Pamindo 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹Tuluy urang baralik, marake ka gurun ngaliwatan jalan Laut Beureum, sakumaha anu didawuhkeun ku Rama urang ka kaula, tuluy ngurilingan Gunung Seir mangpoe-poe lilana.

²Tuluy Rama urang ngandika ka kaula,

³“Geus cukup lila maraneh ngurilingan pagunungan ieu. Geura malik ngaler. ⁴Parentahkeun ka bangsa eta: Maraneh rek ngaliwatan wewengkon dulur-dulur maraneh, turunan Esau, anu maratuh di Seir. Maranehna bakal sarieuneun ku maraneh — kudu ati-ati pisan. ⁵Ulah ngaheureuyan maranehna; Kami moal mere tanahna saeutik-eutik acan ka maraneh, sanajan ngan sa'engkang-engkang, sabab Gunung Seir ku Kami geus dibikeun ka Esau jadi milikna. ⁶Kadaharan kudu meuli ka maranehna ku perak sangkan bisa dahar, kitu deui cai kudu meuli ka maranehna ku perak sangkan bisa nginum.

⁷“Sabab Rama maraneh geus ngaberkahan maraneh dina sagala pagawean leungeun maraneh. Mantenna uning kana lalampahan maraneh nganti gurun anu lega ieu. Opat puluh taun ieu Rama maraneh nyarengan maraneh; maraneh teu kakurangan naon-naon.”

⁸Jadi urang ngaliwat ti dulur-dulur urang, turunan Esau anu maratuh di Seir, nyimpang ti jalan Araba anu ti Elat jeung Esion-geber. Tuluy urang malik, nuluykeun lalampahan ka gurun Moab.

⁹Tuluy Rama urang ngandika ka kaula, “Ulah ngaganggu urang Moab atawa ngajak perang ka maranehna, sabab Kami moal mere tanahna saeutik-eutik acan ka maraneh jadi milik, lantaran Ar ku Kami geus dibikeun ka turunan Lot jadi milikna.”

¹⁰(Baheula urang Emim maratuh di dinya, bangsa anu gede tur kuat, jangkungna sarua jeung urang Anak. ¹¹Cara urang Anak, maranehna oge diitung bangsa Rapaim, tapi ku urang Moab disebut urang Emim. ¹²Baheula urang Hori maratuh di Seir, tapi ku turunan Esau diusir tur ditumpes, tuluy maranehna matuh di urut maranehna — cara urang Israil kana tanah anu dibikeun ku Rama urang ka maranehna.).

¹³“Ayeuna geura arindit, meuntas Lebak Sered.” Tuluy urang meuntasan Lebak Sered.

¹⁴Ti Kades-barnea nepi ka meuntas Lebak Sered teh lilana tilu puluh dalapan taun, nepi ka sakabeh angkatan prajurit paraeh ti pasanggrahan, cocog jeung sumpah Rama urang ka maranehna. ¹⁵Enya, panangan Rama urang ngalawan maranehna, nyabut maranehna ti pasanggrahan nepi ka tumpes. ¹⁶Jadi sanggeus sakabeh prajurit tumpes tur paraeh ti antara bangsa eta, ¹⁷Rama urang ngandika ka kaula,

¹⁸“Poe ieu maraneh kudu meuntas wates Moab di Ar. ¹⁹Lamun maraneh geus deukeut ka urang Amon, ulah nyerang atawa ngaganggu maranehna, sabab Kami moal mere tanahna saeutik-eutik acan ka maraneh jadi milik — eta geus dibikeun ku Kami ka turunan Lot jadi milikna.”

²⁰(Tanah eta oge kaasup tanah urang Rapaim — baheula urang Rapaim maratuh di dinya, sanajan ku urang Amon disebut urang Samsumim, ²¹bangsa anu gede tur kuat, jangkungna cara urang Anak. Tapi ku Rama urang maranehna ditumpes ti payuneun urang Amon, anu tuluy ngusir maranehna sarta matuh di urut maranehna, ²²cara anu dipidamel ku Mantenna keur turunan Esau anu maratuh di Seir, waktu Mantenna numpes urang Hori ti payuneun maranehna; maranehna ngusir urang Hori tuluy matuh di urut maranehna, nepi ka kiwari. ²³Urang Awim maratuh di kampung-kampung nepi ka Gasa; ku urang Kaptor, anu datang ti Kaptor, maranehna ditumpes tuluy maranehna matuh di urut maranehna.). ^a a v23 Kaptor teh ngaran baheula pikeun Pulo Kreta jeung wewengkon Aegea sakurilingna; urang Kaptor teh bangsa pelaut anu matuh sapanjang basisir deukeut Gasa.

²⁴“Geura arindit, meuntas Lebak Arnon. Tenjo, Raja Sihon urang Emori, raja Hesbon, katut tanahna geus diselehkeun ku Kami kana leungeun maraneh. Mimitian ngamilik tanahna — perangan manehna. ²⁵Poe ieu Kami rek mimiti nebarkeun rasa gimir jeung sieun ku maraneh ka sakabeh bangsa di handapeun langit. Maranehna bakal ngadenge beja ngeunaan maraneh, ngadaregdeg, tur reuwas kacida ku lantaran maraneh.”

Musa Nawaran Karapihan ka Sihon

²⁶Kaula ngutus utusan ti gurun Kedemot ka Raja Sihon di Hesbon kalawan kecap-kecap karapihan, ungelna, ²⁷“Widian abdi ngaliwat tanah anjeun. Abdi ngan rek napak di jalan bae, moal nyimpang ka katuhu atawa ka kenca. ²⁸Juwal kadaharan ka abdi ku duit sangkan abdi bisa dahar, pasihan cai ku duit sangkan abdi bisa nginum — ngan widian abdi ngaliwat leumpang bae, ²⁹cara turunan Esau anu maratuh di Seir jeung urang Moab anu maratuh di Ar geus nulungan abdi, nepi ka abdi meuntas Walungan Yordan asup ka tanah anu rek dipaparinkeun ku Rama ka kami.” ³⁰Tapi Raja Sihon di Hesbon embung ngawidian urang ngaliwat, sabab rohna dikeraskeun ku Rama urang sarta hatena dijadikeun bengkeng, pikeun diselehkeun ka maraneh, sakumaha anu geus kalampahan nepi ka poe ieu.

³¹Tuluy Rama urang ngandika ka kaula, “Tenjo, Kami geus mimiti nyelehkeun Sihon jeung tanahna ka maraneh. Ayeuna mimitian ngamilik — milikan tanahna.”

³²Tuluy Sihon kaluar ngalawan urang, manehna katut sakabeh rahayatna, rek perang di Yahas. ³³Tuluy Sihon ku Rama urang diselehkeun ka urang, tuluy ku urang ditelasan manehna, anak-anakna, jeung sakabeh rahayatna. ³⁴Harita urang ngarebut sakabeh kotana sarta numpes beresih unggal kota — lalaki, awewe, barudak — teu aya saurang-urang acan anu disesakeun. ³⁵Urang ngan ngarampas ingon-ingon pikeun sorangan, katut jarahan ti kota-kota anu direbut ku urang. ³⁶Ti Aroer di sisi Lebak Arnon, jeung ti kota di lebak eta, nepi ka Gilead, taya hiji kota oge anu teuas teuing pikeun urang; kabeh ku Rama urang diselehkeun ka urang. ³⁷Tapi maraneh teu ngadeukeutan tanah urang Amon, sapanjang sisi Lebak Yabok jeung kota-kota di pagunungan, cocog jeung timbalan Rama urang ka urang.