌نفس خواهم زد و یک‌باره به‌سختی نَفَس خواهم کشید. ¹⁵کوه‌ها و تپه‌ها را ویران خواهم کرد و همهٔ گیاهانشان را خشک خواهم ساخت؛ رودها را به جزیره‌ها بدل خواهم کرد، و برکه‌ها را خشک خواهم گردانید. ¹⁶و کوران را در راه‌هایی که نمی‌شناسند رهبری خواهم کرد؛ ایشان را در طریق‌هایی که ندانسته‌اند هدایت خواهم نمود. تاریکی را پیش رویشان به روشنایی بدل خواهم ساخت، و جای‌های ناهموار را به زمین هموار. اینهاست آنچه خواهم کرد، و ایشان را ترک نخواهم کرد. ¹⁷آنان که بر بت‌های تراشیده توکل می‌کنند به عقب رانده و به‌سختی شرمسار خواهند شد ــ آنان که به تمثال‌های ریخته‌شده می‌گویند: «شما خدایان ما هستید.»

چشمانی که نخواهند دید

¹⁸ای شما که کَرید، بشنوید؛ و ای شما که کورید، بنگرید تا ببینید. ¹⁹کیست کور جز بندهٔ من، یا کَر همچون قاصدی که می‌فرستم؟ کیست کور همچون آن که با من در صلح است، کور همچون بندهٔ پدر ما؟ ^b b v19 اسرائیل در اینجا بنده نامیده شده است ــ قومی که فراخوانده شد تا شاهد پدر ما باشد، اما نسبت به آن فراخوان کور و کر بود. پیش‌تر در همین باب (آیات ۱-‏۹)، بنده عیسی است ــ اسرائیلِ حقیقی که آنچه را اسرائیل نتوانست، به کمال می‌رساند. ²⁰چیزهای بسیار دیده‌ای، اما آنها را در نظر نمی‌گیری؛ گوش‌هایت باز است، اما نمی‌شنوی.

²¹پدر ما را خشنود آمد که به‌خاطر عدالت خود، تعلیم خویش را بزرگ و پرجلال سازد. ²²اما این قومی است غارت‌شده و تاراج‌گشته، که همگیشان در حفره‌ها به دام افتاده و در زندان‌ها پنهان شده‌اند. ایشان غارت گشته‌اند و کسی نیست که نجات دهد، تاراج شده‌اند و کسی نیست که بگوید: «باز پس ده!»

²³کیست در میان شما که به این گوش فرا دهد، که توجه کند و آنچه را در پیش است بشنود؟ ²⁴کیست که یعقوب را به دست تاراج‌کننده سپرد، و اسرائیل را به غارتگران؟ آیا پدر ما نبود، همان که بر او گناه کرده‌ایم؟ ایشان نخواستند در راه‌های او گام بردارند، و تعلیم او را اطاعت نکردند. ²⁵پس شدّت خشم خود و سختی جنگ را بر ایشان فروریخت. گرداگردشان شعله‌ور شد، اما درنیافتند؛ ایشان را سوزانید، اما به دل نگرفتند.