متی 27

باب 27.

27 ¹سپیده‌دم، همهٔ سران کاهنان و مشایخ قوم گرد آمدند و بر ضدِّ عیسی توطئه چیدند تا او را بکشند. ²پس او را بستند و بردند و به پیلاطُسِ والی تسلیم کردند.

³آنگاه یهودا، تسلیم‌کنندهٔ او، چون دید که عیسی محکوم شده است، پشیمان شد و آن سی سکّهٔ نقره را نزد سران کاهنان و مشایخ بازگرداند ⁴و گفت: «گناه کردم که خونِ بی‌گناهی را تسلیم کردم.» گفتند: «ما را چه؟ خودت می‌دانی.»

⁵او سکّه‌های نقره را در معبد افکند و بیرون رفت و خود را به دار آویخت.

⁶سران کاهنان نقره را برداشتند و گفتند: «نمی‌توانیم این را در خزانه بگذاریم، چون بهای خون است.» ⁷پس مشورت کردند و با آن، مزرعهٔ کوزه‌گر را خریدند تا برای دفن بیگانگان باشد. ⁸از این رو تا به امروز آن مزرعه را مزرعهٔ خون می‌خوانند. ⁹آنگاه آنچه اِرمیای نبی گفته بود به انجام رسید: «آن سی سکّهٔ نقره را گرفتند، بهایی که برای او تعیین شده بود، همان که برخی از پسرانِ اسرائیل برایش قیمت گذاشتند، ¹⁰و آنها را برای مزرعهٔ کوزه‌گر دادند، چنان‌که پدر ما مرا فرمان داد.»

عیسی در برابر پیلاطُس خاموش می‌ایستد

¹¹عیسی در برابر والی ایستاد؛ والی از او پرسید: «آیا تو پادشاه یهودی؟» عیسی گفت: «تو خود می‌گویی.»

¹²امّا چون سران کاهنان و مشایخ او را متّهم می‌کردند، هیچ پاسخی نداد. ¹³آنگاه پیلاطُس به او گفت: «آیا نمی‌شنوی که چه اتّهاماتِ بسیاری بر تو وارد می‌کنند؟»

¹⁴امّا او حتّی به یک اتّهام نیز پاسخی نداد، چنان‌که والی بسیار در شگفت شد.

¹⁵والی را رسم بر این بود که در هر عید، یک زندانی را که جماعت می‌خواستند، آزاد کند. ¹⁶در آن هنگام زندانیِ بدنامی به نام باراباس در بند بود. ¹⁷پس چون گرد آمدند، پیلاطُس پرسید: «کدام‌یک را می‌خواهید برایتان آزاد کنم، باراباس را یا عیسی مشهور به مسیح را؟» ¹⁸زیرا می‌دانست که از روی حسد او را تسلیم کرده بودند.

¹⁹و چون بر مسندِ داوری نشسته بود، همسرش نزد او فرستاد که: «با آن مردِ عادل کاری نداشته باش، زیرا امروز در خواب به‌خاطرِ او رنجِ بسیار کشیدم.»

²⁰امّا سران کاهنان و مشایخ جماعت‌ها را برانگیختند تا باراباس را بخواهند و عیسی را به کشتن دهند. ²¹والی گفت: «کدام‌یک از این دو را می‌خواهید برایتان آزاد کنم؟» گفتند: «باراباس را.»

²²پیلاطُس از آنان پرسید: «پس با عیسی مشهور به مسیح چه کنم؟» همه گفتند: «مصلوبش کن!»

²³گفت: «چرا؟ چه بدی کرده است؟» امّا آنان بلندتر فریاد برآوردند: «مصلوبش کن!»

²⁴پیلاطُس چون دید که کاری از پیش نمی‌برد و برعکس، آشوبی در حال برخاستن است، آب گرفت و پیشِ جماعت دست‌های خود را شست و گفت: «من از خونِ این مرد بی‌گناهم؛ خودتان می‌دانید.»

²⁵و تمامی قوم پاسخ دادند: «خونِ او بر ما و بر فرزندانمان باد!» ^a a v25 گفتنِ «خونِ او بر ما باد» فرمولی باستانی بود که جماعت با آن رسماً مسئولیتِ حقوقی و اخلاقیِ یک مرگ را می‌پذیرفتند.

²⁶آنگاه باراباس را برای آنان آزاد کرد و عیسی را تازیانه زد و او را برای مصلوب‌شدن تسلیم کرد.

سربازان پادشاه را ریشخند می‌کنند

²⁷سپس سربازانِ والی عیسی را به کاخِ والی بردند و تمامِ گروهانِ سربازان را گِردِ او فراهم آوردند. ²⁸او را برهنه کردند و ردایی ارغوانی بر او پوشاندند. ²⁹و تاجی از خار بافتند و بر سرش نهادند و نی‌ای در دستِ راستش گذاشتند و در برابرش زانو زدند و او را ریشخند کردند: «درود بر تو، ای پادشاه یهودی!» ³⁰و بر او آب دهان انداختند و نی را گرفتند و بارها بر سرش کوبیدند. ³¹و پس از ریشخندِ او، ردا را از تنش درآوردند و جامه‌های خودش را بر او پوشاندند و او را بردند تا مصلوب کنند.

پسرِ خدا مصلوب می‌شود

³²چون بیرون می‌رفتند، مردی قیروانی به نام شَمعون یافتند و او را واداشتند تا صلیبِ عیسی را بردارد. ³³و چون به جایی موسوم به جُلجُتا (که به معنای مکانِ جمجمه است) رسیدند، ³⁴به او شرابِ آمیخته به زَهرِ تلخ دادند تا بنوشد؛ او چشید امّا از نوشیدن سر باز زد. ³⁵و چون او را مصلوب کردند، جامه‌هایش را با قرعه در میانِ خود تقسیم کردند. ³⁶سپس در آنجا نشستند و او را نگهبانی می‌کردند. ³⁷و بالای سرش اتّهامِ او را نصب کردند: «این است عیسی، پادشاه یهودی.»

³⁸آنگاه دو راهزن نیز با او مصلوب شدند، یکی در سمتِ راست و دیگری در سمتِ چپِ او.

³⁹و رهگذران به او دشنام می‌دادند و سرهای خود را تکان می‌دادند ⁴⁰و می‌گفتند: «ای که معبد را ویران می‌کردی و در سه روز بازش می‌ساختی، خود را نجات ده! اگر پسرِ خدا هستی، از صلیب فرود آی!»

⁴¹به همین‌گونه، سران کاهنان نیز همراه با کاتبان و مشایخ، او را ریشخند کردند و گفتند: ⁴²«دیگران را نجات داد امّا خود را نمی‌تواند نجات دهد. او پادشاه اسرائیل است؛ اکنون از صلیب فرود آید تا به او ایمان آوریم. ⁴³بر خدا توکّل دارد؛ اکنون خدا او را نجات دهد، اگر خواهانِ اوست، زیرا گفت: ‹من پسرِ خدا هستم.›» ⁴⁴و راهزنانی نیز که با او مصلوب شده بودند، به همین‌گونه به او دشنام می‌دادند.

پسرِ متروک روح خود را تسلیم می‌کند

⁴⁵و از ظهر تا سه بعدازظهر، تاریکی تمامِ آن سرزمین را فرا گرفت.

⁴⁶نزدیکِ ساعتِ سه بعدازظهر، عیسی با صدای بلند فریاد برآورد: «ایلی، ایلی، لَما سَبَقتَنی؟» یعنی: «خدای من، خدای من، چرا مرا واگذاشتی؟»

⁴⁷چون برخی از حاضران این را شنیدند، گفتند: «این مرد ایلیّا را می‌خواند.» ⁴⁸یکی از آنان بی‌درنگ دوید و اسفنجی را در سرکه فرو برد و بر سرِ نی‌ای گذاشت و به او نوشانید. ⁴⁹امّا دیگران گفتند: «رهایش کن. بگذار ببینیم آیا ایلیّا می‌آید تا او را نجات دهد.»

⁵⁰و عیسی بارِ دیگر به صدای بلند فریاد برآورد و روحِ خود را تسلیم کرد. ⁵¹ناگاه پردهٔ معبد از بالا تا پایین دوپاره شد. زمین لرزید و صخره‌ها شکافته شد. ⁵²قبرها گشوده شد و بدن‌های بسیاری از مقدّسانی که خفته بودند، برخیزانده شد. ⁵³و پس از رستاخیزِ عیسی، از قبرها بیرون آمدند و به شهرِ مقدّس درآمدند و بر بسیاری ظاهر شدند.

⁵⁴فرمانده و همراهانش که عیسی را نگهبانی می‌کردند، چون زمین‌لرزه و آنچه را روی داد دیدند، سخت هراسان شدند و گفتند: «براستی این مرد پسرِ خدا بود!»

⁵⁵زنانِ بسیاری از دور نظاره می‌کردند؛ آنان عیسی را از جلیل پیروی کرده بودند تا خدمتش کنند. ⁵⁶در میانِ آنان بودند: مریمِ مَجدَلیّه، مریمِ مادرِ یعقوب و یوسف، و مادرِ پسرانِ زِبِدی.

عیسی در قبر گذاشته می‌شود

⁵⁷هنگامِ شب، مردی ثروتمند از اَرِمَتیه به نام یوسف آمد که خود شاگردِ عیسی بود. ⁵⁸او نزد پیلاطُس رفت و پیکرِ عیسی را خواست. آنگاه پیلاطُس فرمان داد که به او سپرده شود. ⁵⁹یوسف پیکر را برداشت و در کتانی پاکیزه پیچید ⁶⁰و آن را در قبرِ تازهٔ خود که در صخره کنده بود، گذاشت و سنگی بزرگ بر دهانهٔ قبر غلتانید و رفت. ⁶¹مریمِ مَجدَلیّه و آن مریمِ دیگر آنجا بودند و روبه‌روی قبر نشسته بودند.

قبر مُهر و نگهبانی می‌شود

⁶²روزِ بعد، پس از روزِ تهیّه، سران کاهنان و فَریسیان نزد پیلاطُس گرد آمدند ⁶³و گفتند: «سرورِ ما، به یاد داریم که آن فریبکار، هنگامی که هنوز زنده بود، گفت: ‹پس از سه روز برمی‌خیزم.› ⁶⁴پس فرمان ده که تا روزِ سوم قبر را محافظت کنند، مبادا شاگردانش بیایند و او را بدزدند و به قوم بگویند: ‹او از مردگان برخاسته است.› آنگاه این فریبِ آخر از فریبِ نخست بدتر خواهد بود.»

⁶⁵پیلاطُس به آنان گفت: «شما نگهبان دارید. بروید و آن را چنان‌که می‌توانید محافظت کنید.» ⁶⁶پس رفتند و با مُهر کردنِ سنگ و گماردنِ نگهبان، قبر را محافظت کردند.