Musa Nyarios ka Urang Israil
Khotbah-khotbah pamitan Musa di sisi Tanah Jangji, ngabaharuan perjangjian jeung generasi anyar. Deui-deui manéhna negeskeun hiji gambaran: PANGERAN lain nu masihan hukum anu tebih, tapi hiji Rama.
1 1Ieu kasauran Musa ka sakumna urang Israil di peuntaseun Walungan Yordan, di tanah gurun, di Arabah peuntaseun Suf, antara Paran jeung Topel, Laban, Haserot, sarta Disahab. 2Ti Horeb ka Kades-barnea liwat jalan Gunung Seir teh perlu lalampahan sabelas poe. 3Dina taun kaopat puluh, dina bulan kasabelas poe kahiji, Musa nyarioskeun ka urang Israil sagala anu diparentahkeun ku Rama urang pikeun maranehna, 4sanggeus anjeunna ngelehkeun Sihon raja urang Emori anu ngancik di Hesbon, jeung Og raja Basan anu ngancik di Astarot sarta di Edrei. 5Di peuntaseun Walungan Yordan, di tanah Moab, Musa mimiti ngajentrekeun ieu pepeling, saurna:
6Rama urang parantos nyarios ka urang di Horeb, saur-Na, “Maraneh geus kacida lilana ngancik di gunung ieu.
7Geura arindit, lumampah ka pagunungan urang Emori jeung ka sakabeh tatanggana—ka Arabah, ka pagunungan, ka tanah rendah, ka Negeb, ka basisir laut—ka tanah Kanaan, ka Libanon, nepi ka Walungan nu gede, Walungan Eprat. 8Tenjo, tanah eta ku Kami geus disadiakeun di hareupeun maraneh. Geura asup, cokot tanah anu ku Kami geus disumpahkeun rek dibikeun ka karuhun maraneh—ka Ibrahim, Isak, jeung Yakub—katut ka turunanana sanggeus maranehna.”
Taktak nu Dibagi
9Harita Kami ngomong ka maraneh, “Kami teu kuat mangku maraneh sorangan. 10Rama maraneh geus ngalobakeun maraneh, nepi ka ayeuna maraneh geus saloba bentang di langit. 11Mugi Rama urang ngalobakeun maraneh sarebu kalieun deui sarta ngaberkahan maraneh, sakumaha anu geus dijangjikeun ka maraneh. 12Kumaha Kami bisa mangku sorangan beungbeurat jeung bangbaluh maraneh katut pacengkadan maraneh? 13Geura pilih tina kaom-kaom maraneh jalma-jalma anu bijaksana, anu rancage, sarta anu loba pangalaman, tangtu ku Kami diangkat jadi kapala maraneh.”
14Tuluy maraneh ngajawab ka Kami, “Pisaur anjeun teh hade pikeun dilampahkeun ku kaula.” 15Ku sabab kitu Kami nyokot kapala-kapala kaom maraneh—jalma-jalma anu bijaksana tur loba pangalaman—tuluy diangkat jadi pamingpin maraneh: jadi kapala pikeun sarebu, pikeun saratus, pikeun lima puluh, pikeun sapuluh jalma, sarta jadi mandor pikeun kaom-kaom maraneh. 16Harita Kami mepelingan para hakim maraneh, “Dengekeun pasualan nu aya di antara dulur-dulur maraneh, sarta putuskeun kalawan adil antara jalma, dulurna, atawa urang asing anu aya jeung manehna. 17Ulah pilih kasih dina mutuskeun perkara; dengekeun nu leutik jeung nu gede sarua bae. Ulah sieun ku saha-saha, karana hak mutuskeun teh kagungan Rama urang. Perkara nu karasana teuas teuing ku maraneh, bawa ka Kami; tangtu ku Kami didengekeun.” 18Jeung harita Kami mepelingan maraneh sagala hal anu kudu dilampahkeun ku maraneh.
Dua Welas Jalma ka Nagri Eta
19Urang arindit ti Horeb, ngaliwatan sakuliah tanah gurun anu lega tur pikasieuneun anu geus katingali ku maraneh, nuju ka pagunungan urang Emori, sakumaha anu diparentahkeun ku Rama urang ka urang, nepi ka tepi ka Kades-barnea. 20Kami ngomong ka maraneh: Maraneh geus tepi ka pagunungan urang Emori, nu rek dipaparinkeun ka urang ku Rama urang. 21Tenjo, Rama maraneh geus nyadiakeun tanah eta di hareupeun maraneh. Geura unggah, cokot, sakumaha anu geus dijangjikeun ku Rama urang. Ulah sieun jeung ulah leutik hate.
22Tuluy maraneh kabeh daratang ka Kami bari arunjukan, “Hayu urang ngutus heula sababaraha jalma pikeun nalengteng ieu tanah pikeun urang, sarta mawa warta ngeunaan jalan anu kudu diliwatan jeung kota-kota anu bakal kahontal.”
23Rarancang eta ceuk Kami hade, nya Kami nyokot dua welas jalma ti antara maraneh, saurang ti saban kaom. 24Maranehna arindit ka pagunungan, tepi ka Lebak Eskol, tuluy ditalengteng. 25Maranehna nyokot sawatara buah-buahan tanah eta kana leungeunna, dibawa turun ka urang, sarta ngawartakeun, “Tanah anu rek dipaparinkeun ka urang ku Rama urang teh hade.”
Urang Israil Narolak
26Tapi maraneh teu daraek unggah, malah ngalawan kana parentah Rama maraneh. 27Maraneh kalah ka gegerendengan di jero kemah bari ngaromong, “Ku sabab Allah geuleuh ka urang, urang teh dikaluarkeun ti tanah Mesir, rek diselehkeun kana leungeun urang Emori, supaya urang ditumpes. a a v27 Di dieu jalma-jalma eta nuduh Rama urang kalawan kosong anu pangjauhna tina manah-Na — bohong anu geus baheula, nya eta yen Rama teu mikaasih ka putra-putra-Na, padahal satemenna Mantenna mangku maranehna sapanjang jalan. 28Rek ka mana urang unggah teh? Dulur-dulur urang geus ngayapkeun hate urang ku omongna, ‘Bangsa eta leuwih gede jeung leuwih jangkung ti batan urang; kota-kotana badag maruara tembokna ngajungkiring ka langit; jeung di dinya katingali aya anak-anak urang Enak.’” b b v28 Urang Enak teh hiji kaom perjurit nu jarangkung, nu dipikasieun di sakuliah tanah Kanaan.
29Tuluy Kami ngomong ka maraneh, “Ulah reuwas jeung ulah sieun ku maranehna. 30Rama maraneh, anu lumampah ti hareup, tangtu bakal mangperangan maraneh ku anjeun, sakumaha anu geus dipidamel pikeun maraneh di Mesir, di hareupeun maraneh, 31sarta di tanah gurun, nu di dinya maraneh nenjo Rama maraneh mangku maraneh, sakumaha bapa mangku anakna, sapanjang jalan anu diliwatan ku maraneh nepi ka tepi ka tempat ieu.”
32Tapi sanajan aya ieu kasauran, maraneh teu palercaya ka Rama maraneh, 33anu lumampah ti hareup dina perjalanan pikeun milihkeun tempat pakemahan maraneh—nganggo seuneu peutingna, mega beurangna—nuduhkeun jalan nu kudu diliwatan ku maraneh.
34Rama urang ngadangu omongan maraneh, tuluy bendu, sarta jadi sumpah,
35“Moal aya saurang-urang acan ti jalma-jalma ieu, ti turunan nu jahat ieu, anu bakal nenjo tanah nu hade anu ku Kami geus disumpahkeun rek dibikeun ka karuhun maraneh, 36kajaba Kaleb bin Yepune. Manehna bakal nenjo eta, sarta ku Kami rek dibikeun tanah anu geus diinjekan ku manehna, katut ka anak-anakna, karana manehna satia pisan ngestokeun Rama urang.”
37“Rama urang oge bendu ka Kami ku karana maraneh, saur-Na, ‘Maneh oge moal asup ka dinya.’ 38Yosua bin Nun, anu ngadeg di hareupeun maneh, bakal asup ka dinya. Teguhkeun manehna; manehna bakal mere tanah pusaka ka urang Israil. 39Barudak maraneh, nu ceuk maraneh bakal jadi rampasan, jeung anak-anak maraneh, nu ayeuna acan nyaho bedana nu hade jeung nu jahat—maranehna anu bakal arasup ka dinya. Ku Kami rek dibikeun ka maranehna; maranehna anu bakal ngamilik eta. 40Ari maraneh—geura balik, arindit deui ka tanah gurun nuju jalan ka Laut Beureum.”
41Tuluy maraneh ngajawab ka Kami, “Kami geus dosa ka Rama urang. Kami rek unggah tuluy merangan, sakumaha anu geus diparentahkeun ku Rama urang ka urang.” Tuluy unggal-unggal ti maraneh nyorendang pakarang, nyangka gampang unggah ka pagunungan.
42Rama urang ngalahir ka Kami, “Bejakeun ka maranehna, ‘Ulah unggah jeung ulah merangan, karana Kami henteu aya di tengah-tengah maraneh, bisi maraneh eleh ditumpes ku musuh.’”
43Kami nyarita ka maraneh, tapi maraneh teu ngadarenge. Maraneh kalah ngalawan kana parentah Rama urang, nyombongkeun maneh, tuluy arunggah ka pagunungan. 44Urang Emori anu ngancik di pagunungan eta kalaluar nyerang maraneh, ngudag maraneh kawas nyiruan, tuluy ngagempur maraneh di Seir nepi ka Horma. 45Maraneh balik deui tuluy ceurik di payuneun Rama urang, tapi Rama urang teu kersa ngadangu sora maraneh atawa malire ka maraneh. 46Nya kitu maraneh ngancik di Kades mangpoe-poe lilana, sakitu lilana maraneh cicing di dinya.