متي 27 FHB Father's Heart Bible™

27 ¹صبح ٿيندي ئي سڀني سردار ڪاهنن ۽ قوم جي بزرگن گڏجي يسوع کي قتل ڪرڻ جو مشورو ڪيو. ²تنهنڪري کيس ٻڌي، وٺي وڃي پيلاطس گورنر جي حوالي ڪيائون.

³پوءِ يهوداه، جنهن کيس پڪڙائي ڏنو هو، جڏهن ڏٺو تہ يسوع تي سزا جو حڪم ٿيو آهي، تڏهن پشيمان ٿي ٽيهه چانديءَ جا سڪا سردار ڪاهنن ۽ بزرگن کي موٽائي ڏنائين، ⁴۽ چيائين تہ ”مون بيگناهه رت جي حوالي ڪرڻ سان گناه ڪيو آهي.“ هنن چيو تہ ”اسان کي ان سان ڪهڙو واسطو؟ تون پاڻ ڏسج.“

⁵هن چانديءَ جا سڪا هيڪل ۾ اڇلائي ڇڏيا ۽ ٻاهر نڪري وڃي پاڻ کي ڦاهي ڏنائين.

⁶سردار ڪاهنن سڪا کڻي چيو تہ ”هنن کي خزاني ۾ وجهڻ روا ناهي، ڇاڪاڻ تہ هي رت جي قيمت آهي.“ ⁷تنهنڪري مشورو ڪري انهن سان ڪنڀر جو کيت پرديسين کي دفنائڻ لاءِ خريد ڪيائون. ⁸انهيءَ ڪري اهو کيت اڄ ڏينهن تائين رت جو کيت سڏجي ٿو. ⁹تڏهن جيڪو يرمياه نبيءَ چيو هو سو پورو ٿيو تہ ”هنن ٽيهه چانديءَ جا سڪا ورتا، يعني انهيءَ جي مقرر ڪيل قيمت، جنهن جي قيمت بني اسرائيل مان ڪن ماڻهن مقرر ڪئي هئي، ¹⁰۽ انهن کي ڪنڀر جي کيت لاءِ ڏنائون، جيئن اسان جي پيءُ مون کي حڪم ڏنو.“

يسوع پيلاطس اڳيان خاموش بيٺو

¹¹يسوع گورنر جي اڳيان بيٺو هو؛ گورنر پڇيس تہ ”ڇا تون يهودين جو بادشاهه آهين؟“ يسوع فرمايو تہ ”تون پاڻ ٿو چوين.“

¹²پر جڏهن سردار ڪاهنن ۽ بزرگن مٿس الزام هنيا، تڏهن هن ڪو بہ جواب نہ ڏنو. ¹³تڏهن پيلاطس چيس تہ ”ڇا تون نہ ٿو ٻڌين تہ هي تو تي ڪيترا الزام ٿا هڻن؟“

¹⁴پر هن کيس هڪ الزام جو بہ جواب نہ ڏنو، تنهنڪري گورنر ڏاڍو حيران ٿيو.

¹⁵هر عيد تي گورنر ماڻهن جي گهريل هڪ قيدي کي آزاد ڪندو هو. ¹⁶انهيءَ وقت انهن وٽ برابا نالي هڪ بدنام قيدي بند هو. ¹⁷جڏهن اهي گڏ ٿيا، تڏهن پيلاطس پڇيو تہ ”اوهان ڇا ٿا گهرو تہ آءٌ ڪنهن کي آزاد ڪريان؟ برابا کي، يا يسوع کي جيڪو مسيح سڏجي ٿو؟“ ¹⁸ڇاڪاڻ تہ هن کي خبر هئي تہ هنن کيس حسد جي ڪري حوالي ڪيو هو.

¹⁹جڏهن هو عدالت جي ڪرسيءَ تي ويٺو هو، تڏهن سندس زال کيس چوائي موڪليو تہ انهيءَ سچار ماڻهوءَ سان ڪو واسطو نہ رک، ڇاڪاڻ تہ اڄ خواب ۾ مون کي سندس سبب ڏاڍو ڏک ڏسڻو پيو.

²⁰پر سردار ڪاهنن ۽ بزرگن ميڙ کي قائل ڪيو تہ اهي برابا کي گهرن ۽ يسوع کي قتل ڪرائڻ جو مطالبو ڪن. ²¹گورنر پڇيو تہ ”انهن ٻنهي مان آءٌ ڪنهن کي اوهان لاءِ آزاد ڪريان؟“ هنن چيو تہ ”برابا کي.“

²²پيلاطس هنن کان پڇيو تہ ”پوءِ يسوع سان، جيڪو مسيح سڏجي ٿو، آءٌ ڇا ڪريان؟“ سڀني چيو تہ ”کيس صليب تي چاڙهيو!“

²³هن چيو تہ ”ڇو؟ هن ڪهڙي برائي ڪئي آهي؟“ پر هنن وڌيڪ رڙ ڪري چيو تہ ”کيس صليب تي چاڙهيو!“

²⁴جڏهن پيلاطس ڏٺو تہ هو ڪجهه بہ نہ ٿو ڪري سگهي، بلڪ هنگامو شروع ٿيڻ وارو آهي، تڏهن پاڻي کڻي ميڙ جي اڳيان هٿ ڌوتائين ۽ چيائين تہ ”آءٌ هن ماڻهوءَ جي رت کان بيگناهه آهيان؛ اوهين پاڻ ڏسو.“

²⁵تڏهن سڀني ماڻهن وراڻيو تہ ”سندس رت اسان تي ۽ اسان جي ٻارن تي هجي!“ ^a a v25 ’سندس رت اسان تي هجي‘ چوڻ هڪ قديم محاورو هو، جنهن ذريعي ميڙ ڪنهن موت جي قانوني ۽ اخلاقي ذميواري رسمي طرح قبول ڪندو هو.

²⁶پوءِ انهن لاءِ برابا کي آزاد ڪيائين، يسوع کي ڪوڙا هڻائي، صليب تي چاڙهڻ لاءِ حوالي ڪيائينس.

سپاهين بادشاهه جي ٺٺولي ڪئي

²⁷پوءِ گورنر جي سپاهين يسوع کي گورنر جي محل ۾ وٺي وڃي سڄي پلٽڻ کي سندس چوڌاري گڏ ڪيو. ²⁸هنن سندس ڪپڙا لاهي مٿس قرمزي چوغو وجهي ڇڏيو. ²⁹ڪنڊن جو تاج اُڻي سندس مٿي تي رکيائون، ساڄي هٿ ۾ ڪانو ڏنائونس ۽ سندس اڳيان گوڏا ڀري ٺٺولي ڪندي چيائون تہ ”اي يهودين جا بادشاهه، سلام!“ ³⁰مٿس ٿُڪي، ڪانو کڻي، سندس مٿي تي ٻيهر ٻيهر هڻندا رهيا. ³¹ٺٺولي ڪرڻ کان پوءِ چوغو لاهي، کيس سندس پنهنجا ڪپڙا پهرائي، صليب تي چاڙهڻ لاءِ وٺي هليا.

خدا جي فرزند کي صليب تي چاڙهيو ويو

³²ٻاهر نڪري، شمعون نالي هڪ قرينيءَ کي ڏٺائون ۽ کيس يسوع جو صليب کڻڻ تي مجبور ڪيائون. ³³جڏهن اهي گلگتا نالي هنڌ تي پهتا (جنهن جي معني کوپڙيءَ جو هنڌ آهي)، ³⁴تڏهن کيس ڪڙي پتي سان ملايل شراب پيئڻ لاءِ ڏنائون؛ هن چکيو پر پيئڻ کان انڪار ڪيائين. ³⁵جڏهن کيس صليب تي چاڙهي چڪا، تڏهن پرچيون وجهي سندس ڪپڙا پاڻ ۾ ورهائي ورتائون. ³⁶پوءِ اتي ويهي سندس نگهباني ڪرڻ لڳا. ³⁷سندس مٿي مٿان سندس خلاف الزام هن طرح لکي لڳايائون تہ ”هيءُ يسوع، يهودين جو بادشاهه آهي.“

³⁸پوءِ ٻه ڌاڙيل ساڻس گڏ صليب تي چاڙهيا ويا، هڪ سندس ساڄي پاسي ۽ ٻيو کاٻي پاسي.

³⁹لنگهندڙ ماڻهو مٿا لوڏي مٿس طعنا هڻندا هئا، ⁴⁰۽ چوندا هئا تہ ”اي هيڪل کي ڊاهڻ ۽ ٽن ڏينهن ۾ ٻيهر اڏڻ وارا، پاڻ کي بچاءِ! جيڪڏهن تون خدا جو فرزند آهين، تہ صليب تان هيٺ لهي اچ!“

⁴¹ساڳيءَ ريت سردار ڪاهنن بہ شريعت جي عالمن ۽ بزرگن سان گڏجي ٺٺولي ڪندي چيو تہ ⁴²”هن ٻين کي بچايو، پاڻ کي بچائي نہ ٿو سگهي. هو اسرائيل جو بادشاهه آهي، هاڻي صليب تان هيٺ لهي اچي تہ اسين مٿس ايمان آڻينداسين. ⁴³هو خدا تي ڀروسو ٿو رکي؛ جيڪڏهن خدا کيس چاهي ٿو تہ هاڻي کيس بچائي، ڇاڪاڻ تہ هن چيو هو تہ ’آءٌ خدا جو فرزند آهيان.‘“ ⁴⁴جيڪي ڌاڙيل ساڻس گڏ صليب تي چاڙهيا ويا هئا، تن بہ ساڳيءَ ريت کيس طعنا ڏنا.

ڇڏيل فرزند پنهنجو روح سونپي ڇڏيو

⁴⁵هاڻي ٻپهرن کان ٽين وڳي تائين سڄي ملڪ تي اونداهي ڇانئجي وئي.

⁴⁶ٽين وڳي جي لڳ ڀڳ يسوع وڏي آواز سان رڙ ڪري چيو تہ ”ايلي، ايلي، لما سبختاني؟“—يعني ”اي منهنجا خدا، اي منهنجا خدا، تو مون کي ڇو ڇڏي ڏنو آهي؟“

⁴⁷اتي بيٺلن مان ڪن اهو ٻڌي چيو تہ ”هي ماڻهو ايليا کي ٿو سڏي.“ ⁴⁸انهن مان هڪڙو ساڳئي دم ڊوڙي ويو، هڪ اسپنج کي سرڪي ۾ ڀڄائي، ڪاني تي رکي، کيس پيئڻ لاءِ ڏنائين. ⁴⁹پر ٻين چيو تہ ”کيس ڇڏي ڏيو. اچو تہ ڏسون تہ ايليا کيس بچائڻ لاءِ ايندو يا نہ.“

⁵⁰تڏهن يسوع وري وڏي آواز سان رڙ ڪري پنهنجو روح سونپي ڇڏيو. ⁵¹اوچتو هيڪل جو پردو مٿان کان هيٺ تائين ٻن ٽڪرن ۾ ڦاٽي پيو. زمين لڏي وئي، پٿر ڦاٽي پيا. ⁵²قبرون کلي ويون ۽ ننڊ ڪري ويل ڪيترن پاڪ ماڻهن جا بدن اٿاريا ويا. ⁵³يسوع جي جيئري ٿيڻ کان پوءِ اهي قبرن مان نڪري پاڪ شهر ۾ داخل ٿيا ۽ ڪيترن کي ڏسڻ ۾ آيا.

⁵⁴صوبيدار ۽ سندس ساٿين، جيڪي يسوع جي نگهباني ڪري رهيا هئا، زلزلو ۽ جيڪي ٿيو سو ڏسي ڏاڍو ڊڄي ويا ۽ چيائون تہ ”سچ پچ هي ماڻهو خدا جو فرزند هو!“

⁵⁵ڪيتريون ئي عورتون پري کان ڏسي رهيون هيون؛ انهن يسوع جي خدمت ڪرڻ لاءِ گليل کان وٺي سندس پٺيان لڳيون آيون هيون. ⁵⁶انهن ۾ مريم مگدليني، يعقوب ۽ يوسف جي ماءُ مريم، ۽ زبدي جي پٽن جي ماءُ شامل هيون.

يسوع کي قبر ۾ رکيو ويو

⁵⁷شام ٿيڻ تي ارمتيا جو هڪ مالدار ماڻهو، جنهن جو نالو يوسف هو ۽ پاڻ بہ يسوع جو شاگرد هو، آيو. ⁵⁸هن پيلاطس وٽ وڃي يسوع جي لاش جي گهر ڪئي. تڏهن پيلاطس حڪم ڏنو تہ لاش کيس ڏنو وڃي. ⁵⁹يوسف لاش کڻي صاف ڪتاني چادر ۾ ويڙهيو. ⁶⁰ان کي پنهنجي نئين قبر ۾ رکيائين، جيڪا پٿر ۾ کوٽيل هئي؛ پوءِ قبر جي در تي وڏو پٿر ڦيرائي هليو ويو. ⁶¹مريم مگدليني ۽ ٻي مريم اتي قبر جي سامهون ويٺيون هيون.

قبر تي مهر هنئي وئي ۽ پهريدار بيهاريا ويا

⁶²ٻئي ڏينهن، يعني تياريءَ جي ڏينهن کان پوءِ، سردار ڪاهن ۽ فريسي پيلاطس وٽ گڏ ٿيا، ⁶³۽ چيائون تہ ”اي صاحب، اسان کي ياد آهي تہ انهيءَ دغاباز، جڏهن اڃا جيئرو هو، چيو هو تہ ’ٽن ڏينهن کان پوءِ آءٌ جيئرو ٿي اٿندس.‘ ⁶⁴تنهنڪري ٽئين ڏينهن تائين قبر جي حفاظت ڪرائڻ جو حڪم ڏي، متان سندس شاگرد اچي کيس چورائي وڃن ۽ ماڻهن کي چون تہ ’هو مئلن مان اٿاريو ويو آهي.‘ ائين پوئين دغا پهرين کان بدتر ٿيندي.“

⁶⁵پيلاطس کين چيو تہ ”اوهان وٽ پهريدار آهن. وڃو ۽ جيئن اوهان کان ٿي سگهي تيئن ان کي محفوظ ڪريو.“ ⁶⁶تنهنڪري هنن وڃي پٿر تي مهر هڻي ۽ پهريدار بيهاري قبر کي محفوظ ڪيو.